ایا راځئ یو مهم اصول له اصولو سره وګورو چې د منهج له قواعدو څخه دی، یعنې د نصرت غوښتنه. راځئ ورو-ورو یې بیا وڅیړو ترڅو هغه څه ترلاسه کړو چې باید یې پیروی وکړو، په تېره بیا ځکه چې ځینې خلک داسې دي چې د اسلامي دولت د تأسیس لپاره کار کوي، مګر د نصرت غوښتنې ته لږترلږه پاملرنه نه کوي. دوی دا داسې ګڼي لکه دا چې یو غیر اساسي موضوع وي، چې هیڅ وزن نه لري، یا داسې ګڼي لکه د دې سند (د روایت زنځیر) چې ضعیف وي، نو باید ونه منل شي. دوی به دې ځای کې هم بس نه کړي، بلکې په دې قاعده او هغو کسانو باندې چې پرې عمل کوي حمله هم کوي، سره لدې چې د رسول الله ﷺ ټول سیرت لیکونکو دې موضوع ته پاملرنه کړې، یوازې د تفصیلاتو کې لږ توپیرونه دي چې یادولو ارزښت نه لري. د سیرت لیکونکي د نن ورځې د هیڅ یوې ډلې سره تړلي نه وو، مګر سره لدې هم دوی دا موضوع بحث کړې ده. خپل قرآن کریم هغو کسانو ته یادونه کړې چې «مرسته یې ورکړه» [TMQ 8:72]، او دوی ته یې «انصار (مرستندویان)» ویلي دي [TMQ 9:100]. دا د ستاینې بڼه ده او د هغه ډېر ښکاره صفت بیانول دي چې په هغوی کې موجود و.

Let us consider for a while an important rule from the rules of the method, that is, the seeking of the Nusrah. Let us slowly re-examine it so as to deduce what we need to follow, especially since there are people who are working to establish the Islamic State, but do not give the Nusrah the slightest attention. They do this as if it is a periphiral matter, which carries no weight, or as if its isnad (chain of narration) is weak, and so should not be taken. They did not stop here, but went on to attack this rule and those who engaged in it, even though all the biographies of the Prophet 􀁕 addressed this subject, with only a few minor differences in the details, which are not worth mentioning. The authors of the Sirah were not affiliated to any of the groups we know today, but despite this they discussed this subject. The Qur’an itself has mentioned those who; “gave help” [TMQ 8:72], and called them the, “Ansaar (Helpers)” [TMQ 9:100]. It is a description of praise and a description of the most prominent aspect by which they were characterised.