Sahabe ve Tabiin dönemine kadar uzanan, zekâtın yanında başka mali yükümlülüklerin de bulunduğunu düşünen başka alimler de vardır. Bunlar arasında Ömer, Ali, Ebu Zer, Aişe, Ebu Hureyre, Hasan bin Ali ve Fatıma bint Kays (hepsi Sahabi) ile Şa'bi, Mücahid, Tavus, Ata ve diğer birkaç Tabiin de yer almaktadır.

Other scholars, as early as the era of the Companions and Followers, believe there are other financial dues besides zakah. These include 'Umar, 'Ali, Abu Dharr, A'ishah, Abu Hurairah, al Hasan bin 'Ali, and Fatimah bint Qais (all Companions), as well as the Followers al Sha'bi, Mujahid, Taus, 'Ata, and several others.

Bu kişiler, "Doğuya ya da batıya yüzlerinizi çevirmeniz iyilik değildir; iyilik, Allah'a, Ahiret gününe, meleklere, kitaba ve peygamberlere iman etmek, malını sevmesine rağmen akrabaya, yetimlere, yoksullara, yolda kalmışa, dilenenlere ve köleleri azat etmek için vermek, namazı dosdoğru kılmak, zekâtı vermek, verdikleri sözü yerine getirmek ve sıkıntıda, hastalıkta ve savaş anında sabredenlerdir. İşte doğru olanlar bunlardır, Allah'tan korkanlar da bunlardır" ayetinin, zekâttan başka da mal vermenin gerektiğini gösterdiğini savunuyorlar. Tirmizî ve başkaları, Fatıma bint Kays'tan rivayet ederler ki, o (ya da başka biri) Peygamber ﷺ'e zekât hakkında sormuş. O da şöyle buyurmuş: "Gerçekten malda zekâttan başka haklar vardır." Sonra Peygamber ﷺ, Bakara suresinden şu ayeti okumuş: "İyilik, … değildir…." Tirmizî, bu hadisin zayıf olmasına rağmen, bu sözün ayetle desteklenip güçlendirildiğini söyler. Gerçekten de bu ayet tek başına yeterli bir delildir; çünkü malı vermeyi, namaz ve zekâtın yanında iyiliğin şartlarından biri kılmaktadır. Kurtubî şöyle yorumlar: "Bu söze yöneltilen eleştirilere rağmen, anlamı doğrudur; çünkü ayetin kendisi bunu ima eder: '…namazı dosdoğru kılmak, zekâtı vermek' buyurulmuştur. Ayet, zekâtı namazla birlikte anmıştır; bu da ayetin başındaki '…malınızdan vermek' ifadesinin zekâttan başka ödemelere işaret ettiği anlamına gelir."

These people argue that the verse "It is not righteousness that ye turn your faces toward east or west, but it is righteousness to believe in God and the Last Day, and the angels, and the Book, and the messengers, to spend of your sustenance -- in spite of your love for it -- for your kin, for orphans, for the needy, for the wayfarer, for those who ask, and for the ransom of slaves, to be steadfast in prayers and practice zakah to fulfill the pledges which ye have made, and to be firm and patient in pain and adversity, and through out all periods of panic. Such are the people of truth, the God fearing" indicates there are dues besides zakah. Al Tirmidhi and others report from Fatimah bint Qais that she (or someone else) asked the Prophet (p) about zakah. He answered, "Indeed there are dues besides zakah on wealth." Then the Prophet recited this verse from sura al Baqarah: "It is not righteousness . . . ." Despite its weakness, al Tirmidhi says this saying is supported and strengthened by the verse. In fact, the verse alone is sufficient evidence, since it makes giving money one of the conditions of righteousness, in addition to prayers and zakah. Al Qurtubi comments, "Even despite the criticism addressed to the saying, its meaning remains correct, because it is implied by the verse itself, which reads' . . . to be steadfast in prayer and practice zakah.' It mentions zakah along with prayers, which means the words at the beginning of the verse '. . . to spend of your sustenance' refer to other payments, not included in the word 'zakah'.

Aksi takdirde bu ayet gereksiz bir tekrar içerirdi.1

Otherwise, this verse would have unnecessary repetition.1

Hiçbir kimse, ayette sözü edilen harcamanın yalnızca gönüllü bağışlara işaret ettiğini ileri süremez; çünkü ayet, Yahudilerin şekilcilik ve ritüelcilik eğilimine bir yanıt olarak indirilmiş ve gerçek iyiliğin unsurlarını göstermektedir. Dolayısıyla ayet yalnızca temel unsurları sıralamaktadır; bu da ayette sayılan diğer unsurlardan açıkça anlaşılmaktadır: Allah'a ve Ahiret gününe iman etmek, namazı kılmak ve zekâtı vermek, söz ve sözleşmelerini yerine getirmek vb. vb.

No one can argue that the spending mentioned in the verse refers merely to voluntary contributions, since the verse was revealed as a reply to the Jewish vogue for formality and ritualism, to show the elements of true righteousness. Thus the verse lists only basic elements, as is obvious from the other elements mentioned in the verse: believing in God and the Last Day, and practicing prayer and zakah, fulfilling pledges and contracts, etc. etc..

Abu 'Ubaid strongly rejects al-Dahhak's claim that this verse has been abrogated because zakah abrogates every other sadaqah mentioned in the Qur'an. Abu 'Ubaid comments, "Such a very daring claim has no substance or supporting evidence. The words of God cannot be annulled by people's claims. If al-Dahhak's claim were correct, a phrase in the verse, 'Practice zakah,' would have to have annulled another phrase in the very same verse, 'spend out of your sustenance.' Such a thing is not possible!" Moreover, the verse gives information about the character of the righteous, and verses which give information relating to creed or basic beliefs are not subject to abrogation. Abu 'Ubaid reports from Ibn 'Abbas that "This verse was sent down in Madinah at the time when obligations, penalties, and other behavioral requirements were being revealed."3

Abu 'Ubaid strongly rejects al Dahhak's claim that this verse is annulled because zakah annuls every other sadaqah mentioned in the Qur'an. Abu 'Ubaid comments, "Such a very daring claim has no substance or supporting evidence. The words of God cannot be annulled by people's claims. If al Dahhak's claim were correct, a phrase in the verse, 'Practice zakah,' must have annulled another phrase in the very same verse, 'spend out of your sustenance.' Such a thing is not possible!"2 Moreover the verse gives information about the character of the righteous, and verses which give information relating to creed or basic beliefs are not subject to annulment. Abu 'Ubaid reports from Ibn 'Abbas that "This verse was sent dow in Madinah at the time when obligations, penalties, and other behavioral requirements were being revealed."3

Hurma, nar ve zeytin gibi çeşitli bereketleri, sardunya gibi kafes üzerinde yetişen bağları da içeren bahçeleri insanlık için nasıl var ettiğini anlattıktan sonra Allah şöyle buyurur: "Meyvesinden, meyve verdiğinde yiyin; hasat günü de hakkını verin. Ama israf etmeyin, çünkü Allah israf edenleri sevmez."4 Bu "hak" ifadesinin zekâttan farklı olduğu şu gerekçelerle ileri sürülmektedir:

After describing the bounty God produces for mankind, including gardens with trelisses, dates, grains, pomegranates, olives, etc. God says "Eat of their fruits in their season, but render the dues that are proper on the day that the harvest is gathered. But waste not by excess, for God loves not the wasters."4 It is argued that this "proper due" is different from zakah on the following grounds:

A. Bu ayet Mekkîdir ve 'uşrun Medine döneminde farz kılınmasından çok önce indirilmiştir.

A. The verse is Makkan and it was sent long time before 'ushr was obligated during the Madinan period.

B. Ayet, hasat günü meyvelerden hak edilen payın verilmesini emreder. Bu, zekât ödeme zamanı değildir, çünkü öşür, ürün temizlenip kurutulduktan sonra ödenir.

B. The verse orders giving the due that is proper on fruits on the day of harvest. This is not the time of zakah payment, since 'ushr is paid after cleaning and drying of the produce.

C. "Israf etmeyin..." ayetinin sonundaki cümle, Şeriat tarafından belirlenmiş bir miktar olan ve israf veya aşırılığa açık olmayan zekâta uygulanamaz.5

C. The concluding sentence in the verse "Waste not by excess . . ." is inapplicable to zakah which is an amount defined by Shari'ah and unsusceptible to extravagance or excess.5

Herhangi bir kişinin, bu ayetteki hakkın (hakk-ı ma'lûm) daha sonra zekâtla neshedildiği yönündeki iddiası, nesih ancak ihtimal ve iddialarla desteklenemeyeceği için doğrulanamaz. İbn Hazm şöyle ekler: "Herhangi bir kişinin nesih iddiası, ancak Allah'ın Elçisi'ne (ﷺ) dayanan bir nassla doğrulanabilir. Aksi halde herkes herhangi bir ayetin ya da sözün neshedildiğini iddia edebilirdi. Herhangi bir metnin neshedildiğini söylemek, Allah'ın bu metnine uyulmasının gerekmediğini söylemekle eşdeğerdir. Bunu ise yalnızca Şâri' yapabilir."6

Any claim that the proper dues mentioned in this verse were later annulled by zakah cannot be substantiated, because annulment cannot be supported by mere probability and claims. Ibn Hazm adds, "Any person's claim of annulment can only be substantiated by a text linked to the Messenger of God (p). Otherwise, anyone could claim the annulment of any verse or saying. To say any text is annulled is equal to saying that the obedience to this text of God is not needed. This can be done by the Legislator alone."6

Elimizde deve ve at zekâtının farz kılınmasına dair birkaç sahih hadis bulunmaktadır. Buhârî, Ebû Hureyre'den rivayet eder ki Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur: "Hakkı verilmeyen develer, Kıyamet Günü sahiplerine, hiç olmadıkları kadar güçlü bir halde gelir; onu toynaklarıyla çiğnerler. Hakkı verilmeyen koyunlar da sahiplerine, hiç olmadıkları kadar güçlü bir halde gelir; onu toynaklarıyla çiğner ve boynuzlarıyla iterler." Peygamber ﷺ

We have several authentic sayings that describe the prescription of dues on camels and horses. Al Bukhari reports from Abu Hurairah that the Prophet (p) said, "Camels whose proper dues are not given appear on the Day of Resurrection against their owner the strongest they have ever been, trampling him with their hooves , and sheep whose proper dues are not given appear before their owner the strongest they have ever been, trampling him with their hooves and knocking him with their horns." The Prophet (p)

"Zekatlarından biri, su başına geldiklerinde onları sağmaktır [ve o sütü dağıtmaktır]."11 Görünüşe göre hadisin son cümlesi hem develeri hem de koyunları kapsamaktadır; özellikle de Muslim ve Ebu Davud'un rivayet ettiği hadisin bir versiyonunda aynı cümle, develerden bahsedilmesinin hemen ardından gelmektedir.12 Bu cümlenin hadisin bir parçası olduğu ve râvi tarafından eklenmediği açıktır. Buhârî, son cümleyi tek başına, başka bir bölümde ortakçılıkla ilgili olarak rivayet etmektedir.13

adds, "One of their dues is to milk them when they come to water [and to give away that milk]."11 Apparently, the last sentence of the saying covers both camels and sheep, especially since in a version of the saying reported by Muslim and Abu Daud, the same sentence comes just after the talk about camels.12 It is obvious that this sentence is part of the saying and is not added by the narrator. Al Bukhari reports the last sentence alone in reference to sharecropping in another chapter.13

Nesâî, Câbir'den rivayet eder: "Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurdu: 'Deve, sığır ve koyun sahibi olup da bunların zekâtını vermeyen kimse, Kıyamet Günü bunlarla birlikte düz bir zeminde durdurulur. Sonra tırnaklı hayvanlar onu ayaklarıyla çiğner, boynuzlu olanlar ise boynuzlarıyla vururlar. O Gün bunlardan hiçbirinin boynuzu kırık veya kesik olmaz.'" Sahabiler sordular: "Ey Allah'ın Resulü, bunların hakkı nedir?" O da şöyle cevap verdi: "Erkek hayvanı çiftleştirme için ödünç vermek, kovayı (çekmek için) ödünç vermek..."

Al Nasa'i reports from Jabir, "The Messenger of God (p) says, 'He who owns camels, cows, and sheep who does not give their dues, will be made to stand for them on the Day of Judgement on a flat ground, and then the animals with hard hooves will trample him, and those with horns will knock him with their horns. On that Day, none of them shall have its horns broken or cut off.' We asked, 'O Messenger of God, what are their proper dues?' He answered, 'To lend the male for breeding, to lend the bucket (drawer)

Ebu Şureyh el-Huzaî'den rivayet edildiğine göre, Peygamber ﷺ şöyle buyurdu: "Allah'a ve ahiret gününe iman eden kimse, misafirine ikramda bulunsun. Misafirin hakkı, bir gece ve bir gündür; misafirperverlik ise üç gündür. Bunun üzerindeki her şey sadakadır." Bu hadis, misafiri ağırlamanın vacip olduğunu göstermektedir; çünkü bu, imanın özüyle ilgilidir. Özellikle de üç günden fazlasının sadaka sayılmış olması bunu desteklemektedir.

We have correct saying that mandate a guest's right on a host from Khuwailid bin 'Amr. The Messenger of God (p) said, "He who believes in God and the Last Day must honor his guest. The guest's right is [to be hosted] one day and one night, and the kindness to the guest is [hosting him] three days. What is above that is a charity."21 This indicates that honoring one's guest is obligatory, since it is related to the essence of faith, especially since what is above three days is considered charity.

Abdullah bin Amr'dan gelen başka bir hadiste şöyle buyrulmuştur: "Bedenin senin üzerinde bir hakkı vardır, gözün de senin üzerinde bir hakkı vardır, misafirlerin de senin üzerinde bir hakkı vardır, eşin de senin üzerinde bir hakkı vardır."22 Misafirin hakkı, Ebu Hureyre'den gelen başka bir hadiste daha da vurgulanmaktadır: "Herhangi bir topluluğa gelen ve sabaha kadar aç-susuz kalan her misafir, yemeği kadar, hiçbir suç olmaksızın almaya hakkı vardır."23 Miktad bin Ma'dikarib rivayet eder ki Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurmuştur: "Bir adam misafir ağırlar ve misafir sabaha kadar yoksun kalmış olarak kalkarsa, misafirin yardım ve desteği her Müslüman'a farzdır; misafir, ev sahibinin tahılından ve malından o geceki yemeği kadarını alıncaya kadar."24 Ayrıca şöyle buyurmuştur: "Misafir için bir gecelik yemek, her Müslüman ev sahibi üzerine farzdır. Evinde misafir olup da onlara yemek ikram etmeyen kimse, bu borç onun üzerinde kalır."25 İbn Hazm der ki, Müslim, Ukbe bin Amir'den rivayet eder: "Ya Allah'ın Resulü ﷺ, bizi belirli görevlerle gönderiyorsun, bazı insanların yanında misafir olarak kalıyoruz, ama bize yemek ikram etmiyorlar. Bu durumda ne dersin?" Allah'ın Resulü ﷺ şöyle cevap verdi: "Bazı insanların evlerinde konaklarsanız ve size misafirlere layık olanı sunarlarsa, kabul edin. Ancak ikram etmezlerse, onların üzerine farz olan misafir hakkını onlardan alın." İbn Hazm ayrıca, Buhari'nin Abdurrahman bin Ebu Bekir'den rivayet ettiğini ekler: "Suffe ehli fakir insanlardı. Peygamber ﷺ şöyle buyurdu: 'Kimin iki kişilik yemeği varsa, yanına bir üçüncüsünü alsın. Kimin dört kişilik yemeği varsa, beşinciyi alsın, kimin beş kişilik yemeği varsa altıncıyı alsın.'" Ya da Peygamber ﷺ'in buyurduğu gibi. Buna göre Ebu Bekir üç adam, Allah'ın Resulü ﷺ ise on adam eve götürdü. Bu sözler, Müslüman bir ev sahibinin malı üzerinde misafirin pek güçlü bir hakkı bulunduğunu hiç şüphe bırakmayacak biçimde ortaya koymaktadır. Öyle ki bu hak verilmezse, misafirin hakkını almasına yardımcı olmak için bütün Müslüman topluluk çağrılmaktadır. Açıktır ki bu hak zekât değildir. Misafir her zaman gelebilir; zekât ise belirli zamanlarda farz olur. İbn Hazm şöyle der: "Misafiri ağırlamak, şehirli ya da bedevi, bilgili ya da cahil bütün Müslümanlara farzdır; bir gece iyilik gereği, üç gün ise ikram gereği. Bunun ötesi farz değildir, ancak teşvik edilmiştir. Eğer ev sahibi misafire ait olan bu hakkı esirgerse, misafir hakkını zorla ya da mahkeme aracılığıyla alma hakkına sahiptir."

Kur'an, yardım etmeyenleri şiddetle uyarır. Allah şöyle buyurur: "Vay o namazlarında gafil olan namazcılara ki, onlar gösteriş yaparlar ve yardım etmeyi bile esirgerler."30 Ebu Davud, İbn Mes'ud'dan şunu rivayet eder: "Allah Resûlü'nün ﷺ zamanında komşuluk yardımını, kova ve yemek kabını ödünç vermek olarak anlardık."31

The Qur'an severely warns those who do not extend help to others. God says, "So woe to the worshipers who are neglectful of their prayers, those who want but to be seen by people, but refuse to extend even neighborly help."30 Abu Daud reports from Ibn Mas'ud, "We understood extending neighborly help at the time of the Messenger of God (p) to mean lending the bucket and the cooking pot."31

Bu küçük hizmetleri yerine getirmek farzdır, çünkü Kur'an, bunu yapmayı reddedenleri, namazı ihmal etmek ya da insanlar tarafından görülmeyi sevmekle bir tutarak "vay hâlleri" olarak nitelendirmektedir.

Extending these small services is obligatory, because the Qur'an says "woe" to those who refuse to do it, equating it with neglecting prayers or loving to be seen by people.

Böyle ağır bir uyarının yapılması, bu eylemin farz olmadığı durumda mümkün olmazdı. Şüphesiz, bu tür yardımda bulunmak zekâtın kapsamına girmez; dolayısıyla bu, ayrıca yüklenen bir yükümlülük olmalıdır. İbn Hazm, İbn Mes'ud'dan şöyle rivayet eder: "'Komşuluk yardımı' (el-mâûn), insanların birbirlerinden ödünç aldığı şeyleri vermektir; mesela balta, yemek kapları ve benzeri şeyler."32 İbn Abbas'ın "komşuluk yardımı"nı "ev eşyasını ödünç vermek" şeklinde açıkladığını, başka bir rivayette ise "şeyleri ödünç vermek" olarak açıkladığını da bildirir.33 İbn Hazm ayrıca Ali34 ve Ümmü Atiyye'den şu sözü nakleder: "Bu, insanların genellikle birbirleriyle alışveriş ettikleri ev işlerindeki yardımdır."35 Yine İbn Hazm, İbn Ömer'in komşuluk yardımını esirgemeyi "maldaki hakkın verilmemesi" diye açıkladığını rivayet eder. İbn Hazm şöyle ekler: "Bu, daha önce zikredilenlerle ve İkrime, İbrahim ve başkalarının görüşleriyle uyumludur. Sahabeden hiçbirinin bu konuda ihtilaf ettiği bilinmemektedir."36

Such a severe warning cannot be given if this action were not obligatory. No doubt, extending such help is not included in zakah, so it must be an added obligation. Ibn Hazm reports from Ibn Mas'ud, "'Extending neighborly help' is giving what people used to borrow from each other, like the axe, the cooking pots, and similar things."32 He reports that Ibn 'Abbas explains "neighborly help" as "Lending household things," and in another version "Lending things."33 Ibn Hazm also reports from 'Ali34 and Umm 'Atiyah, "It is the help in household matters that is usually exchanged by people."35 He also reports that Ibn 'Umar explains refusing to extend neighborly help as "The refusal to give the right due on wealth." Ibn Hazm adds, "This is consistent with what is mentioned earlier and with the views of 'Ikrimah, Ibrahim, and others. It is not known that any of the Companions disagreed on this matter."36

Müminlerin birbirleriyle iş birliği yapmaları, dayanışma içinde olmaları, karşılıklı yardım ve destekte bulunmaları ve aralarında merhamet göstermeleri gerektiğini kesin bir dille emreden birçok metin vardır. Kardeşlik, iman ve din gereği muhtaçların doyurulmasını bir görev olarak yükümlü kılan metinler de vardır. Allah şöyle buyurur: "İyilik ve takvada birbirinize yardım edin, günah ve düşmanlıkta birbirinize yardım etmeyin."37 Müminleri "birbirlerine karşı merhametli" olarak tanımlar38 ve Allah katında ödüle layık olmak için izlenmesi gereken yolu şöyle anlatır: "Ama o, dik yokuşa girmedi. Dik yokuşun ne olduğunu sana ne bildirebilir? (O), bir köleyi azat etmek, yahut açlık günü yemek yedirmek; yakınlık sahibi bir yetime, ya da yerdeki yoksula yedirmektir. Sonra, iman edenlerden ve birbirlerine sabrı ve merhameti tavsiye edenlerden olmaktır. İşte bunlar, sağ tarafın ashabıdır."39 "Akrabaya hakkını ver; yoksula, yolda kalmışa da (hakkını ver)."40 Ayrıca: "Allah'a kulluk edin, O'na hiçbir şeyi ortak koşmayın. Ana babaya, akrabaya, yetimlere, yoksullara, yakın komşuya, uzak komşuya, yanınızdaki arkadaşa, yolcuya ve sağ ellerinizin altındakilere iyilik edin."44

There are several texts which overwhelmingly dictate that Muslims must cooperate in good doing, solidarity, and mutual help and support, and have mercy among themselves. There are texts that obligate feeding the indigent as a duty implied by brotherhood, faith and religion. God says, "And help ye one another in righteousness and piety, but help ye not one another in sin and rancor."37 He describes the believers as "Compassionate amongst each other,"38 and describes the path that one must follow to deserve reward from God: "But he hath made no haste on the path that is steep (and narrow), and what will explain to thee the path that is steep? It is freeing the bondsman, or giving food on a day of privation, to the orphan with claims of relation, or to the indigent down in the dust. Then will he be of those who believe and enjoin patience (constancy and self restraint), and enjoin deeds of kindness and compassion. Such are the companions of the right hand."39 "And render to the kindred their due rights, and also to those in want and to the wayfarer,"40 and "and to good to parents, kinsfolk, orphans, those in need, neighbors who are near, neighbors who are strangers, the companion by your side, the wayfarer, and what your right hands possess."44

Pek çok ayet, yoksulları doyurmayı teşvik etmekte ve bu iyilik işini bir iman alameti, bunun ihmal edilmesini ise inkâr ve ahiretin inkârının bir göstergesi saymaktadır. Nitekim şöyle buyrulur: "Din gününü yalanlayanı gördün mü? İşte o, yetimi itip kakan ve yoksulu doyurmaya teşvik etmeyendir."42

İbn Hazm, el-Muhallâ adlı eserinde zekâtın yanı sıra başka mali yükümlülüklerin de bulunduğu görüşünü güçlü biçimde savunmaktadır. Bu görüşünü desteklemek için Kur'an'dan, Sünnet'ten, Sahabe'den ve Tâbiûn'dan birçok delil ve nakil getirmekte ve şu sonuca varmaktadır: "Allah, her şehrin zenginlerine, o şehirdeki yoksulların tüm ihtiyaçlarını tam olarak karşılamayı emretmiştir. Zekât gelirleri yeterli olmazsa ve kullanılabilecek bir fey de bulunmazsa, yönetim zenginleri yoksullar için harcamaya zorlamalıdır. Yiyecek, yazın ve kışın giyecek ve yağmurdan, sıcaktan, güneşten ve geçenlerin bakışlarından koruyan barınak için tahsisler yapılmalıdır." Onun argümanı şöyle ilerlemektedir:

In his al Muhalla, Ibn Hazm strongly supports the view that besides zakah, there are other financial dues. He provides several arguments and quotes from the Qur'an, Sunnah, Companions, and Followers, and concludes, "God ordains the rich of each city to take complete care of the poor in that city. If zakah proceeds are not sufficient and there is no available fai' to be used, the government must force the wealthy to spend on the poor. There must be assignments for food, clothes for winter and summer, and shelter that protects them from rain, heat, sunshine, and the eyes of passers-by." His argument goes as follows:

A. Kur'an'dan Allah şöyle buyurur: "Akrabaya hakkını ver; yoksula ve yolda kalmışa da." ve "Anne babaya, akrabaya, yetimlere, yoksullara, yakın komşuya, uzak komşuya, yanınızdaki arkadaşa, yolda kalmışa ve sağ elinizin sahip olduğu kimselere iyilik edin." Dolayısıyla Rab, akrabanın hakkının yanında yoksulun ve yolda kalmışın da hakkı olduğunu belirtir ve anne babaya, akrabaya, muhtaçlara, komşulara ve kölelere iyilik yapılmasını emreder. İyilik yapmak, onların maddi ihtiyaçlarını karşılamayı gerektirir. Bu ihtiyaçları karşılamaktan kaçınmak kuşkusuz yanlış ve günahtır. Başka bir ayette ise Rab, cehenneme girmenin sebebini şöyle açıklar: "Sizi cehenneme sürükleyen nedir?" Onlar derler ki: "Biz namaz kılanlardan değildik, yoksulu doyurmazdık." Burada Rab, yoksulu doyurmayı farz namazla ilişkilendirmektedir.

A. From the Qur'an God says, "And render to the kindred their due right, and also to those in want and to the wayfarer,"48 and "And do good to parents, kinsfolk, orphans, those in need, neighbors who are near, neighbors who are strangers, the companion by your side, the wayfarer, and what your right hands possess."50 Thus God imposes a due to the indigent and the wayfarer along with the right of the kindred, and prescribes good doing to parents, kinsfolk, needy, neighbors, and slaves. Good doing requires taking care of their physical needs. Refusing to take such care is undoubtedly wrong and sinful. In another verse God explains the reason for dwelling in Hell: "What led you into Hellfire? They will say, 'We were not of those who prayed, nor were we of those who fed the indigent'."51 God, here, associates feeding the needy with obligatory prayers.