د قریشو ټکر له دعوت سره طبیعي و، ځکه رسول الله ﷺ ډله (کتله) ښکاره کړې وه او په ډاډمن او ننګوونکي انداز یې ساتلې وه. دعوت په خپل ماهیت کې د قریشو او د مکې د ټولنې سره مبارزه لري. دا د توحید (یوازې الله ته ځانګړې یووالی) او د الله ﷻ عبادت ته رابلنه کوي، د هرڅه پر وړاندې له بغاوت سره، او هغه فاسد واکمنۍ ریښې له منځه وړل چې دوی پکې ژوند کاوه. هغه به د دوی معبودانو ته توهین کاوه، د دوی ټیټ ژوند پر باد ورکاوه او د دوی ناحقه طرز ژوند یې افشا کاوه. هغه د حق په وسیله دوی باندې برید کاوه، او دوی د تبلیغاتو او دروغو افواهو په وسیله په هغه برید کاوه. هغه خلک په ښکاره توګه رابلل، نه یې ډډه کوله، نه نرمي یا تسلیمي خبرې یې کولې، نه یې دوی ستایل او نه یې له دوی سره سازش کاوه. رسول الله ﷺ دا ټول کارونه وکړل، سره لدې چې د هر ډول اذیت، رد کولو، ایستل کېدو، افواهو او بایکاټ سره مخ شو. رسول الله ﷺ خلکو ته رسېدلای شو، او اسلام خپور شو.

The clash of the Quraysh with the da’wah was natural, because the Messenger 􀁕 had made the group (kutla) public and carried it in a bold and challenging manner. The da’wah by its very nature carries a struggle against the Quraysh and the society in Makkah. It called for the tawheed (exclusive unity) and worship of Allah 􀀬 and rebellion against everything else, and the uprooting of the corrupt regime under which they were living. He used to insult their gods, attack their cheap life and expose their unjust way of living. He attacked them with the Truth, and they attacked him with propaganda and false rumours. He used to call the people explicitly, he did not equivocate, speak leniently or submissively, nor did he flatter them or come to a compromise with them. He 􀁕 did all this, despite meeting all forms of hurt, rejection, expulsion, rumours and boycott. The Messenger 􀁕 managed to reach people, and Islam began to spread.