Zekatın kapsamına girebilmesi için aranan bu büyüme şartı, Kur'an ve Sünnet'in genel nasslarının kapsamına giren, ancak Peygamber (s.a.) tarafından özel olarak zikredilmemiş mal türlerinin zekata tabi olup olmadığını belirlemede bir ölçüt olarak kullanılabilir. Bazı fakihler ise zekatı yalnızca Peygamber (s.a.) tarafından zikredilen mallarla sınırlandırdığı için bu görüşü kabul etmez. Örneğin İbn Hazm, el-Muhalla adlı eserinde zekatı sekiz mal türüyle sınırlandırır: develer, sığırlar, koyunlar, buğday, arpa, hurma, altın ve gümüş.70 Ona göre kuru üzüm bile zekata tabi değildir; develer, sığırlar ve koyunlar dışındaki hayvanlar da öyledir.
This condition of growth for zakatability can be used as a criterion for determining kinds of wealth that are subject to zakah, even if they were not specifically mentioned by the Prophet (p), as long as they are covered by the general texts of Qur'an and Sunnah. This is not accepted by some jurists who restrict zakah to those items mentioned by the Prophet (p). Ibn Hazm, for example, restricts zakah in his al Muhalla to eight kinds of wealth: camels, cows, sheep, wheat, barley, date, gold, and silver.70 For him even raisin is not zakatable, nor is livestock other than camels, cows, and sheep.
Bunun aynısı, buğday, arpa ve hurma dışındaki tarım ürünleri ile altın ve gümüş dışındaki madenler ve para birimleri için de geçerlidir. Ayrıca ona göre iş varlıklarına zekât yoktur. Fakihler, farklı mal türleri bakımından zekâtın ne ölçüde farz olduğu konusunda ayrılırlar. Kimi çok kısıtlayıcı davranırken, kimi ise cömert bir yaklaşım benimser. Örneğin Ebû Hanîfe, zekâta tabi tutulan malların çoğunu genişletenlerden biridir. Meselâ toprağın ürettiği her şeyi, herhangi bir nisap şartı olmaksızın zekâta tabi sayar; atları hayvanlarla birlikte zekâta dahil eder; mücevherlerden de zekât zorunlu tutar. Öte yandan ona göre bütün küçük çocuklardan ve akıl hastası kişilerden zekât istenmez; Müslümanların sahip olduğu harâcî arazinin ürününden de onda bir (öşür) alınmaz.
The same applies to agricultural crops except wheat, barley, and date, and to minerals and currencies except gold and silver. Moreover, according to him, there should be no zakah on business assets. Jurists differ on the extent to which zakah is obligated as far as the different kinds of wealth are concerned. While some are very restrictive, others are liberal. Abu Hanifah is one of those who extend zakatability to most kinds. For example he considers zakatable all that is produced by the land, without any minimum; he includes horses with livestock in zakatability; he obligates zakah on jewelry. On the other hand, zakah in his view is not required from all minors and insane individuals, nor does he require the tenth on the output of kharaji land owned by Muslims.
İbn Hazm'ın ve onunla birlikte zekâtın kapsamını sınırlayanların, örneğin Şevkânî ve Sıddık Hasan Han'ın görüşü iki ilkeye dayanır: Müslümanın malı korunmuştur ve alınmamalıdır; dolayısıyla bir nassa dayanmadıkça ona hiçbir şey yüklenemez. Ayrıca zekât dinî bir yükümlülüktür. Bu nedenle, Allah'ın emretmediği bir şeyi kimsenin dine katmasını önlemek için, insanlar nassa dayanmadan yükümlü tutulmamalıdır. Özellikle zekât alanında kıyas kullanılmamalıdır.
The theory of Ibn Hazm, and those who restrict zakatability along with him, such as Shawkani and Siddiq Hasan Khan, is based on two principles: That a Muslim's wealth is protected and must not be taken, so nothing must be imposed on it without virtue of a text; and that zakah is a religious obligation. Thus, in order to prevent anyone from incorporating in religion anything that God does not ordain, it is necessary that people must not be obligated without a text. Analogy should especially not be used in the area of zakah.
Benim teoremim tam tersidir. Bu teorem, Şeriat'ın diğer eşit derecede önemli ilkelerine dayanmaktadır.
My theorem is exactly opposite. It is based on other equally important principles in Shari'ah:
1. Kur'an ve Sünnet'in genel metinleri, her türlü mal üzerinde bir hakkın, bir sadakanın ya da bir zekâtın bulunduğunu teyit etmektedir. Nitekim, "Mallarında belli bir hak bulunanlar" ayeti, "Mallarından sadaka al" ayeti ve Peygamber ﷺ'in şu sözü: "Onlara bildir ki Allah, zenginlerinden alınıp fakirlerine verilmek üzere mallarında bir sadaka farz kılmıştır." Ayrıca "Mallarınızın zekâtını verin." Bu metinler mal türleri arasında ayrım yapmamaktadır. Sünnet'te "emval" kelimesinin, kişisel kullanım için ayrılmış şeyleri değil, değer artırıcı varlıkları ifade ettiğini biliyoruz. Açık bir delil olmaksızın bazı mal türlerini bu zekât veya sadakanın dışında tutmak caiz değildir. Ne yazık ki böyle bir delil yoktur.
1. The general texts of Qur'an and Sunnah confirm that there is a right, a sadaqah, or a zakah, on all wealth. The verse, "and those on whose wealth there is a recognized defined due," and "Out of their wealth take sadaqah," and the saying of the Prophet "Inform them that God prescribed on them in their wealth a sadaqah, taken from the rich among them to be rendered to the poor among them," and "Pay the zakah on your wealth." These texts do not distinguish between kinds of wealth. We know that the word 'amwal" in Sunnah means growing assets and not those things designated for personal use. It is not allowed to exclude some kinds of wealth from this zakah or sadaqah without clear evidence. Alas, there is no such evidence.
2. Her zengin kişi, Allah'a adanmak için vermek yoluyla ve cimrilikten, bencillikten ve paraya duyulan aşırı arzudan arınmak yoluyla temizlenmeye ve kutsanmaya ihtiyaç duyar. Allah şöyle buyurur: "Onların mallarından sadaka al ki, onları temizleyip arındırasın." Buğday ve arpa sahibi çiftçilerin temizlenmeye ve arındırılmaya ihtiyacı olduğu halde, büyük bağların sahiplerinin, lüks yüksek binaların ev sahiplerinin veya fabrika sahiplerinin bu temizlenme ve arınmaya ihtiyacı olmadığını düşünmek akla aykırıdır. Bunların mallarından elde ettikleri getiri, buğday ve arpadan elde edilen getiriden çok daha fazladır.
2. Each rich person is in need of purification and sanctification--sanctification through giving for the sake of God and purification from miserliness, selfishness, and overwhelming desire for money. God says, "Out of their wealth take sadaqah, so thou mightest purify and sanctify them." It is unreasonable to think that peasants who own wheat and barley should be purified and sanctified while owners of large orchards or landlords of luxurious high-rises or owners of factories are not in need of that purification and sanctification. The return on the latter's property is manifold that on wheat and barley.
3. Her türlü servet arınmaya ihtiyaç duyar; çünkü servetin elde edilmesi ve kazanılması sürecinde bir tür haksızlıkla karışmış olabilir. Servetin arınması ancak zekât verilmesiyle gerçekleşebilir. İbn Ömer'den sahih olarak rivayet edildiğine göre, "Allah zekâtı, malın arınması olarak farz kılmıştır." Bazı sözlerde de şöyle rivayet edilmiştir: "Malının zekâtını verirsen, onun kötülüğünü gidermiş olursun."71 İbn Hazm'ın zikrettiği sekiz malzemeyle bu arınmayı sınırlamak ve bugün özel ve kamu servetinin omurgasını oluşturan diğer servet türlerinin büyük bölümünü dışarıda bırakmak mantıklı görünmemektedir; çünkü her türlü servet arınmaya ihtiyaç duymaktadır.
3. Wealth of any kind is in need of purification, since it may have been mixed with some sort of unlawfulness in the process of its generation and earning. Purification of wealth can only be done by the payment of zakah, and it is authentically reported from Ibn 'Umar that "God has verily imposed zakah as a purification of wealth." It is also reported in some sayings, "If you pay zakah on your wealth, you would have removed its evil."71 It does not seem rational to restrict such purification to the eight items mentioned by Ibn Hazm and to exclude the bulk of the other kinds of wealth which are nowadays the backbone of private and public wealth since all kinds of wealth are in need of purification.
4. Zekât, fakirin, miskinlerin ve yolda kalmış kimselerin ihtiyaçlarını karşılamak ve Müslüman toplumun bazı kamu işlerinin, örneğin Allah yolunda cihadın, kalplerin İslam'a ısındırılmasının ve Müslümanların kamu yararına yönelik olarak orantısız büyük mali sorumluluk yükünü taşıyanlara yardım edilmesinin finansmanını sağlamak için farz kılınmıştır. Bu ihtiyaçların karşılanması ve bu menfaatlerin gerçekleştirilmesi, bütün zenginlerin görevidir. Şeriatın bu yükü, beş deve ya da kırk koyun ya da beş vesk arpaya sahip olanların üzerine yüklemeyi, fabrikaları, binaları ve diğer işletmeleri olan büyük iş adamlarını ya da doktor, avukat, yönetici gibi, bir günde beş deve ya da kırk koyundan çok daha fazla kazanan meslek sahiplerini ise muaf tutmayı amaçladığını düşünmek olanaksızdır. Bu İslam dinine göre, servetler gerçekte Allah'ın mülküdür; insanlar ise yalnızca halifeler ya da vekillerdir. Muhtaç olan yoksul kardeşlerin hakkı, bu servetler üzerinde sabittir, çünkü onlar Allah'a bağlıdır. Aynı şekilde, milletin kamu menfaatlerinin de bu servetler üzerinde hakları vardır. Her zengin kişi, tarıma, sanayiye, ticarete ya da meslek hizmetlerine yatırım yapmış olsun, bu sorumluluğu paylaşmak zorundadır.
4. zakah is ordained in order to satisfy the needs of the poor, the destitute, and the wayfarers, and to pay for the fulfillment of some public affairs of the Muslim community, such as jihad for the sake of God, reconciling hearts to Islam, and helping those who carry disproportionately large burdens of financial responsibility in the public interests of Muslims. The satisfaction of these needs and the achievement of those interests is a duty of all rich individuals. It is unthinkable that Shari'ah meant to throw this burden on those who own five camels or forty sheep or five wusq of barley and exempt big businessman who own factories, buildings, and other businesses, or professionals, such as physicians, lawyers, executives, etc., who earn in one day much more than five camels or forty sheep. According to this religion of Islam, riches are in reality the property of God, humans being only vicegerents or agents. The right of poor brethren who are in need is established on these riches because they are dependent on God. By the same token, the public interests of the nation also have rights on those riches. Every rich person must share this responsibility, whether he or she invests in agriculture, industry, business, or professional services.
5. Kıyas, daha önce gösterildiği gibi, Zahirilerden İbn Hazm ve diğerlerinin itirazına rağmen, âlimlerin çoğunluğuna göre Şeriat'ın temel ilkelerinden biridir. Bu nedenle diyorum ki: Peygamber'in ﷺ zikrettiği mallara kıyasen, artan her servet zekâta tabidir. Şeriat'ın benzer olanları farklı tutmadığını, farklı olanları da benzer tutmadığını kesin olarak biliyoruz; dolayısıyla zekâta tabi olma meselesinde kıyası kullanabiliriz. Bu, Allah'ın yasakladığı dine bir ekleme olarak nitelendirilemez; özellikle de zekât, salt bir ibadet olmayıp İslam'ın sosyo-ekonomik sisteminin ayrılmaz bir parçası olduğu için.
5. Analogy, as was shown earlier, is one of the essential axioms of Shari'ah, according to the majority of scholars, despite the disagreement of Ibn Hazm and other Zahiris. Consequently, I say that every growing wealth is zakatable by analogy to those items mentioned by the Messenger, We are certain that Shari'ah does not treat differently those who are similar, nor does it treat similarly those who are different, thus we can use analogy in the matter of zakatability. This cannot be tagged as addition to religion, which is not allowed by God, especially since zakah is not a pure worship but an essential component of the socio-economic system in Islam as well.
6. Hiç kimse "bir Müslümanın malı korunmuştur ve özel mülkiyet hakkına sahiptir" ilkesine itiraz etmez. Ancak nasların kendisinden de Allah'ın hakkının, toplumun hakkının ve zekât almaya muhtaç olanların hakkının sabit olduğu gösterilebilir. İbn Hazm, bireylerin mallarında zekâttan başka haklar bulunduğuna inandığı için bu ilkeye katılır. Ayrıca yönetime, zenginleri yoksulların desteklenmesi için ödemeye zorlama yetkisi verir ve hatta yoksulların ihtiyaçları karşılanana kadar isyan etme hakkına sahip olduklarını söyler.
6. No one would disagree with the postulate that "the wealth of a Muslim is protected, and he/she has a right to private ownership." But it can be shown that the right of God, the right of the community, and the right of those who are in need of zakah are also well established by the texts themselves. Ibn Hazm agrees with this principle because he believes that on assets of individuals there are rights besides zakah. He further gives authority to the government to force the rich to pay for the support of the poor, and even says that the poor have the right to revolt until their needs are satisfied.
İbn Hazm, zekâtı mal türlerinin tamamına uygulamadan önce, yoksulların ihtiyaçlarını karşılamak için ek vergiler (ek yükümlülükler) öne sürmesi konusunda daha mantıklı davranmış olurdu. Zekât, bütün mal türleri üzerinde tam olarak uygulandıktan sonra hâlâ ihtiyaç duyulan bir kaynak varsa, o takdirde ek yükümlülükler konulabilir.
Ibn Hazm would have been more sensible had he imposed zakah on all items of wealth before talking about additional dues to satisfy the needs of the poor. After the complete practice of zakah on all items of wealth, if there is still need for more funds, additional dues can be imposed.
Son olarak, zekâtın Peygamberin zekât almadığı mallara da uygulanması gerektiği yönündeki iddiaya değinmem gerekir. Bu konuda iki noktanın dile getirilmesi gerekir: Birincisi, bu tür malların artışı Peygamberin zamanında çok azdı, bu yüzden onları dikkate almadı. İkincisi, bu tür mallardaki zekâtı bireysel uygulamaya ve malik olanın vicdanına bıraktı. Allah Resulü ﷺ belirli mallardan zekât almadıysa, bu, özellikle de bireyler zekâtın gerekliliği ve tüm malların arındırılması zorunluluğu hakkında bilgilendirilmişlerse, bu malların bireylerin inisiyatifiyle zekâta tabi olmadığı anlamına gelmez.
At last I should address myself to the allegation that zakah should not be extended to items from which the Prophet did not take zakah. Two points should be raised with this regard: Firstly, the growth of such items was very negligible in his time, so he did not consider it. Secondly, he left zakah on such items to the individual practice and the conscience of the owner. If the Messenger of God did not collect zakah from certain items, this does not necessarily mean that they are not zakatable on the initiative of individuals, especially if the latter are informed as to the requirement of zakah and the need of all items to be purified.
7. Nisaba Ulaşmak Zekâta Tabi Olma Koşulu
7. Reaching the minimum For zakatability.
İslam, büyüyen her servet miktarına zekât farz kılmaz. Zekâta tabi olabilmek için bir asgari miktar vardır; fıkıhçılar bunu "nisap" diye adlandırır. Peygamber'in (s.a.v.) hadisleri, beş deveden, kırk koyundan, iki yüz dirhem gümüşten ve tahıl, meyve ya da tarımsal ürünlerden beş vesktan az olan her şeyi muaf tutmaktadır. Şeyhülislam Dihlevî bu miktarların gerekçesi hakkında şöyle der: "Beş vesk tahıl veya hurma, asgari miktar sayılır; çünkü bu miktar, üç kişiden oluşan bir hanenin bir yıl boyunca geçinmesi için gereken asgari miktardır. Ortalama olarak insanlar kişi başına günde bir ratl veya bir müd tahıl yerdi. Dolayısıyla beş vesk, üç kişiye bütün bir yıl yetecek ve acil durumlar için küçük bir fazlalık da kalacaktır. Gümüş için zekâta tabi olmanın asgari miktarı, yani nisap, iki yüz dirhemdir; çünkü bu miktar, Peygamber'in zamanındaki fiyatlara göre aynı hanenin bir tam yıl geçimine yeterdi. Zekâta tabi olmak için beş deve asgari miktardır ve bunlara düşen zekât bir koyundur. Esas olarak zekât, zekâta tabi malın aynı cinsinden alınır; ancak Peygamber'in zamanında pek çok hadiste rivayet edildiği gibi develer, sekize bir, ona bir veya on ikiye bir oranında koyunla değiştiriliyordu. Beş deveden bir deve almak fazla olurdu; bu yüzden beş deveye düşen zekât bir koyun olarak kabul edilir, çünkü beş deve en azından kırk koyuna eşit olur ve kırk koyunun zekâtı da bir koyundur."74
Islam does not impose zakah on all amounts of growing wealth. There is a minimum required for zakatability, which is called among jurists "nisab". Sayings of the Prophet (p) exempt anything that is less than five camels, forty sheep, two hundred dirhams of silver, or five wasq of grain, fruits, or agricultural crops.72 Shaikh al Islam al Dahlawi says about the rationale of these quantities,73 "Five wasq of grain or date is considered minimum because that much would be the minimum required for sustaining a household for a year, a household composed of three people. On the average, people ate one ratl or mudd of grain per person per day. Five wasq would therefore be sufficient for three people for a whole year, and a small extra quantity would be left as a provision for emergencies. For silver, the minimum required for zakatability nisab is two hundred dirhams, because this would be sufficient for the same household for one full year, at prices similar to those prevailing at the time of the Prophet. Five camels are the minimum for zakatability, and zakah on them is one sheep. In principle, zakah is collected from the same kind of the zakatable asset, but camels were exchanged for sheep at the time of the Prophet at the rate of eight to one, ten to one, or twelve to one, as reported in many sayings. One camel out of five would be too much, so one sheep is considered the amount of zakah due on five camels, since five camels would be at the least equal to forty sheep, on which the zakah due is one sheep."74
Zekâtın farz olabilmesi için nisabın şart olduğu hususunda âlimler arasında icma vardır; ancak ekinler, meyveler ve madenler bu kuralın dışındadır. Ebû Hanîfe, yerden çıkan her şeyin, miktarı ne kadar az olursa olsun zekâta tabi olduğunu kabul eder. Bunda vâcip olan zekât onda birdir. Ayrıca İbn Abbas, Ömer bin Abdülaziz ve başkalarından gelen bir rivayette şöyle denir: "Her on demet maydanozdan bir demeti farz sadaka olarak verilir." Âlimlerin çoğunluğu ise, topraktan çıksın çıkmasın, her türlü servette zekâta tabi olmak için nisabı zorunlu bir şart görür. Bunun için şu söze dayanırlar: "Beş vesktan azına sadaka yoktur." Bu görüş kıyasla da desteklenir, çünkü diğer mal türlerinin de kendilerine özgü birer nisabı vardır.
The condition of nisab for zakatability is agreed upon among scholars, except in the case of crops, fruits, and minerals. Abu Hanifah considers anything that comes out of the earth zakatable, no matter how little it may be. The zakah on it is ten percent. Also, a report from Ibn 'Abbas, 'Umar bin 'Abd al 'Aziz, and others says "There is on each ten bundles of parsley one bundle as obligated sadaqah." The majority of scholars see in nisab a necessary condition for zakatability on all kinds of wealth, whether it comes from the ground or not. They argue that there is a saying, "There is no sadaqah on what is less than five wasq." This argument is supported by analogy, since other kinds of wealth have nisab of their own.
Bu şartın gerekçesi çok açıktır. Zekât, zenginlerin fakirleri rahatlatması ve İslam ile Müslümanların ortak menfaatına yönelik harcamalara katılması için onların üzerine düşen bir haktır.
The rationale behind this condition is very obvious. zakah is a due on the rich to relieve the poor and to share in the expenses for common interest to Islam and Muslims.
Ancak yalnızca gücü yetenlerden alınabilir. Kendileri yardıma muhtaç olanlardan zekât almak anlamsızdır; Peygamber ﷺ'in şu sözünü bilerek: "Zenginlikten başka bir sadaka yoktur."75 Aynı gerekçeyle, çağdaş vergi sistemleri de sınırlı imkânı olanları, ödeme güçlerinin olmaması gözetilerek vergilerden muaf tutma eğilimindedir. Şunu kaydetmekte fayda var: Allah'ın Şeriatı, bu sistemlerden on dört yüz yıl öncedir.
It can only be taken from those who can afford it. It is meaningless to take zakah from those who are themselves in need of help, knowing that the Prophet (p) says, "There is no sadaqah except from richness."75 It is on the same grounds that contemporary taxation systems tend to exempt those with limited resources from taxes, in consideration for their inability to pay. It is worth registering that the Shari'ah of God precedes those system by fourteen hundred years.
8. Temel İhtiyaçların Üzerindeki Fazlalık
Bazı fakihler, nisabın nemalı olması şartına bir şart daha ekler: Nisab, malikin temel ihtiyaçlarının üzerinde olmalıdır. Hanefîler, kendi literatürlerinin çoğunda bu ilkeyi şu gerekçeye dayandırır: Mal sahibi o malları temel zorunlu ihtiyaçları için kullanıyorsa, bu şart olmadan zenginlik gerçekleşmez; böyle bir kişi zengin sayılmaz ve zekât ödemek için sahip olduklarından herhangi bir şeyden feragat etmek istemez. Nitekim Peygamber (s.a.v.) şöyle buyurmuştur: "Malınızın zekâtını gönüllerinizin rızasıyla ve memnuniyetle verin."
Diğer bazı fakihler ise nemalılık şartının tek başına yeterli olduğunu düşünür. Çünkü temel ihtiyaçları karşılamak için gerekli olan şeyler genellikle artmaz ya da artması amacıyla tutulmaz. Örneğin, sahiplerinin oturduğu evler, binek hayvanları, kişisel giysiler, kişisel silahlar, şahsi çalışma için kitaplar ve el sanatı aletleri bu kapsamdadır. Bunların hepsi temel ihtiyaçları karşılar ve aynı zamanda nemalı mallar değildir.
8. Excess above essential needs Some jurists add to the condition of growth another condition. That is, nisab must be in excess of basic needs of the owner. Hanafites, in most of their literature, tend to establish this principle on the basis that richness itself is not realized without this condition, since if the person who owns the assets needs them for essential necessities, he/she is not considered rich, nor would such a person like to sacrifice anything of what he/she owns for the payment of zakah. The Prophet (p) says, "Pay zakah on your wealth with your hearts willing and pleased."76 Some other jurists feel that the condition of growth is alone sufficient since things needed to satisfy basic needs are not usually growing or designated for growth, as in the case of homes inhabited by owners, personal transportation animals, personal clothing, personal arms, books for personal study, and handicraft tools. All these satisfy basic needs and at the same time are not growth assets.
Bu fakihler, gerçek şahsi ihtiyacın çok öznel bir şey olduğunu ve genellikle başkaları tarafından olumlu olarak tespit edilemeyeceğini savunmaktadır. Bunun sonucunda, şahsi ihtiyaçların üzerindeki fazlalığın ne olduğu bilinemez; bu yüzden şahsi ihtiyaçların üstündeki fazlalık şartı yerine, varlıkların ticaret ve büyütme amaçlı olarak tahsis edilmesi gibi tanınabilir bir şart kullanabiliriz.77
These jurists argue that true personal need is something very subjective and usually cannot be recognized positively by others. Consequently, what is in excess of those needs cannot be known, so instead of the condition of excess above personal needs, we can use a recognizable condition, like designation of the assets for business and growth purposes.77
Aslında büyüme şartı, temel ihtiyaçların üzerindeki fazlalık şartının tüm durumlarını kapsamaz. Örneğin para, sahibi onu fiilen büyütmek için kullanmasa bile, dolaşım ve yatırım amacıyla yaratıldığı için bir büyüme varlığı sayılır. İhtiyaçların üzerinde olma şartı olmasaydı, sahibinin ve ailesinin yiyecek, giyecek, barınma veya tıbbi bakımı için ayrılmış olsa bile, nisaba eşit bir miktar para zekâta tabi olurdu. Konuyla derinlemesine ilgilenen âlimler arasında bilinen bir husustur ki, temel ihtiyaçları karşılamak için ayrılmış varlıklar, zekâta tabi olma açısından yokmuş gibi değerlendirilir.
In fact the condition of growth does not cover all the cases of the condition of excess above essential needs. Money, for example, is considered a growth asset, because it is created for circulation and investment, even if the owner does not actually use it for growth. Without the condition of being in excess of needs, an amount of money that is equal to nisab is zakatable even if it were designated for providing food, clothing, shelter, or medical care for the owner and his household. It is known among the deeply involved scholars that assets designated to satisfy basic needs are treated as non-existent from the point of view zakatability.
Ancak şunu belirtmek gerekir ki bu şart, zorunlu veya temel ihtiyaçlarla ilgilidir.
We should, however, note that this condition refers to essential or basic needs.
İnsanların ihtiyaçları sonsuzdur; özellikle de eskiden lüks sayılan birçok malın temel bir ihtiyaca dönüştüğü bu zamanımızda durum böyledir. Nitekim Âdem oğlunun iki vadi dolusu altını olsa, üçüncüsünü de elde etmek isteyeceği bilinmektedir. Temel ihtiyaçlar, insanın bunlarsız yaşayamayacağı şeylerdir; yiyecek, barınak, giyecek ile ders kitapları ve iş aletleri gibi bir işte gerekli olan eşyalar bunlara örnektir. Bazı Hanefi âlimleri zarurî ihtiyaçları isabetli ve ilmî bir şekilde şöyle tanımlamıştır: "İnsanın gerçekleşmiş veya muhtemel helakini önlemek için kullanılan şeylerdir. Gerçekleşmiş olanlara örnek olarak yaşam giderleri, giyecek, şahsî silahlar; muhtemel olanlara örnek olarak borcunu ödeme ihtiyacı, el sanatı aletleri, ev eşyası, şahsî binek hayvanları ve ders kitapları verilir, çünkü cehalet de bir helak gibidir. Bir kimsenin bu tür ihtiyaçlar için ayrılmış parası varsa, zekât bakımından o para yokmuş gibi kabul edilir. Bu, yalnızca içmek için ayrılmış suyu olan birine benzer; bu su abdest bakımından yokmuş gibi kabul edilir ve kişinin teyemmüm yapmasına izin verilir." Âlimlerimizin ilmi hayat, cehaleti ölüm gibi gördüğünü, cehaleti önleyen şeyi, açlığı gideren yiyecek ya da çıplaklığı örten elbise gibi zarurî bir ihtiyaç saydığını, özgürlüğü hayat, hapsi ise ölüm gibi kabul ettiğini şükranla ve gurur duyarak kaydetmek gerekir. Ancak şunu belirtmek gerekir ki, insanın zarurî ihtiyaçları zaman ve şartlarla değişip gelişir; bu yüzden bunların tespiti, anlayış sahibi kimselere ve İslam devletindeki yetkili makamların içtihadına bırakılmalıdır. Temel ihtiyaçlar arasında zekât veren kişinin, ailesinin ve şeriatın nafakasını vermesini emrettiği bütün aile fertlerinin ihtiyaçları da yer alır.
People have an infinite amount of needs, especially in this time of ours, when many goods that used to be considered luxuries have become a basic need, since if the son of Adam had two valleys full of gold, he would want to obtain a third one. Basic needs are those human beings cannot survive without, such as food, shelter, clothing, and items needed for a job, such as books for study and tools for work. Some Hanafite scholars define essential needs in an accurate and scientific manner, as "those things that are used to avoid the realized or potential destruction of humans; realized such as expenses for living, clothing, personal weapons, and potential such as the need to pay one's debts, tools for handicraft, home furniture, personal transportation animals, and books for study because ignorance is like destruction. If a person has money that is designated for such needs, it is considered non-existent with regard to zakah. This is similar to the case of someone who has no water except that designated for drinking. This water is considered non-existent with regard to making abolution [wudu'], and one is allowed to make ritual abolution [tayammum]."77 It should be gratefully and proudly recorded that our scholars consider knowledge like life and ignorance like destruction, consider what prevents ignorance an essential need just like food that prevents hunger or cloth that prevents nakedness, and consider freedom like life and imprisonment like destruction. It should be noted, however, that the essential needs of human beings evolve and change with time and circumstance, so determining them should be left to those of understanding and to the exertion of best effort [ijtihad] of the proper authorities in the Islamic state. Basic needs include the needs of the zakah payer, his household, and all family members whom he is required by Shari'ah to support.
Bu şart, İslam fıkhında, yaşam için asgari bir miktarın vergiden muaf tutulmasını savunan en son vergilendirme teorilerinden önce gelir ve her türlü varlığı, sahibinin durumuna, işine ve aile ihtiyaçlarına bakılmaksızın vergilendiren materyalist teoriye son verir. Modern teorisyenler, vergilendirme düşüncesi ve mevzuatındaki ilerlemenin bir işareti olarak mükelleflerin kişisel durumlarını dikkate almaktadır. Ne yazık ki, mevzuatın büyük bir kısmı vergi alırken bu ilkeyi gerçekte uygulamamaktadır. Örneğin, vergi kanunları bazen, mükellefin beslemek zorunda olduğu ağız sayısına bakılmaksızın, yalnızca mükellefin kendisi için yaşam giderlerini asgari bir tutar olarak muaf tutmaktadır.
This condition in Islamic jurisprudence precedes the latest theories in taxation that call for exempting a certain minimum for living from taxes and puts an end to the materialist theory that taxes all assets, regardless of the circumstances of the owner, his or her business, and family needs. Modern theorists take consideration of' the personal circumstances of the taxpayer as a sign of advancement in taxation thought and legislation. Unfortunately, much of the legislation does not actually apply this principle in levying taxes. For example, sometimes tax laws exempt a minimum for living expenses for the taxpayer alone, regardless of the number of mouths he or she has to feed.