Halife'nin aşağıdaki zorunlu yetkileri vardır: A – Ümmetin işlerini yönetmek için gerekli olan ve Allah'ın Kitabı'ndan ve Resulü'nün Sünneti'nden geçerli bir içtihatla çıkarılan ilahi hükümleri (Ahkâm-ı Şer'iyye) benimseyen kişidir. Böylece bunlar uyulması gereken ve reddedilmemesi gereken bağlayıcı bir hukuk haline gelir.

The Khalifah possesses the following mandatory powers: A – It is he who adopts the divine rules (Ahkam Shar’i ya) necessary for managing the affairs of the Ummah, which are deduced through viable ijtihad from the Book of Allah and the Sunnah of His Messenger. Thus they become a binding law that must be obeyed and not rejected. .

B - Devletin iç ve dış politikalarından sorumludur; tüm silahlı kuvvetlerin en yüksek başkomutanıdır ve savaş ilan etme, barış antlaşmaları, ateşkesler ve diğer tüm antlaşmaları yapma konusunda tam yetkilere sahiptir.

B - He is responsible for the domestic and foreign policies of the State; he is the supreme commander in chief of all the armed forces and he has full powers to declare war, conclude peace treaties, truces and all other treaties. .

C - Yabancı elçileri kabul etme ve reddetme yetkisine, ayrıca Müslüman elçileri atama ve görevden alma yetkisine sahiptir.

C - He has the powers to accept (foreign) ambassadors and to refuse them, as well as the powers to appoint Muslim ambassadors and to remove them. .

D - Halifeyi atayan ve görevden alan, yardımcıları ve valileri de atayıp azleden kişi odur; hepsi ondan ve Ümmet Meclisi'nin önünde sorumludur.

D - It is the Khalifah who appoints and removes the assistants and Walis; they are all responsible before him and before the Council of the Ummah. .

E - Yargıçların en üstünü olan Kadi'l-Kudat'ı ve Mezalim mahkemesinin yargıcı dışındaki diğer yargıçları atayan ve görevden alan kişi odur. Mezalim mahkemesinin yargıcını ise o atar, ancak görevden alınması konusunda kısıtlıdır; bu, yargı bölümünde açıklandığı gibidir. Ayrıca idari dairelerin müdürlerini, ordu komutanlarını, genelkurmay başkanlarını ve başkomutanları da o atar. Bunların hepsi ona karşı sorumludur, Ümmet Meclisi'ne değil.

E - It is he who appoints and removes the supreme judge (Qadi al-Qudah), as well as the other judges excluding the judge of mahkamat al-Mazalim, where he appoints him, but he is restricted regarding his dismissal as it is explained in the chapter of the judiciary. He also appoints the managers of the administration departments, army commanders, chiefs of staff, and the commanders in chief. They are all answerable to him and not to the Council of the Ummah. .

F - Devletin bütçesinin hazırlanmasında esas alınan ilahi hükümleri benimseyen ve bütçenin ayrıntılarını ile her dairenin gelir veya gider açısından hangi kaynaklardan ne kadar pay alacağını belirleyen kişi de odur.

F - It is he who adopts the divine rules, in light of which the State’s budget is drafted, and it is he who decides the details of the budget and the funds allocated to each department, whether concerning revenues or expenses. .

Yukarıda sayılan altı bölümün ayrıntılı delillerine gelince, "A" bölümüne ilişkin delil, Sahabe'nin genel icmâıdır. Kanun, sultanın insanların uymasını sağlamak için çıkardığı emir anlamına gelen teknik bir terimdir. Kanun ilimcileri onu, "sultanın insanların ilişkilerinde uymaya zorladığı ilkeler bütünü" olarak tanımlamışlardır. Başka bir deyişle, sultan belli kurallar çıkarırsa bu kurallar kanun haline gelir ve insanlar bunlara uymak zorundadır; eğer sultan bunları çıkarmazsa,

As for the detailed evidences of the six sections mentioned above, the evidence about section "A" is the general consensus of the Sahabah. Qanun (law) is a technical term which means the order that the ruler (Sultan) issues so that people abide by it. Scholars of Qanun (law) define it as "the host of principles that the Sultan (ruler) compels people to follow in their relations". In other words if the Sultan issues certain rules, then these rules become laws and people have to abide by them; and if the Sultan does not issue them, .

O zaman bunlar yasa olmazlar ve insanların onlara uymak zorunluluğu yoktur. Müslümanlar Şeriat'ın hükümlerine uyarlar; dolayısıyla Allah'ın (C.C.) emir ve yasaklarına bağlanırlar. Bağlandıkları şey, Sultan'ın emir ve yasakları değil, Allah'ın emir ve yasaklarıdır; dolayısıyla uyduklarından, Sultan'ın buyruklarından değil, ilahi hükümlerdir. Ancak Sahabe, Şeriat hükümleri konusunda görüş ayrılığına düşmüştür. Bazıları, ilahi nasslerden meseleleri birbirlerinin anlayışından farklı şekilde kavramıştır. Her biri anladığına uymuş ve bu, onun adına Allah'ın (S.V.T.) hükmünü temsil etmiştir. Bununla birlikte, Ümmet'in işlerinin yönetimiyle ilgili, tüm Müslümanların tek bir görüşe göre uyması gereken bazı ilahi hükümler vardır; her birinin kendi içtihadına göre hareket etmesi değil. Bu, geçmişte de gerçekleşmiştir. Örneğin Ebu Bekir, malların tüm Müslümanlara eşit olarak dağıtılmasını uygun görmüştür, çünkü bu onların eşit hakkıydı. Ancak Ömer, Resulullah ﷺ'a karşı savaşanlara ve onunla birlikte savaşanlara vermeyi, ya da muhtaçlara zenginlere verilenle eşit miktarda vermeyi yanlış saymıştır. Yine de Ebu Bekir halife olduğunda, görüşünü halka dayatmış, kadılar ve valiler de onun görüşünü uygulamıştır; Ömer de Ebu Bekir'in görüşüne boyun eğmiş ve onu uygulamıştır. Ömer halife olunca ise Ebu Bekir'in görüşünden farklı olan kendi görüşünü uygulamıştır; yani malların eşit değil, öncelikli olarak dağıtılmasını emretmiş, Müslüman oluş süresine ve ihtiyaçlara göre dağıtmıştır. Müslümanlar bu kurala uymuş, kadılar ve valiler de onu uygulamıştır. Bu nedenle, Sahabe arasında, İmamın belirli kuralları benimseyip bunların uygulanmasını zorunlu kılma hakkına sahip olduğu ve Müslümanların, bu kuralların kendi içtihatlarıyla çelişse bile bunlara uymak zorunda olduğu, ayrıca kendi görüş ve içtihatlarını bir kenara bırakmaları gerektiği yönünde genel bir icma oluştu. Benimsenen bu kurallar aslında kanunlardır (ya da nizamlardır); dolayısıyla kanun koyma yetkisi yalnızca Halifeye aittir ve başka hiç kimsenin böyle bir hakkı yoktur.

then they do not become law and people are not obliged to abide by them. The Muslims follow the rules of Shara’, so they abide by Allah’s (P.B.U.H) commands and prohibitions. What they abide by are the commands and prohibitions of Allah, not those of the Sultan, so what they follow are divine rules and not the orders of the Sultan. However the Sahabah have differed regarding the Shariah rules. Some of them understood matters from the divine texts different to one another’s’ understanding. Each one of them abided by what he understood and that represented the rule of Allah (S.W.T) on his behalf. However, there are some divine rules related to managing the affairs of the Ummah that all the Muslims should abide by according to one single opinion, and not each proceeding according to his own ijtihad. This indeed took place in the past. Abu Bakr, for instance, considered it fit to distribute the funds equally among all Muslims for it was their equal right. However ‘Umar deemed it wrong to give to those who had fought against the Messenger of Allah (P.B.U.H) and those who fought alongside him, or to give to the needy equal to that which was given to the wealthy. However when Abu Bakr was the Khalifah, he enforced his opinion upon the people, the judges and Walis executed his opinion and ‘Umar also submitted to Abu Bakr’s opinion and executed it. And when ‘Umar became Khalifah he enforced his own opinion which differed from that of Abu Bakr, i.e. he ordered the funds to be distributed preferentially and not equally, whereby the funds were distributed according to the length of time they had been Muslims and according to their needs. The Muslims abided by this rule, and the judges and Walis executed it. Therefore, a general consensus of the Sahabah was established stating that the Imam has the right to adopt specific rules and enforce their implementation, and Muslims have to abide by such rules even if they contradict with their own ijtihad, and they must also abandon their own opinions and ijtihads. These adopted rules are in fact laws (or canons); thus the enaction of laws belongs to the Khalifah alone and no one else has such a right. .

"B" bölümünün delili, Allah Resulü'nün ﷺ uygulamalarından çıkarılmaktadır. O ﷺ valileri ve kadıları atar, onları kendisine karşı hesap verebilir kılardı. Ticareti denetler, hile ve aldatmayı yasaklardı. Malları insanlar arasında dağıtır, işsizlerin iş bulmasına yardım ederdi. O ﷺ, Devletin tüm iç işlerini yönetirdi.

As for section "B", its evidence is derived from the actions of the Messenger of Allah (P.B.U.H). He (P.B.U.H) used to appoint the Walis and judges and hold them accountable to him. He (P.B.U.H.) used to control trading and prohibit fraud and cheating. He (P.B.U.H) used to distribute the funds among the people, and help the unemployed find work. He (P.B.U.H) used to run all the State’s internal affairs.

O da krallara mektup yazar, elçilerle görüşür ve heyetleri kabul ederdi. Devletin bütün dış ilişkilerini ﷺ bizzat yürütürdü. Gazvelerde ordunun fiilen komutanlığını üstlenir, savaşlara ﷺ bizzat önderlik ederdi. Bütün seriyyeleri ﷺ gönderir ve komutanlarını ﷺ kendisi atardı. Bir defasında ﷺ Üsame b. Zeyd'i Şam'a yapılacak bir sefere komutan tayin etti. Sahabe, Üsame'nin genç yaşta olmasından dolayı bundan hoşnut olmadı; ancak Allah'ın Resulü ﷺ onları bu komutanlığı kabul etmeye zorladı. Bu da onun ﷺ yalnızca ordunun başkomutanı değil, fiilen ordunun komutanı olduğunu kanıtlar.

He (P.B.U.H) also used to write to the kings and meet with the envoys and receive the delegates. He (P.B.U.H) carried out all the foreign affairs of the State. He (P.B.U.H) effectively used to take command of the armed forces during the raids and He (PBUH) used to lead the battles, and He (PBUH) used to send out all the expeditions and appoint their leaders. In one instance He (PBUH) appointed Usama b. Zayd at the head of an expedition to Al-Sham; the Sahabah were not pleased with this due to Usama’s young age, but the Messenger of Allah (PBUH) forced them to accept his leadership, which proves that he was effectively the commander of the armed forces and not just its supreme commander in chief. .

O, Kureyş'e, Benî Kurayza'ya, Benî Nadîr'e, Benî Kaynuka'ya, Hayber'e ve Rumlara karşı savaş ilan eden de Oydu ﷺ. Gerçekleşen bütün savaşlar Onun ﷺ ilanıyla yapıldı. Bu, savaş ilan etme yetkisinin yalnızca Halife'ye ait olduğunu kanıtlar. Benî Mudlic ile onların müttefiki Benî Dumra'nın bağlaşmalarını imzalayan da Allah'ın Elçisi ﷺ'dir. Ayla'nın lideri Yuhanna (Jonathan) b. Ru'be ile bir antlaşma imzalayan da Oydu ﷺ, Hudeybiye antlaşmasını da imzalayan Oydu ﷺ. O vesileyle Müslümanlar öfkelendi, ancak Onun ﷺ görüşlerini dikkate almayıp taleplerini reddederek antlaşmayı imzaladı. Bu, barış antlaşması olsun ya da başka herhangi bir antlaşma olsun, antlaşma imzalama konusunda bağlayıcı yetkinin yalnızca Halife'ye ait olduğunu kanıtlar.

It was He (PBUH) who declared war on Quraish, and on Banu Qurayzah, Banu Nadir, Banu Qaynuqa’, Khaybar and the Romans. All the wars that took place were declared by Him (PBUH). This proves that only the Khalifah has the right to declare war. It was also the Messenger of Allah (PBUH) who signed the treaties with Banu Madlij and their allies of Banu Dhumra. He (PBUH) signed a treaty with Yuhanna (Jonathan) b. Ru’ba, the leader of Ayla, and He (PBUH) also signed the treaty of Al-Hudaybiyah. The Muslims on that occasion were outraged but He (PBUH) ignored their opinion and dismissed their pleas, went ahead and signed the treaty. This proves that only the Khalifah has the mandatory powers to sign treaties, whether these are peace treaties or any other. .

"C" bölümünün delili şudur: Musaylama'nın iki elçisini bizzat Allah'ın Resulü ﷺ kabul etmiştir; Kureyş'in elçisi Ebu Rafi'i de yine O ﷺ kabul etmiştir. Ayrıca Heraklius, Kisra, El-Mukavkıs, Hire Kralı El-Haris El-Gassani, Yemen Kralı El-Haris El-Himyeri, Habeşistan Necaşisi (El-Habeşi) ve Hudeybiye olayı sırasında Kureyş'e Osman İbn Affan'ı göndermek üzere elçiler gönderen de Resulullah ﷺ'dir. Bu, halifenin elçileri kabul edip reddeden ve elçileri atayan kişi olduğunu kanıtlamaktadır.