Twee Shaykhs hebben overgeleverd dat ‘Umar ibn al-Khattab, moge Allah tevreden met hem zijn, de mensen toesprak bij zijn terugkeer van de hadj en in zijn khutbah zei: Het is mij bereikt dat zovan en zovandaan van jullie zeiden: ‘Als ‘Umar zou sterven, zou ik trouw zweren aan zovandaan en zovandaan.’ Laat niemand zichzelf misleiden door te zeggen: ‘De eed van trouw aan Abu Bakr werd plotseling en onverwacht afgelegd.’ Het was zo, maar Allah beschermde (ons) tegen het kwaad ervan. Er is vandaag de dag niemand onder jullie achter wie de nekken van concurrenten stoppen (een Arabische uitdrukking) zoals Abu Bakr. Hij was een van de besten van ons toen de Boodschapper van Allah ﷺ stierf. ‘Ali, az-Zubayr en degenen met hen bleven achter in het huis van Fatimah. De helpers (Ansar) bleven allemaal bij ons weg in de overdekte galerij van Bani Sacidah. De emigranten (Muhajirun) verzamelden zich rond Abu Bakr, dus zei ik tegen hem: ‘Abu Bakr, laten we naar onze broeders, de helpers (Ansar), gaan!’ Dus we gingen weg totdat twee goede mannen ons ontmoetten en ons vertelden wat de mensen hadden gedaan. Zij zeiden: ‘Waarheen zijn jullie van plan te gaan, emigranten (Muhajirun)?’ Ik zei: ‘Wij willen naar onze broeders, de helpers (Ansar)!’ Zij zeiden: ‘Jullie mogen hen niet benaderen, maar beslis jullie eigen aangelegenheid, emigranten (Muhajirun)!’ Ik zei: ‘Bij Allah, wij zullen naar hen gaan.’ We gingen verder totdat we bij hen aankwamen in de overdekte galerij van Bani Sacidah en daar waren zij allen verzameld, en midden tussen hen stond een man die volledig was ingebuit. Ik zei: ‘Wie is dit?’ Zij zeiden: ‘Sa‘d ibn ‘Ubadah.’ Ik zei: ‘Wat is er met hem aan de hand?’ Zij zeiden: ‘Hij heeft pijn.’ Toen we gingen zitten, stond hun spreker op, prees Allah zoals Hij het verdient en zei: ‘En nu, wij zijn de helpers (Ansar) van Allah, en het bataljon van de Islam, en jullie, emigranten (Muhajirun), zijn een handvol van ons, en een groep van jullie is op een rustig tempo gekomen met de wens ons te ontwortelen en ons uit te sluiten van het gezag.’ Toen hij stil werd, wilde ik spreken. Ik had een toespraak voorbereid die mij behaagde en die ik wilde houden in de aanwezigheid van Abu Bakr. Ik vreesde bij hem een gebrek aan besluitvaardigheid en hij was milder, geduldiger dan ik en waardiger. Toen zei Abu Bakr: ‘Zachtjes.’ Ik wilde hem niet tot woede drijven, en hij was kennisrijker dan ik. Bij Allah, hij liet geen enkel woord dat mij had behaagd in mijn voorbereide toespraak onbenut, maar hij sprak het uit in zijn spontane rede, het gelijke ervan en zelfs beter, totdat hij zweeg. Hij zei: ‘Nu, wat betreft dat goede dat jullie over uzelf hebben gezegd, jullie zijn het waard, maar de Arabieren zullen dit gezag nooit erkennen behalve binnen deze groep van Quraysh. Zij zijn de meest middelste (edelste) van de Arabieren naar afkomst en stam, en ik ben tevreden met een van deze twee mannen voor jullie, (dus leg de eed van trouw af aan) wie van hen jullie maar wensen.’ Hij greep mijn hand en de hand van Abu Ubaydah ibn al-Jarrah (en hij zat tussen ons) en ik vond niets van wat hij had gezegd, behalve dat. Het was, bij Allah, zodanig dat als ik naar voren zou worden gebracht en mijn hoofd zou worden afgehakt, zonder dat men mij benaderde vanwege enige schuld, dat dit mij meer geliefd zou zijn dan dat ik het gezag zou voeren over een volk waaronder Abu Bakr was. Toen zei een spreker uit hun midden: ‘Ik behoor tot degenen van wie mensen verlichting zoeken door middel van hun advies, en ik heb een familie die mij zal bijstaan en verdedigen (letterlijk: ‘ik ben hun veelgebruikte paal en hun geëerde kleine palmboom’). Laat er een leider (Ameer) van ons zijn en een leider (Ameer) van jullie, Quraysh.’ Toen nam de verwarring toe en werden de stemmen verheven totdat ik vreesde voor verdeeldheid, dus zei ik: 'Steek je hand uit, Abu Bakr,’ en hij stak zijn hand uit. Ik legde de eed van trouw aan hem af, de emigranten (Muhajirun) legden de eed van trouw aan hem af, en daarna legden de helpers (Ansar) de eed van trouw aan hem af. Bij Allah, wij vonden voor datgene waarvoor wij waren bijeengekomen geen zaak die geschikter was dan de eed van trouw aan Abu Bakr. We vreesden dat als wij ons van de mensen zouden afscheiden en er geen eed van trouw zou zijn, zij een eed van trouw zouden sluiten nadat wij waren vertrokken, en dat wij trouw zouden moeten zweren op een basis waarover wij niet tevreden waren, of dat wij hen zouden moeten tegenwerken, waardoor er strijd over zou ontstaan.