حقیقت کې دا ده چې مسلمانان د یوې لویې فکري یرغل سره مخ شول، چې په هغه کې د لویديځو کافرانو بریالیتوب وموند چې مسلمانان د اسلام له صحیح پوهې څخه لرې کړي. په پایله کې مسلمانانو اسلام داسې تشریح کړ چې د لویديځو فکري اصولو سره سمون خوري، کومې چې د دین له ژوند څخه جلاکولو له عقیدې سرچینه اخلي. دا کار لویديځو ته اسانه کړ چې بل ګام پورته کړي، هغه دی چې اسلام د مسلمانانو له ژوند څخه لرې کړي، د اسلامي خلافت له منځه وړلو او د هغې په له پنځوسو زیاتو په ظاهراً خپلواک هیوادونو ویشلو سره. بیا لویديځو هر هیواد باندې داسې واکمن وټاکه چې د دوی تابعدار وي، او دوی یې داسې جوړ کړل لکه څنګه چې دوی غوښتل، ترڅو د هغه هیواد د سرچینو ساتونکی شي او هیڅ مخلص کار د خپلو موخو ته رسیدو مخه ونیسي. دوی د هغه لپاره سیستمونه وضع کړل، د خپلو افکارو د خپرولو لپاره د رسنیو وسیلې وکارولې، او د زده کړې نصابونه یې وټاکل، ترڅو د خپلو خلکو له نویو نسلونو داسې ډله رامینځ ته شي چې فکري لحاظ سره د دوی پیروي وکړي. دا ټول کارونه او نور اقدامات کافرانو ته په مسلمانانو باندې واک ورکړ، او دوی ته یې دا امکان ورکړ چې اسلام له ریښتیني ژوند څخه لرې کړي.

In terms of the reality, we see that Muslims were exposed to a huge intellectual onslaught in which the Western disbelievers succeeded in distancing the Muslims from the correct understanding of Islam. As a result, the Muslims came to interpret Islam in a way that agreed with the western intellectual principles, which emanated from the creed of separating the deen from life. This made it easier for the West to undertake its next step which was the removal of Islam from the life of the Muslims by destroying the Islamic Khilafah and fragmenting it into more than 50 falsely independent states. The West then appointed over each state a ruler who would follow them, and whom they fashioned exactly as they wanted so as to be a guard that protects for them the resources of the country and prevents any sincere work from realising its objectives. They laid down for him systems, using the media apparatus to propagate their thoughts, and set down educational curricula in order to ensure the establishment of new generations from our very own people who would follow them intellectually. All of this and other actions gave the kuffar power over the Muslims, and enabled them to continue alienating Islam from the reality.

دې ته په پام سره مسلمانان حق (رښتیا) او باطل (ناحقه) یو له بل سره ګډ کړل۔ د دوی فکر د لویدیځ د فکر له لوري اغیزمن شو، او د دوی د ژوند طریقه د لویدیځ د ماډل پر بنسټ جوړه شوه، چیرې چې د ګټې غوښتنه د ژوند په اړه د دوی د کتنې ځای ونیوی۔ د دوی احساسات د ملي، وطني او روحاني احساساتو یوه ګډه شوه، او په دې توګه د دوی د خلکو تر منځ تړاو پرې شو۔ مسلمانان د کفر نظامونو ته غاړه ږدي او کله چې اسلامي دولت نه وي، کومه زیان نه ګوري۔ په پایله کې اسلام یوازې د ځینو شخصي شرعي احکامو او د شخصي احوال پورې اړوند ځینو قوانینو ته محدود شو۔ په بل عبارت، د مسلمانانو ژوند د لویدیځوالو د ژوند په څیر شو، څرنګه چې دین له ژوند څخه جلا شو، نو د دنیا سره د دوی تړاو زیات شو، او د آسمانونو د لیوالتیا کچه کمه شوه۔

It was due to this that the Muslims confused al-Haq (the truth) with al- Batil (the falsehood). Their thoughts became affected by the western thought, and their way of life came to be based on the western model, where benefit started to dominate their viewpoint towards life. Their emotions became a blend of nationalist, patriotic and spiritual emotions, and thus the bond between their peoples was cut. The Muslims submit to the kufr systems and perceive no harm when they have no Islamic State. As a result, Islam was restricted to certain individual Shar’ee rules and some rules relating to personal statute. In other words, the life of the Muslims came to resemble the life of the westerners in terms of the separation of the deen from life, so their attachment to the dunya increased, and their yearning for the heavens diminished.

په دې سبب د الله دا قانون، چې د هیچا طرفداري نه کوي، مسلمانانو باندې راونازل شو. په دې ترتیب د دوی ژوند د غربت، ظلم، محرومیت او د دین او دنیا په چارو کې د جهالت، بدو اخلاقو او فاسدو اړیکو په سبب ستونزمن شو۔

In consequence of this, the Law of Allah, which does not favor any body, fell upon the Muslims. Thus, their life became distressed with poverty, zulm (oppression), deprivation and ignorance in the matters of the deen and dunya, the bad morals and corrupt relationships.

په دې حقیقت کې، جماعت باید بنسټیز ناروغي او د هغې علامې یو له بله جلا وپیژني. هغه څوک چې دا توپیر نه کوي - پس په دې ګومان چې غربت د ټولو ناروغیو علت دی، یا دا چې بد اخلاق یا جهالت وغیره دي - هغه به مسلمانانو ته داسې جزئي کار راوړي چې د ناروغۍ یوې علامې سره معامله کوي، خو اصلي ناروغۍ سره نه. هغه څوک چې حقیقت په ژوره توګه او دقت سره مطالعه کوي، به پوه شي چې د اسلامي دولت نه شتون هغه علت دی چې د مسلمانانو په ژوند کې د اسلام بشپړ نشتوالي، د دوی تباهي، د کفارو تسلط پر دوی، او دا ټولې علامې لکه جهالت، غربت او ظلم خپریدل ته لار هواروي. د اسلام بیا د مسلمانانو په ریښتینې ژوند کې د پلي کیدو لپاره، جماعت باید پوه شي چې هغه باید هغه دار الکفر چې مسلمانان نن پکې ژوند کوي، د دار الاسلام په بدلولو کې بدل کړي، چېرته چې مسلمانان د اسلام ټولو احکامو ته بې له کومې استثنا غاړه ږدي. همدارنګه ضروري ده چې اوسنۍ ټولنه له غیر اسلامي ټولنې څخه داسې اسلامي ټولنې ته واوړي چې غړي یې د اسلام په افکارو باور لري او احساسات یې پر هغه متحد وي. دوی د اسلام د نظامونو له مخې حکومت کوي او قضاوت ته یې مراجعه کوي. بیا به اسلام په بشپړه توګه قایم شي.

As regards this reality, it is incumbent on the group to differentiate between the fundamental illness and its symtoms. The one who does not distinguish that - thus thinking poverty is the cause of all diseases, or it is the bad morals or ignorance etc - he will come to the Muslims with partial work which deals with one of the symptoms of the illness, but not with the main illness. The one who studies the reality deeply with precision, will realise that the absence of the Islamic State is the cause which led to the complete absence of Islam from the life of Muslims; their ruin, the kuffar’s domination over them, and the spread of all these symptoms like ignorance, poverty and injustice. To restore Islam, implemented in the real life of Muslims, the group must realise that it must change the dar al-kufr in which Muslims live today into dar al-Islam, in which Muslims submit to all the rules of Islam without exception. It is necessary also to change the present society from a non-Islamic society into an Islamic society whose members believe in the thoughts of Islam and their emotions unite on it. They rule and refer for judgement to the systems of Islam. Then Islam will be established completely.

په دې ډول هدف به واضح شي، هغه دا چې دار الاسلام قایم کړي او د اسلامي دولت تاسیس وکړي، په اسلامي عقیدې باندې چې ټول نظامونه ترې سرچینه اخلي او د هغې د چتر لاندې مسلمانان د اسلامي ژوند طرز اختیاروي، چې د الله ﷻ د امرونو او نهیو په منلو ولاړ وي.

In this manner, the objective will have become clear, which is the work to establish dar al-Islam and establish the Islamic State on the Islamic ‘Aqeedah from which its systems emanate and under whose domain the Muslims live an Islamic way of life, built on the adherence to the orders and prohibitions of Allah 􀀬.

د ډلې د هدف د ټاکلو وروسته، بیا ممکنه ده چې هغه شرعي طریقې خبرې ته لاړ شو چې ډلې ته پکار دي، او هغه شرعي کړنې چې د دې هدف د ترلاسه کولو لپاره ورباندې پابندي ضروري ده. د دې پوهیدو لپاره باید هغه دوره ته مراجعه وشي چې رسول الله ﷺ په مکه کې ژوند کاوه، کوم ځای چې دارالکفر و، او د رسول الله ﷺ دعوت د ښکاره کیدو لپاره په زور خپل لاره پرمخ وړله. دا ځکه چې ډلې ترې د لارې ښکاره نښې، د هغې کړنې او پړاوونه زده کړي.

After the group has defined its objective, it is then possible to move to the discussion of the Shar’ee method that it must follow, and the Shar’ee actions that it must adhere to, in order to achieve this objective. To understand this, one must refer to the period in which the Messenger 􀁕 lived in Makkah, where it was dar al-kufr, and the da’wah of the Messenger 􀁕 was forcing its way ahead in order to become public. This is in order the group may glean from it the milestones of the road, its actions and its stages.