Vergilerin hukuki temelini açıklayan çeşitli teoriler vardır. Birincisi sözleşme teorisidir. Bu teori, on sekizinci yüzyılın birçok filozofu tarafından benimsenmiştir; bu filozoflar, verginin devlet ile birey arasındaki sözleşmesel bir ilişkiye dayandığını, yani vergilerin güvenlik ve diğer kamu hizmetleri gibi devletin sağladığı hizmetler karşılığında ödendiğini savunmaktadır. Bu görüş, Jean Jacques Rousseau'nun toplum sözleşmesi teorisine dayanmaktadır. Mirabeau'ya göre vergi, bir satış sözleşmesinde olduğu gibi, bireyin toplumun korunması için önceden ödediği bir bedeldir. Adam Smith'e göre ise sözleşme bir kira sözleşmesine benzer; devlet bireylere hizmet sağlar ve onlar da bu hizmetler için kira öderler. Montesquieu ve Hobbes ise bunun bir sigorta sözleşmesine benzediğini savunmaktadır; buna göre vergi, bireyin servetinin geri kalanının korunmasını sigortalamak için ödediği bir primdir.

Several theories explain the legal foundation of taxes. The first is the contractual theory. This is adopted by many philosophers of the eighteenth century, who argue that the tax is based on a contractual relationship between the state and the individual, whereby taxes are paid in exchange for services provided by the state, such as security and other public services. This is founded on Jean Jacques Rousseau's theory of social contract. According to Mirabo, the tax is a price paid in advance by the individual for the community's protection, like in a sales contract. According to Adam Smith, the contract is like a rental one, whereby the state provides individuals with services and they pay rent for them, while Montesquieu and Hobbs argue that it is like an insurance contract, whereby the tax is a premium paid by the individual to insure protection of the rest of his wealth.

Bu teorinin eleştirmenleri, teoriyi temelsiz bulmaktadır; çünkü vergi ödeyicinin ödediği vergiler ile aldığı faydalar arasında herhangi bir değişimde adaleti sağlamanın bir yolu yoktur. Güvenlik, kolluk, yargı sistemi, eğitim ve milli savunma için yapılan kamu harcamalarından her vatandaşın tam olarak ne kadar fayda sağladığını tahmin etmek mümkün değildir. Her bireyin elde ettiği faydayı ölçmek mümkün olsa bile, bu teori, genellikle devletin hizmetlerine daha fazla ihtiyaç duyan yoksulların devlet maliyesinin en büyük yükünü taşıması gerektiği adaletsiz sonucuna götürür. "Sigorta" ilişkisi ayrıca eleştirilmektedir; çünkü devletin rolünü yalnızca güvenlik ve korumayla sınırlamaktadır. Üstelik bu eksik bir sigortadır; çünkü sigortalı, normal olarak meydana gelen zararlar için sigortalıya tazminat öderken, devlet mülk kaybı için tazminat vermemektedir.

Critics of this theory believe it is ill-founded, since there is no way of realizing justice in any exchange between taxes and benefits received by the taxpayer, since it is impossible to estimate the exact benefit each citizen receives from the public expenditure on security, law enforcement, judiciary system, education, and national defense. Even if it were possible to measure the benefits received by each individual, this theory leads to the unjust conclusion that the poor, who usually need more of the state's services, must carry the largest burden of state finance. The "insurance" relationship is further criticized because it restricts the role of the state to security and protection only, and is an incomplete insurance since an insured normally compensates the insured for losses incurred, while the state does not give compensation for loss of property.

İkinci teori, devlet egemenliği teorisidir. Bu teori, vergileri egemen bir organ olarak devletin otoritesiyle açıklar; devlet, toplumun tüm üyelerinin dayanışması ilkesine göre vergi yükünü, devletin hizmetlerinden elde ettikleri herhangi bir fayda ne olursa olsun, dağıtma hakkına sahiptir.1

The second theory is that of state sovereignty. This theory explains taxes by the authority of the state as the sovereign body, which has the right to distribute the burden of taxes according to the principle of solidarity of all members of society, regardless of any benefits they receive from the state's services.1

Zekâtın teorik temelini açıklamaya çalışan birkaç teori vardır. Bu bölümde dört teori ele alınmaktadır: yükümlülük teorisi, halifelik (vekâlet) teorisi, karşılıklı dayanışma teorisi ve kardeşlik teorisi.

There are several theories that attempt to explain the theoretical foundation for zakah. Four theories are discussed in this chapter: the theory of obligation, the theory of vice-generency, the theory of mutual solidarity, and the theory of brotherhood.

Bu teoriyi savunanlar zekâtı, diğer yükümlülüklerin açıklandığı şekilde açıklarlar; yani, Büyük ve Rızık Veren olan Allah'ın... [note: the original says "God", so use Tanrı] Düzeltilmiş çeviri: Bu teoriyi savunanlar zekâtı, diğer yükümlülüklerin açıklandığı şekilde açıklarlar; yani Büyük ve Rızık Veren olan Tanrı'nın, kullarına Kendisine şükür olarak bir yükümlülük yükleme ve onları sınama hakkına sahip olduğunu, böylece kötülük yapanın iyilik yapandan ayrılabileceğini söylerler. İnsanlar boşuna yaratılmamışlardır ve hiçbir şeye dönüşüp yok olmaya bırakılmamışlardır. Tanrı şöyle buyurur: {Siz sizi boşuna yarattığımızı ve bize döndürülmeyeceğinizi mi sandınız?} {İnsan, başıboş bırakılacağını mı sanıyor?} İnsanlar bir rol ve mesajdan yoksun bırakılmamışlardır. Tanrı, insanları yol göstermek, uyarmak ve Tanrı'nın emirleri ile koyduğu yükümlülükler hakkında bilgilendirmek için peygamberler ve elçiler gönderir; {kötülük yapanları yaptıklarına göre cezalandırmak ve iyilik yapanları en güzel karşılıkla ödüllendirmek için.}4

Supporters of this theory explain zakah the same way other obligations are explained, i.e. that God, who is the Greater and Provider, has the right to charge his servants with an obligation in thankfulness to Him, and to test them so the wrongdoer can be distinguished from the doer of good. Human beings are not created in vain, nor are they left to be lost in nothingness, God says, "Did ye then think that we have created you a jest, and that ye would not be brought back to us?"2 "Does man think that he will be left purposeless?"3 Human beings are not left without a role and message . God sends messengers and prophets to guide, to warn, and to inform human beings of the commandments of God and the obligations He ordains, "so that He rewards those who do evil according to their deeds, and He rewards those who do good with what is best."4

Tıpkı Allah'ın her gün ve gece beş vakit namazı, her yıl bir ay orucu ve ömürde bir kez hacca gitmeyi farz kılması gibi; böylece insan Yaratıcı'yı yüceltebilsin ve O'nun ibadetlerini onurlandırabilsin, aynı şekilde Allah da zekâtın verilmesini mali bir ibadet olarak farz kılmıştır. Bu ibadetle insanlar Allah'a şükranlarını ifade etmek ve O'nun rızasını aramak amacıyla değerli mallarından harcama yaparlar. Allah şöyle buyurur: {Kim nefsinin cimriliğinden korunursa, işte onlar kurtuluşa erenlerdir.}5

The same way God ordains the performance of payers five times every day and night, fasting one month every year and pilgrimage once in a lifetime, so that man can glorify the Creator and honor His rites, this same way God obligates the payment of zakah as a financial worship, whereby humans spend out of their dear assets in expression of thankfulness to God and in search of His pleasure, God says "And those saved from the covetousness of their own souls, they are the ones who achieve success."5

Bu teorinin temel unsuru, aslında bütün malların Tanrı'ya ait olduğudur. İnsanlar yalnızca halifedir; Tanrı her şeyin gerçek sahibidir. "Evet, göklerde ve yerde ne varsa hepsi Allah'a aittir." "Göklerde ve yerde ve bunların arasında ve toprağın altında ne varsa hepsi O'nundur." Bunda hiç kimsenin hiçbir payı yoktur. "De ki: Allah'tan başka ilah sandığınız kimseleri çağırın. Onlar göklerde ve yerde zerre kadar bir şeye sahip değildirler. Onların bunlarda hiçbir ortaklığı yoktur ve onlardan hiçbiri Allah'a yardımcı da değildir." "Tanrı her şeyin yaratıcısıdır ve her işin koruyucusu ve düzenleyicisidir." "Her şeyi yaratan ve onu ölçülü bir düzen içinde biçimlendiren O'dur." Tanrı'dan başka çağırdığınız kimseler, bir sinek bile yaratamazlar; hepsi bir araya gelseler bile.11

The basic element in this theory is that all goods belong, in fact, to God. Human beings are only vicegerents; God is the true owner of everything. "Yea, to God belongs all that is in the heavens and on earth."6 "To Him belongs what is in the heavens and on earth and all between them and all beneath the soil."7 No one, whatsoever has any share in this. "Say, call upon others whom ye fancy besides God. They have no power not the weight of an atom in the heavens or on earth. No sort of share have they therein, nor is any of them a helper to God."8 "God is the Creator of all things, and He is the Guardian and Disposer of all affairs.9 "It is He who created all things and ordered them in due proportion."10 Those on whom beside God ye call cannot create even a fly if they all together for that purpose."11

Tanrı, her şeyi bağışlayan ve veren Olandır. İnsanların ürettikleri ve ürettikleri şey, insanın kendisiyle birlikte aslında Tanrı'nın mülküdür. İktisatçılara göre üretim, halihazırda var olan malzemeleri kullanır, malzemelerin karışımını ve oranlarını değiştirir.12 Tanrı şöyle buyurur: "Rabbimiz, her şeye yaratılışını ve doğasını veren, sonra da ona yol gösterendir."13 "Gökleri ve yeryüzünü yaratan, gökten yağmur indirip onunla sizin rızkınız olan meyveleri çıkaran Tanrı'dır. Gemileri, O'nun emriyle denizde yürüsünler diye sizin hizmetinize veren, ırmakları da sizin hizmetinize veren O'dur. Güneşi ve ayı da sizin hizmetinize veren O'dur." Zekât ve Vergiler 259

God is the Bestower and the Giver of all things. What humans make and produce is in fact owned by God, along with man himself. Production, according to economists, utilizes already existing materials, changes the mixture of materials and their proportions.12 God says, "Our Lord is He who gave to each thing its form and nature, and further gave it guidance."13 "It is God who hath created the heavens and the earth, and sends down rain from the skies and with it bringeth out fruits wherewith to feed you. It is He who has made the ships subject to you, that they may sail through the sea by His command, and the rivers has He made subject to you. And He has made subject Zakah and Taxes 259

İnsanlar toplumsal varlıklardır. Bu, Müslüman alimler kadar sosyologlar tarafından da bilinen bir gerçektir. Her bireyin servet ve gelir elde etmesinde bile toplumun büyük bir katkısı vardır. Sonuç olarak, özel mülkiyetin aynı zamanda toplumun servetinin bir parçası olan bir yönü olmalıdır. Nitekim Allah, Müslüman topluluğa şöyle hitap eder: "Akılsızlara, Allah'ın sizin için geçim vesilesi kıldığı mallarınızı teslim etmeyin."30 Bu ayet, mülkiyetin ve servetin bireylere olduğu kadar topluma da ait olduğuna işaret eder; öyle ki Müslüman hukukçular, özel servetlerini kötüye kullananların, servet bütün topluma ait olduğu için, varlıkları üzerindeki tasarruf yetkisinden men edilmesi gerektiği sonucunu çıkarmışlardır. Dikkat çekici olan, ayetin "onların malı" değil, "sizin malınız" demesidir. Üstelik başka bir ayette bu anlam daha açık ifade edilmektedir. Allah şöyle buyurur: "Ey iman edenler! Mallarınızı aranızda batıl yollarla yemeyin; ancak karşılıklı rıza ile yapılan ticaret olsun. Kendinizi de öldürmeyin. Şüphesiz Allah size karşı çok merhametlidir."31 Ayet, malların birbirleri arasında haksız yere yenilmesini yasakladığı halde bunu "sizin mallarınız" ifadesiyle dile getirmektedir; bu, dikkate alınması gereken bir husustur.

Human beings are social creatures. This is known to sociologists as much as it is known to Muslim scholars. Even in the procuring of wealth and income by every individual, there is a great contribution of society. Consequently, private wealth must have a facet that is part of the society's wealth at the same time, God addresses the Muslim community, "To those weak of understanding make not over your property which God hath made a means of support for you."30 This verse indicates that property and wealth belong to society as much as to individuals, to the extent that Muslim jurists deduct that abusers of their private wealth must be prevented from practicing control over their assets, since wealth belongs to the whole society as well. Notably, the verse says, "your property" and not "their" property. Moreover, in another verse, this meaning is more explicit. God says "O ye who believe, eat not your property among yourselves in vanities, but let there be amongst you profit and trade and mutual goodwill. Nor kill or despoil yourselves, for verily God hath been to you most merciful."31 It must be noted that the verse forbids eating each others' property in vanity, although it expresses it as "your property".

Müslüman toplum ve cemaat, karşılıklı dayanışma ve karşılıklı destek üzerine kuruludur. Bu ilke hem mal hakkında hem de kişiler hakkında geçerlidir. Birinin malını boş yere yemek, toplumun malını yemek gibidir; birinin hakkına tecavüz etmek ise bütün topluma tecavüz etmek gibidir. Bu, şu ayetteki ilkeyle aynıdır: "Kim bir canı, can karşılığı veya yeryüzünde fesat çıkarmış olmaksızın öldürürse, sanki bütün insanları öldürmüş gibi olur; kim de bir canı kurtarırsa, sanki bütün insanları kurtarmış gibi olur."

Kardeşlik, zekâtın farz kılınmasının dördüncü gerekçesi, dayanışmadan daha derin bir yerde, kalbin içinde köklüdür ve daha etkilidir; çünkü dayanışma karşılıklı bir alışverişken, kardeşlik fedakârca vermeyi ve feragati gerektirir. Kardeşlik, erkeklerin ve kadınların ortak insanlığından doğrudan kaynaklanan manevi bir duygudur. Kardeşine, gücü yettiği ölçüde her türlü yardımı uzatmayı ve kendisi için sevdiğini kardeşi için de sevmeyi gerektirir.

Brotherhood, the fourth explanation for the obligation of zakah, is rooted deeper in the heart then solidarity and is more influential since solidarity is a mutual exchange while brotherhood implies selfless giving and sacrifice. Brotherhood is a spiritual feeling directly derived from the common humanity of men and women. It requires extending any help within one's power to one's brother, and loving for one's brother what one loves for oneself.

İki çeşit kardeşlik vardır: biri ortak insanlık bağına, diğeri ortak imana dayanır. Renk, etnik köken, dil, toplumsal statü ve din farkı gözetmeksizin bütün insanlar, Adem ve Havva'nın çocukları olarak tek bir kaynaktan, tek bir kökenden gelirler. Kur'an'da Allah, insanlara "Ey Adem oğulları"34 veya "Ey insanlar"35 diye hitap eder. İnsanlar arasında merhamet ve kardeşlik gibi insani ilişkiler vardır. Kur'an bunu birden fazla yerde vurgular: "Ey insanlar! Sizi tek bir nefisten yaratan, ondan eşini var eden ve ikisinden birçok erkek ve kadın yayan Rabbinizden korkun. Adına birbirinizden haklar istediğiniz Allah'tan korkun ve akrabalık bağlarını da gözetin. Şüphesiz Allah, sizi gözetlemektedir."36 "Rahimler" kelimesi, bütün insanlığın tek bir nefisten geldiğini ve bu insani kardeşlik içinde hepsinin birbiriyle akraba olduğunu hatırlatır. Peygamber ﷺ

There are two degrees of brotherhood, one based on the common human bond and the other on the common faith. All human beings -- regardless of color, ethnicity, language, social status, and religion -- spring from one source, one single origin as children of Adam and Eve. God in the Qur'an calls humans "O children of Adam"34 or "O humanity."35 Human relations like mercy and brotherhood exist among people. This is emphasized in the Qur'an in more than one place: "O mankind, reverence your guardian Lord who created you from a single person, created of like nature his mate, and from them twain scattered like seeds countless men and women; reverence God, through whom ye demand your mutual rights, and reverence the wombs that bore you, for God ever watches over you."36 The word "wombs" is a reminder that all mankind came from one single soul and are all related in this human brotherhood. The Prophet (p)