Kalpleri ıslanması gereken kişiler arasında, yakın zamanda İslam'a girmiş olanlar veya bu dine bağlılıklarını pekiştirmeye ihtiyaç duyanlar ile şerrinden korunmanın mümkün olduğu kişiler ve Müslümanlara fayda sağlayabilecek ya da onları savunabilecek kimseler bulunmaktadır.

Those whose hearts are being reconciled include persons who have recently been brought to Islam, or who need to strengthen their commitment to this faith, and individuals whose evil can be forestalled or who can benefit and defend Muslims.

Bu kategorinin zekât alıcıları arasında yer alması, zekâtın kişisel bir sadaka ya da bireysel uygulamaya bırakılmış sıradan bir ibadet olmadığını açıkça göstermektedir. Bu kategoriye dağıtım yapmak, doğası gereği bireyin kendi başına üstlenebileceği bir iş değildir. Devletin karar organının aldığı siyasi bir karardır. Belirli bir zamanda gönülleri ısındırma ihtiyacının ve bu başlık altında hak sahiplerinin niteliklerinin belirlenmesi yalnızca devlete aittir.

The very presence of this category as recipients of zakah emphasizes the fact that zakah is not personal charity or merely a worship left to individual practice. Distribution to this category is not, by nature, a job that individual acting independently can undertake. It is a political decision made by the decision-making body of the state. Only the state can determine the need at a given time for reconciling hearts and the qualifications of deservants under this title.

A. Bu kategorideki gruplardan biri, Müslüman olmaya yakın olan veya kabileleri Müslüman olabilecek kişilerdir; örneğin Mekke'nin fethedildiği gün Peygamber tarafından güvence verilen Safvan binÜmeyye gibi. Peygamber, Huneyn Savaşı'ndan sonra ona öyle çok eşya yüklü deve verdi ki şöyle dedi: "Bu, yoksulluktan korkmayan birinin bağışıdır." Muslim ve et-Tirmizî, Sa'id bin el-Müseyyeb'den, onun da Safvan'dan naklettiğine göre Safvan şöyle demiştir: "Allah'a yemin ederim ki Peygamber bana verdiğinde, o, benim en çok nefret ettiğim kişiydi. Bana vermeye devam etti, sonunda en çok sevdiğim kişi oldu." Safvan sağlam bir Müslüman oldu. Ahmed, sahih bir senetle Enes'ten şunu rivayet eder: "Allah'ın Elçisi (s.a.v.), İslam'ı kabul etmesi karşılığında bir şey istenildiğinde, asla vermeden geçmezdi. Bir adam gelip İslam'ı kabul etmesi karşılığında bir şey verilmesini istedi. Elçi, sadaka olarak toplanan koyunlardan, iki tepe arasını dolduracak kadar koyun verilmesini emretti. Adam kabilesine dönerken şöyle dedi: 'Ey kavmim, İslam'ı kabul edin, çünkü Muhammed ﷺ yoksulluktan korkmayan biri gibi verir.'"2

A. One group in this category is that of individuals who are close to becoming Muslims, or whose clans may become Muslim, like Safwan bin Ummayyah who was granted safety by the Prophet the day Makkah was conquered. The Prophet gave him so many camels loaded with goods after the battle of Hunain that he said, "This is the giving of one who fears not poverty." Muslim and al Tirmidhi report from Sa'id bin al Musayyib from Safwan his statement, "By God, when the Prophet gave me, he was the person I hated most. He continued to give me until he became my most beloved person."1 Safwan became a committed Muslim. Ahmad reports, via a correct chain, from Anas that "Never was the Messenger of God (p) asked to give anything for accepting Islam but he gave it. A man once came and asked to be given something for accepting Islam. The Messenger ordered him to be given enough sheep to fill the distance [between two hills] from the sheep collected as sadaqah. The man went back to his clan saying, 'O my folks, accept Islam, for Muhammad gives like one who fears not poverty."2

B. İkinci grup, Müslümanlara zarar verebilecek kimseleri kapsar; bunlara zekât verilmesi, onların Müslümanlara zarar vermesini engeller. İbn Abbas rivayet eder ki, Peygamber'e (ﷺ) öyle kimseler geldi ki, kendilerine sadaka verilirse İslam'ı över ve onu iyi bir din olarak nitelerler; verilmezse ise İslam'ı kötüler.3

B. The second group includes those who may do harm to Muslims, to whom giving zakah stops them from hurting Muslims. Ibn 'Abbas narrates that certain people came to the Prophet who, if they are given sadaqat, praise Islam and declare it a good religion, but if not, malign Islam.3

Ahmad ve onun öğrencileri, kalpleri ısındırma (müellefe-i kulub) hükmünün kalıcı olduğuna inanmaktadır; bu, ez-Zührî ve Ebû Ca'fer el-Bâkır'ın görüşüdür.13 Bu görüş Ca'fer ve Zeydî mezheplerince de benimsenmiştir.14 Yûnus şöyle der: "Bu konuyu ez-Zührî'ye sordum, o da bu hükmde bir değişiklik bildiğini söylemedi." Ebû Ca'fer en-Nehhâs şöyle yorumlar: "Buna göre kalpleri ısındırma hükmü sabittir. Bir kişinin kalbini ısındırmaya ihtiyaç duyulduğunda, ona zekât verilebilir." El-Kurtubî, Malikî mezhebinden olan Kadı Abdülvehhâb'ın şöyle dediğini nakleder: "Bu tür kişilere devletin bazen ihtiyacı olursa, onlara zekât verilebilir." Benzer şekilde Kadı İbnü'l-Arabî şöyle der: "Bana göre İslâm güçlenirse bu kişi grubu ortadan kalkar; ancak onlara ihtiyaç duyulursa, Allah'ın Resulü'nün (ﷺ) onlara verdiği gibi paylarını verebilirler. Sahih olarak rivayet edilmiştir ki: 'İslâm garip ve yalnız başlamıştır, yine garip ve yalnız hâle gelecektir.'"15 Nîlü'l-Evtâr ve şerhi Âbâdî'de şöyle zikredilir: "Devlet güçlü olduğu ve insanların kalplerini ısındırmaya ihtiyaç duymadığı sürece bu kategori düşer; ancak ihtiyaç doğduğunda, Müslümanlara zarar vermemek veya onlara fayda sağlamak için kalpleri ısındırmaya izin verilir."16 En-Nevevî, el-Hasan'ın şöyle dediğini nakleder: "Bugün zekâttan kalpleri ısındırma yapılmamalıdır."17 eş-Şa'bî ise şöyle der: "Kalpleri ısındırılacak olanlar, Peygamber (ﷺ) zamanında bir gruptu; Ebû Bekir (r.a.) yönetimi üstlendiğinde bu uygulama sona erdi."17 En-Nevevî, eş-Şâfiî'nin şöyle dediğini nakleder: "Gayrimüslimler ısındırılacaksa, onlara yalnızca fey' verilmelidir, zekât değil; çünkü zekât Müslim olmayanlara verilmez." Müslümanların kalplerinin ısındırılmasına gelince, eş-Şâfiî'den, İslâm devleti güçlendikten sonra bunların verilmesini yasakladığı rivayet edilmiştir; ikinci görüşe göre ise Peygamber'in (ﷺ) verdiği şekilde verilmesi caizdir.18

Ahmad and his disciples believe the ruling on heart reconciliation is permanent, which is the opinion of al Zuhri and Abu Ja'far al Baqir.13 It is also taken up by the Ja'fari and Zaidi schools.14 Yunus says "I asked al Zuhri about this matter, and he said he knew of no change in this ruling," Abu Ja'far al Nahhas comments, "Accordingly, the ruling on heart reconciliation is firm. Whenever there is a need for reconciling a person's heart, he [or she] may be given zakah." Al Qurtubi quotes al Qadi 'Abd al Wahhab--a Malikite--as saying, "If such persons are needed sometimes by the state, they may be given zakah." Likewise, al Qadi Ibn al Arabi remarks, "The way I see it, if Islam becomes strong, this group of recipients becomes null, but if they are needed, they may be given their share, the same way the Messenger of God (p) used to give them. It is correctly reported that "Islam started atypical and unique and will again become as atypical and unique as it started."15 It is mentioned in al Nil and its commentary--Abadi--that "this category is dropped as long as the state is strong and in no need of reconciling people, but reconciling is permitted when need arises, to avoid harm to Muslims or bring them benefit."16 Al Nawawi quotes al Hasan as saying, "Today there must be no reconciliation of hearts from zakah."17 al Sha'bi says,"Those whose hearts are to be reconciled were a group at the time of the Prophet (p) which, when Abu Bakr took charge, came to an end."17 Al Nawawi quotes al Shafi'i as saying, "If unbelievers are reconciled, they must only be paid fay' and not zakah, since the latter must not be given to non-Muslims." As for reconciling Muslim's hearts, al Shafi'i is reported to disallow giving them after the state of Islam becomes strong; the second view says it is permissible to give them the same way they were given by the Prophet.18

Aslında, el-Kâsânî'nin iki görüşü yanlıştır. Hüküm feshedilmiş değildir ve gönülleri ısındırma ihtiyacı sona ermemiştir. Ömer'in davranışı bu kategorinin neshedildiğine delalet etmez, çünkü belli bir dönemde gönülleri ısındırılan kişilerin başka bir dönemde ihtiyaç duyulmayabilir. Her zaman, gönülleri ısındırma ihtiyacının belirlenmesi ve kapsamaya dahil edilecek kişilerin tespit edilmesi, İslam ve Müslümanlara neyin fayda sağladığına göre yürütme otoritesi tarafından karara bağlanır.

In fact, the two points of al Kasani are incorrect. The ruling is not annulled, and the need to reconcile hearts has not ceased. The action of 'Umar does not indicate annulment of this category, since those whose hearts were reconciled in a certain era may not be needed in another era. At each time, the determination of the need to reconcile hearts and the specification of individuals to be included is decided by the executive authority according to what benefits Islam and Muslims.

Usul âlimleri, bir hükmün tanımlanmış bir unsura bağlı olmasının, o unsurun hükmün illeti (sebebi) olduğuna delalet ettiğini kabul ederler. Bu olayda zekâtın harcanmasının, kalplerin ısındırılması (müellefetü'l-kulûb) ihtiyacına bağlı olması, ısındırmanın zekât verilmesinin sebebi olduğunu gösterir. Buna göre, ısındırma ihtiyacı mevcut olduğunda verilmesi caizdir, ihtiyaç olmadığında ise caiz değildir. Belli bir zamanda, belli kişilerin ısındırılma süreci tamamlanmış olabilir ve o zaman Ömer'in aldığı tutum uygulanabilir; tıpkı belli bir dönemde zekât memuru bulunmadığında onlara ücret verilmemesi gibi. Bu, bu kategorinin ileride dikkate alınmayacağı anlamına gelmez. Ömer, "kalpleri ısındırılan kişilere" verilmesini iptal etmedi ve bu konuda bir icma da oluşmadı. O yalnızca, o zaman diliminde bu kategoriye girecek kimse bulunmadığına hükmetti. Hasan el-Basrî ile Şa'bî'nin, "Bugün ısındırılan kimseler yoktur" sözü de benzer şekilde, içinde yaşadıkları çağın bir gerçeği olarak anlaşılmalıdır.

Scholars of usul affirm that the dependency of a ruling on a defined element is an indication that the element is the cause of the ruling. The spending of zakah in the case on hand depends on the need for reconciliation of hearts. This indicated that reconciliation is the reason for payment. Consequently, whenever the need for reconciliation exists, payment is permissible, and vice versa. At a given time, the process of reconciling certain persons may be finished, and the step taken by 'Umar would then be taken, the same way that zakah workers would not be paid if at one point there were no workers of zakah. That does not mean this category is eliminated from future consideration. 'Umar did not annul payment to 'individuals whose hearts are being reconciled' nor was there an ijma' on such annulment. He simply judged that there were no deservant in that category at that point in time.22 The statement of al Hasan and al Sha'bi that "today there are no individuals who are being reconciled, " is understood similarly as a fact of the age they lived in.

İslam'ın yayılması ve devletinin kurulmasından sonra kalp ısındırmaya artık ihtiyaç kalmadığı iddiası şu sebeplerle reddedilir:

The claim that there is no more need for heart reconciliation after the spread of Islam and the establishment of its state is rejected for the following reasons:

1. Bazı Malikiler, kalpleri ısındırılan kişiye verilmesinin sebebinin, o kişinin Müslümanlara sağladığı bir fayda olmadığını, bilakis onu İslam'a yaklaştırmak ve onun İslam'a açılmasını engelleyebilecek engelleri yıkmak olduğunu ileri sürerler. Başka bir ifadeyle, bu ödemenin amacı, ödemeyi alanı Cehennem ateşinden kurtarmaktır.30 Dolayısıyla bu ödeme, bazı insanlar üzerinde etkili olabilecek bir davet [da've] biçimidir. Müslümanların, başkalarının Allah'ın hidayetini aramasına yardımcı olmaları, onları cehaletin karanlığından ve Cehenneme götüren küfrün ıstırabından çıkarmaları bir görevdir. Bir kimse maddi kazanç uğruna İslam'a girebilir, ancak bu dini anlamaya başladığında ona bütün kalbiyle bağlanabilir. Ebu Ya'la, Enes'ten şöyle rivayet eder: "Bir adam, dünyevi bir kazanç için İslam'ı kabul ederek Allah Resulü ﷺ'ye geldi; bu amaç dışında İslam'ı kabul etmiyordu, ancak akşam olduğunda İslam ona yeryüzünün tamamından ve üzerindekilerden daha sevgili olmuştu." Başka bir rivayette ise şöyle denir: "Bir adam, İslam'ı kabul etmek üzere Peygamber ﷺ'den bir dünyevi maddi kazanç istedi..." ve bu şekilde devam eder.31

1. Some Malikites assert that the reason for giving a person whose heart is being reconciled is not that person's benefit to Muslims, but rather, bringing that person closer to Islam and breaking the barriers that may be hindering him from opening his mind to Islam. In other words, the purpose of the payment is to save the payee from the fire of Hell.30 Thus, this payment is a form of calling for Islam [da'wah] that may be effective with some people. It is the obligation of Muslims to help others seek the guidance of God and lead them out of the darkness of ignorance and the agony of disbelief that leads to Hellfire. A person may convert to Islam for material gains, but once he or she starts understanding this religion, he or she may embrace it whole-heartedly. Abu Ya'la reports from Anas that "A man came to the Messenger of God (p) embracing Islam for some earthly gain, not accepting Islam except for that purpose, but by nightfall Islam became more beloved to him than the whole earth and what is on it." And in another version, "A man asked the Prophet (p) for some earthly material gain for which he would embrace Islam . . . " and so on.31

Yukarıdaki hüküm, kalbi ısındırılan kişinin kâfir olduğu durum içindir. Ancak bu başlık altında verilenlerin hepsi kâfir değildir. Bazıları İslam'ı çok samimi bir şekilde kabul etmiş, fakat kendi toplulukları tarafından zulme uğramakta ve baskı görmektedir. Onlara verilmesi gerekli bir yardımdır; onları hak yolda teşvik eder ve imanları henüz zayıfken onlara destek olur.

Kalpleri ısındırma (ta'lif-i kulub) konusundaki kararlar İslam devletinin görevidir. Peygamber ﷺ ve onun halifeleri bu sorumluluğu devletin yürütme işlerinin bir parçası olarak teyit etmişlerdir.

Decisions regarding reconciling hearts are the duty of the Islamic state. The Prophet (p) and his Successors affirmed this responsibility as part of the state's executive affairs.

Devlet, zekâtın toplanması ve dağıtılması konusundaki sorumluluğunu yerine getirmezse, Müslüman kuruluşlar kalpleri ısındırılması gerekenlere dağıtım hakkında karar verebilirler.34 Devlet bu görevi üstlenmez ve zekât dağıtan kuruluşlar da bulunmazsa, kendi zekâtını dağıtan Müslüman bir birey, zekâtının bir kısmını bir gayrimüslimin kalbini ısındırmak için kullanabilir mi? Bana göre bir Müslüman birey, zekât yoluyla kalp ısındırma konusunda karar vermemelidir; zekâtın başka hiçbir harcama yerinin bulunmadığı çok nadir durum hariç. Böyle bir durum, gayrimüslim ülkelerde yaşayan Müslümanlar için geçerli olabilir; ancak böyle koşullarda bile zekâtı İslam'ın yayılması için kullanmak ya da Müslüman ülkelerdeki fakir ve muhtaçlara göndermek daha tercih edilirdir.

If the state does not fulfill its responsibility in collecting and distributing zakah, Muslim organizations can make decisions about distributing to individuals whose hearts are being reconciled.34 If the government does not undertake this duty, nor are there organizations that distribute zakah, can a Muslim individual who distributes his own zakah use part of it for reconciling an unbeliever's heart? In my opinion, a Muslim individual must not make decisions concerning heart reconciliation, except in the very rare case where no other destination of zakah is available. Such a case may apply to Muslims living in non-Muslim countries, although it is preferable even under such circumstances to dispose of zakah for the spread of Islam or to send it to the poor and needy in Muslim countries.

Eğer gönüllerin ıslahı için zekâttan verilmesinin caiz olduğunda ittifak ettiğimizi kabul edersek, bu hisse bugün kime verilmelidir? Bu soruya cevap verebilmek için, bu hissenin amacını hatırlamamız gerekir: Kalpleri İslâm'a yaklaştırmak, onların bu davaya bağlılığını teyit etmek, zayıfları desteklemek ve Müslümanlara veya dinlerine yönelebilecek zararı önlemek. Bu hedefler, İslâm davasına yaklaştırmak amacıyla gayrimüslim ülkelere, kişilere, kuruluşlara ve kabilelere yardım yapılarak gerçekleştirilebilir. Bu hisse, araştırmaları desteklemek ve İslâm dinini öğreten, onu saldırganlara karşı savunan kitle iletişim araçlarını kullanmak için de genişletilebilir. Her yıl bu dine giren pek çok insan, hükümetlerinden, toplumlarından ve hatta Müslüman ülkelerin hükümetlerinden bile teşvik ve destek görmemektedir. Gönüllerin ıslahı hissesi, Zührî ve Hasan el-Basrî'nin görüşleriyle uyumlu olarak, bu tür insanlara harcanabilir. Hıristiyan misyonerler, zekât gibi bu amaca tahsis edilmiş bir kurumları olmamasına rağmen, dinlerinin yayılması için her yıl milyonlarca harcamaktadır. Doğrudur, İslâm kendi içindeki ikna edici gücü sayesinde kendi değeriyle yayılır; ama aynı şekilde doğrudur ki, gayrimüslim ülkelerde İslâm'ı kabul edenlerin çoğu, bu kabulü sırasında yaptıkları fedakârlıklar karşılığında en küçük bir destek ya da tazminat bile almamaktadır. Bu boşluğu doldurmaya çalışan pek çok İslâmî kuruluş vardır, ancak özellikle Afrika ve birçok yoksul ülkede mali desteğe muhtaçtır.

If we agree that reconciliation of hearts by payment from zakah is permissible, to whom should this share be given today? In order to answer this question, we must remember that the purpose of this share is to bring hearts closer to Islam, affirm their commitment to its cause, support the weak, and prevent harm that could be inflicted on Muslims or on their religion. These objectives could be achieved by giving aid to non- Muslim countries, persons, organizations, and tribes, to bring them closer to the cause of Islam. It could also be extended to support research, and utilize mass media that teaches the religion of Islam and defends its cause against attackers. Many people enter into the fold of this religion every year who do not find encouragement or support from their governments and communities or even from the governments of Muslim countries. The share of heart reconciliation can be expended to such people, an idea consistent with the opinions of al Zuhri and al Hasan. Christian missionaries spend millions every year for the spread of their religion, although theirs does not have an institution like zakah devoted to this purpose. It is true that Islam spreads on its own merit because of its inner persuasive power, but it is equally true that most of those who embrace Islam in non- Muslim countries do not receive even nominal support or compensation for the sacrifices they make when they embrace Islam. There are many Islamic organizations that attempt to fill this gap but are desperate for financial support, especially in areas like Africa and many poor countries.

Zekât dışındaki kaynaklardan elde edilen bir kısım malların, zekâtın bütün gelirleriyle zekât alacağı diğer sınıfların ihtiyaçlarını karşılamak mümkün olmadığında, kalpleri ısındırma amacıyla Müslüman devlet tarafından kullanılması her zaman mümkündür. Bu görüş, İmam Şafiî'nin, gayrimüslimlere kalbi ısındırmak için yapılan ödemelerin zekât dışındaki kaynaklardan yapılması gerektiği yönündeki görüşüyle uyumludur.

It is always possible that the Muslim state appropriate some of its funds derived from sources other than zakah, for the purpose of heart reconciliation, if the other categories of zakah recipients can hardly be satisfied with the total proceeds of zakah. This is consistent with the opinion of al Shafi'i that payments for heart reconciliation to unbelievers must be made from sources other than zakah.