Al-Askari zei in al-Awa’il (The Firsts): Hij was de eerste die land (verkregen in jihad) toewees, en de eerste die weidegronden afbakende (voor de dieren waarop armenbelasting (Zakah) werd betaald en voor de paarden en kamelen voor jihad), de eerste die zijn stem verlaagde bij de takbir, de eerste die de moskee (van Madinah) parfumeerde, de eerste die de eerste oproep tot het gebed op de Jumucah beval, de eerste die zorgde voor de mu’adhdhins, de eerste die sprakeloos was in de khutbah, en toen zei hij: ‘Mensen, de eerste keer dat men te paard stapt is zwaar, na vandaag zijn er andere dagen, en als ik leef zullen jullie de khutbah op de juiste wijze krijgen. Wij waren nooit publieke sprekers en Allah zal ons onderwijzen.’ Hij was de eerste die de khutbah op de Eid vóór het gebed plaatste, de eerste die de mensen het betalen van hun eigen armenbelasting (Zakah) toevertrouwde, de eerste die de leiding nam over het kalifaat (Khilafah) tijdens het leven van zijn moeder, de eerste die een politiechef aanstelde, en de eerste die een afgesloten gedeelte in de moskee creëerde uit angst dat hem zou overkomen wat Umar overkwam. Dit is wat al-Askari vermeldde en hij zei ook: De eerste meningsverschillen in de moslimgemeenschap (Ummah) waarin sommigen anderen van fouten beschuldigden, waren in zijn tijd, betreffende zaken waarvoor zij hem de schuld gaven. Daarvoor hadden zij meningsverschillen over islamitische jurisprudentie (Fiqh) en beschuldigde niemand anderen van fouten.