فریب دادن او د حیلو کارولو له لارې د زکات د ورکولو څخه تښتیدل یا د ورکړې وروسته یې بیرته ترلاسه کول په ښکاره ډول ناروا دي. مالکیان یادوي چې دا حکم د دین له پلوه هم دی او د فقهي پلوه هم. دوی زیاتوي: "هر هغه کار چې د زکات له ورکولو د مخکې له دې چې هغه واجب شي تښتیدو لپاره وشي، لکه د زکات وړ مالونو ماهیت بدلول، د ملکیت ویشل د مختلفو کسانو ترمنځ ترڅو هر یو یې له نصاب څخه کم مالک شي، یا د څارویو یوه برخه ذبح کول ترڅو شمیره یې له نصاب څخه کمه شي، دا ټول په دې نه اغیزمن کیږي چې زکات ساقط کړي، تر هغه وخته چې ثابته شي چې دا کارونه د دې لپاره شوي وو چې د زکات د واجب کیدو مخه ونیول شي. په داسې حالاتو کې زکات واجب کیږي او باید راټول شي."1

Fraud and use of tricks in order to avoid zakah or to get it back after payment are obviously not permissible. Malikites note that it is so from the point of view of religion, as well as from the legal point of view. They add, "Any action intended to escape zakah payment before it becomes due, like changing the nature of zakatable assets, distributing ownership among different persons so that each of them owns less than nisab, or slaughtering some of the herd to reduce its number to below nisab, all do not effect in waiving zakah, as long as it can be proven that such actions were taken in order to avoid the accrual of zakah. In cases like those, zakah accrues and must be collected."1

حنبلي مذهب والا د مالکي مذهب نظر سره دې چې د زکات د ورکولو څخه د تېښتې لپاره کړې شوې کړنې ناروا دي. ابن قدامه وايي:

Hanbalites agree with the Malikite view on actions meant to escape zakah. Ibn Qudamah says:

اگر د یو مال په بدل کې بل مال تبادله شي، نو د کال مودّه ختمیږي او د نوي مال لپاره نوی کال باید پیل شي. خو که دا کار د زکات د لګیدو د مخنیوي لپاره وشي، نو زکات داسې لګیږي لکه څه چې نه وي پیښ شوي. همدارنګه، که مالک د خپلو مالونو یو برخه ورکړي یا له منځه یوسي ترڅو پاتې مال د نصاب څخه کم شي، زکات نه ساقطیږي او د کال په پای کې بیا هم لازمیږي. دا نظر مالک، الاوزاعي، ابن المجشون، اسحاق او ابو عبید هم منلی دی..... دا خبره د خدای د دې آیتونو پر بنسټ ده: {بیشکه موږ دوی داسې ازمویلي، لکه موږ چې د باغ خاوندان ازمویلي وو، کله چې دوی قسم وکړ چې سهار به د باغ میوه راټوله کړي. او هیڅ استثنا یې ونه کړه (که خدای وغواړي). نو ستاسو د رب له لوري پر باغ یوه ناورین راولېږل شو چې ټول یې وسوځاوه، پداسې حال کې چې دوی خوب ویده وو، نو سهار هغه باغ داسې تور او ویجاړ شو.} د خدای له لوري سزا دې ځکه ورکول کېږي چې دغه خلک د زکات د ورکولو د ټالو په نیت یو کار پیل کوي. معلومه ده چې هر هغه کار چې د بل چا حق پرېښودل یا له منځه وړل ولري، په شریعت کې نه کېږي چې کامیاب شي. د بېلګې په توګه، هغه سړی چې د مرګ په ناروغۍ کې خپله ښځه طلاقوي ترڅو د هغې له وراثت څخه ځان وژغوري، هغه نشي کولای د ښځې د وراثت حق له هغې څخه واخلي.3

Exchanging an asset with a different one interrupts the year period and a new year must start for the new asset. But if this is done in order to escape the accrual of zakah, zakah is levied just as if nothing happened. By the same token, if the owner gives away or destroys some assets in order to make the remainder below nisab, zakah is not waived and still accrues at the end of the year. This opinion is also shared by Malik, al Awza'i, Ibn al Majashown, Ishaq , and Abu 'Ubaid..... This is founded on God's verses, 'Verily We have tried them as We tried the people of the garden, when they resolved to gather the fruits (of the garden) in the morning. But made no reservation ('If it be God's will). Then there came on the garden a visitation from thy Lord which swept away all around while they were asleep, so the garden became by the morning like a dark and desolate spot.'2 The penalty from God is given because such persons embark on an action of intended escape payment of sadaqah. It is known that any action meant to forsake or evade the right of another person cannot be allowed to succeed in Shari'ah. For example, a man who divorces his wife during his death-sickness in order to evade her sharing in his estate cannot be successful in withholding her right to the wife's share.3

پر بل لاس، ابن تیمیہ په «القواعد النورانیۃ» کې وايي چې ابو حنیفہ د زکات د تېښتې لپاره حیلې روا ګڼي، او د ابو حنیفہ شاګردان په دې کې توپیر لري چې ایا دا حیلې مکروه دي که نه. هغه وايي چې محمد دا حیلې مکروه ګڼي، خو ابو یوسف یې مکروه نه ګڼي.4 په دې حال کې، کله چې زه د ابو یوسف «الخراج» ته ګورم، هلته ابو یوسف وايي: «د هغه چا لپاره چې په خدای او وروستي ورځ باور لري، روا نه ده چې زکات ځان ترې وژغوري، یعنې د نصاب ملکیت، چې څوک یې لري، د صدقې د لازمېدو د مخنیوي لپاره د څو کسانو ترمنځ وویشي، یا په هیڅ لاره او هیڅ وسیله د صدقې د سمې لازمېدو څخه وتښتي.»5 شونډې دا ده چې ابن تیمیہ هغه څه ته اشاره کوي چې په حنفیانو کې ډېر ځلې موندل کېږي: دا چې د حیلو کارول د زکات د ساقطولو لپاره قانوني اعتبار لري، که څه هم زکات دیني لحاظ څخه پاتې وي، او دا چې د قانوني حیلو کارول ځینې وخت مکروه او ځینې وخت مکروه نه وي. حنفیان مثلاً وايي چې مکروه ده چې څوک زکات یو فقیر ته داسې شرط سره ورکړي چې هغه دا د پور کونکي اړمن موروپلار ته ډالۍ کړي. همدارنګه، د فقیر لپاره هر هغه شرط چې د زکات په ورکولو کې ورباندې ایښودل شي باطل دی، که څه هم ترلاسه کوونکی د هغه د پوره کولو لپاره تیار وي.6 باید په یاد ولرو چې دا ډول حیلې، که مکروه وي که نه، یوازې د زکات په لګولو پورې اړه لري. د حنفیانو کتابونه د لومړي ځای لپاره د زکات د لازمېدو څخه د تېښتې د حیلو په اړه بحث نه کوي.

On the other hand, Ibn Taimiyah, in al Qawa'id al Nuraniyah, says Abu Hanifah permits tricks aimed at escaping zakah, and that Abu Hanifah's disciples differ on whether such tricks are disliked or not. He says Muhammad dislikes them, while Abu Yusuf does not.4 However, upon looking into Abu Yusuf's al Kharaj, I find Abu Yusuf saying, "It is not lawful for anyone who believes in God and the last Day to elude zakah, to distribute the ownership of a nisab, that one owns, to several people in order to avoid the accrual of the sadaqah, or to escape proper accrual of sadaqah by any way or any means."5 It is likely that Ibn Taimiyah is referring to what is commonly found in Hanafites' writing that use of loopholes is legally valid in waiving zakah, although zakah remains unfulfilled religiously, and that use of legal loopholes is sometimes disliked and sometimes not. Hanafites state for example, that it is disliked to give zakah to a poor person on the condition that the latter give it as a gift to the payer's needy parents. By the same token, any condition made on the poor person when zakah is given him is invalid, even though the recipient may be willing to fulfill it.6 It must be noted that tricks like these, whether disliked or not, apply only to expending zakah. Hanafites books do not discuss cheating to escape zakah accrual in the first place.

په دې سره، ابن تیمیه وايي چې الشافعی یوازې د زکات د لازمېدو څخه د تېښتې لپاره د حیلو کارولو څخه کرکه کوله.

Additionally, Ibn Taimiyah says that al Shifi'i only dislikes use of loopholes in order to escape the accrual of zakah.

په پای کې، زیدیان د حیلو استعمال نه منی، خواه دا د زکات د واجب کیدو څخه د ځان ژغورلو لپاره وي، یا د مستحقینو ته د واقعي ورکولو څخه د تښتیدو لپاره، یا د ورکړې وروسته د بیرته ترلاسه کولو لپاره.7

Lastly, Zaidis do not approve of the use of tricks, whether they are used to avoid zakah accrual, to escape actual payment to deservants, or to get it back after payment.7

مصنف حاشیہ شرح الازہار شوکانی سے نقل کرتے ہیں: «اس میں کوئی شک نہیں کہ ہر وہ حیلہ جو حرام کو حلال یا حلال کو حرام بنا دے، بالکل ممنوع ہے۔ ایسے حیلوں کی اجازت کسی بھی صورت میں شریعت کے مطابق نہیں۔»8

The author of Hawashi Sharh al Azhar quotes al Shawkani, "There is no doubt that any fraud that ends up making lawful what is forbidden or vice versa must be completely prohibited. Permitting such tricks is not consistent with Shari'ah by any means."8

د زکات روحاني اړخ، د نورو ښکارندوگانو په منځ کې، د زکات راټولوونکي او ورکوونکي ترمنځ د دعاوو په تبادله کې څرګندیږي. د زکات راټولوونکي ته امر کېږي چې د ورکوونکي لپاره دعا وکړي. الله تعالیٰ فرمایي: {د دوی له مالونو څخه صدقه واخله، چې ته په دې سره دوی پاک او پاکیزه کړې، او د دوی لپاره دعا وکړه، بې شکه ستا دعا د دوی لپاره د آرامۍ او تسلي سبب ده}۔ عبدالله بن ابي اوفیٰ روایت کوي: «رسول الله ﷺ کله چې څوک د زکات راوړه، نو ويېل به یې: "اې الله! دوی ته رحمت وکړه!" کله چې زما پلار ابو اوفیٰ خپل صدقه ورته راوړه، نو نبي ﷺ وفرمایل: "اې الله! د ابو اوفیٰ کورنۍ ته رحمت وکړه"»۔ دا دعا د کوم ځانګړي شکل پورې محدوده نه ده۔ الشافعي وايي: «زه خوښ دي چې راټولوونکی ووایي: الله تعالیٰ دې د هغه څه په بدل کې اجر درکړي چې ته یې ورکوې، دا دې ستا د پاکۍ سبب وګرځوي، او د هغه څه په اړه چې ته یې خپلو ځانو لپاره پاتې کوې، برکت دې درکړي»۔ النسائي روایت کوي چې نبي ﷺ د هغه سړي لپاره دعا وکړه چې یوه ښه ماده اوښه یې راولېږله: «اې الله! دا سړی او د هغه اوښان برکت کړه»۔11

The spiritual aspect of zakah is expressed - among other manifestations- in the prayers exchanged between the collector and the payer. The collector of zakah is asked to pray on behalf of the payer. God says, "out of their wealth take a sadaqah so thou might purify and sanctify them; and pray on their behalf. Verily your prayers are a source of security and comfort to them." 'Abd Allah bin Abu Awfa narrates, "The Messenger of God, when any person brought him zakah, used to say, 'O Lord, give them mercy!' When my father, Abu Awfa, brought him his sadaqah, the Prophet said, 'O Lord, give mercy to the family of Abu Awfa'."9 This prayer is not restricted to any specific form. Al Shafi'i says, "I like the collector to say 'May God reward you for that which you give, make it a cause for purification for you, and give you blessings on what you have left for yourself.'"10 Al Nasa'i reports that the Prophet (p) prayed on behalf of a man who sent a good she-camel, "O Lord, bless him and his camels."11

ظاهریان او د شافعی مذهب ځینې علماء دا دعاګانې د زکات راټولونکي لپاره واجب بولي، ځکه چې دا خبره د پورتنۍ آیت له ظاهر څخه په ښکاره توګه اخیستل کیدای شي. په هرصورت، اکثریت علماء وایي چې دا دعاګانې مستحب دي او واجب نه دي، ځکه چې محمد ﷺ د زکات راټولونکو ته په خپلو ټولو لارښوونو کې دا خبره نه ده ذکر کړې،۱۲ او نه دولتي راټولونکي مکلف دي چې کله هم چې د ورکوونکو څخه نور حقوق اخلي، دا ډول دعا وکړي.13

Zahiris and some Shafi'ites consider such prayers obligatory on the part of the collector, as one can derive literally from the above verse. However, the majority believe these prayers are recommended and not obligated, because the Prophet (p) did not include it in any of his instructions to collectors,12 nor are government collectors required to make such prayers when they receive other dues from the payers.13

زکات ورکوونکی کیدای شي چې پخپله زکات ورکړي یا خپل استازو، وکیلانو یا نمایندګانو له لارې ورکړي، په دې شرط چې دوی باوري او قابلِ اعتماد وي۔ ځینې فقیهان وایي چې دا استازي باید مسلمانان وي، ځکه زکات یوه عبادت دی۔ سربیره پر دې، ځینې مالکي فقیهان داسې ګڼي چې د استازو له لارې ورکول د مال د خاوند له خوا په مستقیم ډول ورکولو په پرتله د ځان ستاینې او ریاکارۍ څخه ډیر لرې دي۔18

Zakah payer may choose to actuate payment by himself or by agents, attorneys, or representatives, as long as the latter are trustworthy and dependable. Some jurists require that such agents be Muslims, since zakah is a form of worship.17 Additionally, some Malikites consider payment via representatives less open to pride and hypocrisy than direct payment by the owner.18

النووی وایی چې زکات په ښکاره توګه ورکول غوره دي، ځکه چې دا د نورو ليدو ته وړاندې کيږي او د زکات ورکوونکو لپاره يادونه ګرځي، ډول سره لکه څنګه چې فرض لمونځ د ټولنيز ډول په ښکاره توګه کول مستحب دي۔ دا په دې بنسټ دي چې زکات د اسلام له لويو عبادتي شعايرو څخه دی، چې د مسلمانې ټولنې کې ډېر ښکاره وي باید. ځکه چې دا له هر زکات وړ شخص څخه غوښتل کيږي، نو دا د فخر يا ځانګړتيا وسيله نه ده، برعکس نفلي خيرات چې په پټه ورکول غوره دي۔ د اسلام د شعايرو ښکاره کول او د هغو غلبه ورکول د ايمان نښه او د تقوا ښکاره کوونکی دی۔ الله تعالیٰ فرمايي: «دا (حکم) دی، او څوک چې د الله د شعايرو تعظيم کوي، نو دا د زړه له تقوا څخه دی۔» (الحج: ۳۲) دا ممکن هغه خبره وي چې پيغمبر ﷺ فرمايي: «او هغه ښکاره کول چې الله ته خوښ دي هغه دي چې يو سړی په جګړه کې کوي، يا کله چې صدقه ورکوي۔» دا په حقيقت کې د دې آيت پر بنسټ دی: «که تاسو صدقات ښکاره کړئ، نو دا ښه دی۔» (البقرة: ۲۷۱) [نووي، المجموع شرح المهذب] [الحج: ۳۲] [البقرة: ۲۷۱]22

Al Nawawi says it is better for zakah to be paid in public where it is seen by others, so it serves as a reminder to other payers, the same way obligatory prayer is recommended collectively in public.19 This is on the ground that zakah is one of the major rites of worship in Islam that must be very visible in the Muslim society. Since it is required from every zakatable person, it is not an object of pride or condescension, in contrast to voluntary charity, which is better done in privacy. Keenness to present the symbols of Islam and make them dominant is a sign of faith and an indication of righteousness. God says "Such, and who ever hold in honor the symbols of God, such should come truly from piety of heart."20 This may be what the Prophet meant when he said, "And showing off which is loved by God is that done by a man in battle, or when giving the sadaqah."21 This, in fact, is based on the verse, "If ye disclose acts of charity, it is well."22

جب زکوٰة افراد کی طرف سے تقسیم کی جائے تو بہتر یہ ہے کہ مستحق کو یہ نہ بتایا جائے کہ یہ زکوٰة ہے، خاص طور پر اس لیے کہ بہت سے مستحق افراد ذرا سے شک پر بھی زکوٰة لینے سے ہچکچاتے ہیں کہ کہیں وہ واقعی مستحق نہ ہوں۔ صاحبِ المغنی کہتے ہیں: "جب زکوٰة ان لوگوں کو دی جائے جنہیں دینے والا فقیر سمجھتا ہو، تو وصول کنندگان کو یہ بتانے کی ضرورت نہیں کہ یہ زکوٰة ہے۔" حسن کہتے ہیں: "کیا تم اسے ذلیل کرنا چاہتے ہو؟ اسے مت بتاؤ۔" اور احمد بن الحسن کہتے ہیں: "میں نے احمد سے پوچھا کہ اگر کوئی شخص اپنی زکوٰة کسی کو دے تو کیا اسے بتانا چاہیے کہ یہ زکوٰة ہے یا خاموش رہنا چاہیے؟ احمد نے جواب دیا: 'وہ لینے والے کو ایسی بات کہہ کر کیوں ذلیل کرے؟ اسے بغیر کسی تبصرے کے دے دینا چاہیے۔ کیا اسے اس ادائیگی کے ساتھ سر پر مارنے کی ضرورت ہے؟'" بعض مالکی علماء اس بات کو ناپسند کرتے ہیں کہ زکوٰة کا ذکر کیا جائے، کیونکہ اس سے فقراء کی دل شکنی ہوتی ہے۔24

When zakah is distributed by individuals, it is preferred that recipients not be told that it is zakah, especially since many deservants may hesitate to take zakah at the slightest doubt that they my not be truly deserving. The author of al Mughni says "When zakah is paid to those whom the payer thinks are poor, there is no need to inform recipients that it is zakah." Al Hasan says, ''Do you want to humiliate him? Do not tell him." And Ahmad bin al Hasan says, "I asked Ahmad if a person who pays his zakah to another should tell him it is zakah or remain silent. Ahmad answered, 'Why should he humiliate the recipient by saying that? have him pay it without comment. Does he need to beat him over the head with that payment?'"23 Some Malikites dislike mentioning that it is zakah since this disheartens the poor.24

جعفریان هم بر این باورند که لازم نیست به گیرنده گفته شود که آنچه پرداخت می‌شود زکات است.

Ja'farites also believe there is no need to tell the recipient that what is paid is zakah.

ابو بصیر وائی: ما له الباقر څخه د هغه سړي په اړه پوښتنه وکړه څوک چې د زکات له اخیستو څخه ډډه کوي.

Abu Basir says, "I asked al Baqir about a person who may shy away from taking zakah.

ایا زه دا پیسې ورکړم پرته له دې چې ورته زکات ووایم؟ الباقر ځواب ورکړ: «هغه ته پرته له دې ورکړه چې نوم یې واخلې؛ مؤمنان مه ذلیلوه۔»25

Should I give him without calling it zakah? Al Baqir answered, 'Give him without naming it; do not humiliate believers.'"25

النووی وایی: "د هغه څوک پور معاف کول چې پور نشي ادا کولی، د پور ورکوونکي د زکات د ادا کولو په توګه، د شافعیانو په ډیره مشهوره نظر کې د زکات صحیح ادا کول نه دي. دا نظر ابو حنیفه او احمد هم منلی دي، ځکه چې د زکات ادا کول د حقدارانو ته د ورکولو ته اړتیا لري." د شافعیانو په یو بل نظر کې دا ډول معافي د زکات ادا کول منل شوي دي، او دا نظر حسن او عطاء هم قبول کړی دی، په دې دلیل چې که پور ورکوونکی زکات نغدې پیسې په توګه پوروړي ته ورکړي، پوروړی به هغه بیرته د پور په توګه پور ورکوونکي ته ورکړي. دا خبره منل شوې نه ده چې پور ورکوونکي خپل زکات پوروړي ته په دې شرط ورکړي چې هغه به یې د پور د ادا کولو په توګه بیرته ورکړي. ابو عبید نقل کوي چې حسن هغه چا ته د پور معافي کې هیڅ اعتراض نه لري چې پور نشي ادا کولی، د زکات د ادا کولو په توګه. له بلې خوا، ابو عبید پخپله دې ډول کار سخت مخالفت کوي، په دې دلیل چې د زکات په دې ډول ادا کول ممکن د ناوړه پورونو د راټولولو نیت پټ کړي. ابو عبید زیاتوي: "دا په هرصورت د سنت سره مخالف دی." ابن حزم دې ډول معافي د زکات ادا کولو په توګه منې. هغه د مسلم څخه د ابو سعید یوه روایت نقل کوي: "یو سړی د رسول الله ﷺ په زمانه کې د هغو میوو له امله مالي ستونزې کې شو چې هغه یې د پلورلو لپاره پیرودلي وو. هغه په پورونو بار شو. رسول الله ﷺ وفرمایل: ورته صدقه ورکړئ." دا د عطاء نظر هم دی. د جعفریانو هم دې نظر ته ملاتړ کوي. یو سړي له جعفر څخه وپوښتل چې هغه هغو خلکو ته پور ورکړی و چې نشي یې ادا کولی. دا پوروړي حتی د زکات حقدار وو، نو پوښتنه دا وه چې ایا هغه کولای شي پورونه د زکات د ادا کولو په توګه معاف کړي. جعفر ځواب ورکړ: "هو".29

Al Nawawi says "Waiving the debt of a person who is unable to pay the debt back as payment of the creditor's zakah is not acceptable fulfillment of zakah, according to the most predominant opinion among Shafi'ites. This opinion is shared by Abu Hanifah and Ahmad, because zakah payment requires actually giving the deservants. Another view among Shafi'ites is to accept such waiving as fulfillment of zakah payment, a view shared by al Hasan and 'Ata', on the grounds that if the creditor gives the debtor zakah in cash, the debtor would pay it back to the creditor as payment of the debt. It is not approved that the creditor give his zakah to the debtor under the condition that the latter pay it back in fulfillment of the debt."26 Abu 'Ubaid quotes that al Hasan does not have any objection to waiving the debt of one who is unable to pay it back, in fulfillment of zakah. On the other hand, Abu 'Ubaid himself strongly opposes such action, on the grounds that payment of zakah in this manner may hide an intention of collecting bad debts. Abu 'Ubaid adds, "It is inconsistent with Sunnah anyway."27 Ibn Hazm approves of such waiving as zakah payment. He quotes a saying reported by Muslim from Abu Sa'id: "A man was financially strained at the time of the Messenger of God (p) as a result of fruits he purchased to sell. He became overburdened by debts. The Messenger of God (p) said, 'Give him sadaqah."28 This is also the opinion of 'Ata', Ja'farites also subscribe to this view. A man asked Ja'far about loans he had given to some people who were not able to pay back. The debtors even deserved zakah, so his question was whether he may waive the debts in fulfillment of zakah payment. Ja'far answered "Yes".29

بعض فقیهان بحث کرده‌اند چې آیا د زکات ورکوونکي په کور کې د بې وزلو کسانو د خوړلو لپاره بلنه کول د زکات د ادا کولو په توګه منل کیدای شي. حنفیان او نور وایي چې له هغه ځاې چې د ورکړل شوي مال مالک کول بې وزلو ته د زکات د ادا کېدو لازمي شرط دی، نو په کور کې د خوړلو لپاره د دوی ته خواړه ورکول د زکات ورکول نشي ګڼل کیدای، خو خواړه ورکول، حتی پخه شوي، د زکات شرط پوره کوي.31

Some jurists discuss whether inviting poor persons to eat in the house of the zakah payer can be accepted in fulfillment of zakah. Hanafites and others argue that since making the poor own the amount given is an indispensable condition for fulfillment of zakah, providing them food to eat in the payer's house cannot be considered zakah payment, while giving them food, even cooked, fulfills the requirement of zakah.31

د زیدیانو په نظر، که څه شرطونه پوره شي، نو فقیرانو ته خواړه برابرول د زکات د ورکړې په توګه جواز لري.

Zaidis approve of making food available to the poor as zakah payment under the following conditions:

۱۔ د زکات ورکولو نیت۔

1. The intention of zakah payment.

2. خوراک باید زر زوال نه وي. دا باید لکه کجورې یا منقا وي.

2. Food must not be quickly perishable. It should be like dates or raisin.

۳. ورکړل شوې اندازه باید د پام وړ وي، یعنې هغه څه چې عام خلک یې معمولاً په شمار نه راولي له دې څخه زیات وي۔

3. The amount given should be substantial, i.e. beyond what is usually not counted by people.

4. خوراک باید د بې وزله کسانو په اختیار کې ورکړل شي، او 5. بې وزله کسان باید پوه شي چې دا د زکات په بدل کې دی۔32

4. The food should become at the disposal of the poor, and 5. The poor persons must know that this is in payment of zakah.32