Halife, benimseme yetkisinde şer'î hükümlerle sınırlandırılmıştır. Bu nedenle, şer'î delillerden çıkarılmamış bir hükmü benimsemesi yasaktır. Ayrıca, benimsediği hükümlerle ve bağlandığı içtihad (hüküm çıkarma) yöntemiyle sınırlı kalmakla yükümlüdür. Dolayısıyla, benimsediği yönteme aykırı bir yöntemle çıkarılmış bir hükmü benimsemesi veya benimsediği hükümlerle çelişen bir emir vermesi yasaktır. Böylece Halife, iki husus ile sınırlandırılmıştır:

The Khalifah is restricted by the divine rules in his powers of adoption. He is thus forbidden from adopting a rule that has not been extracted from the divine evidences. He is also obliged to restrict himself to the rules he has adopted, and to the method of ijtihad (extracting rules) he has committed himself to. Therefore he is forbidden from adopting a rule that has been extracted by a method that is contrary to the one he had adopted, or from issuing an order that contradicts the rules which he has adopted. The Khalifah is thus restricted with two matters: .

İlk meseleye ilişkin deliller, yani halifenin ilahi hükümlerin benimsenmesi konusunda kısıtlı olduğuna dair deliller şunlardır:

The evidences for the first matter, i.e. the Khalifah is restricted regarding the adoption of the divine rules, are: .

1. Allah (S.W.T), her Müslüman'ı, halife dahil, eylemlerini ilahi kurallara uygun yürütmekle yükümlü kılmıştır. Allah (S.W.T) şöyle buyurur: .

1. Allah (S.W.T) has obliged every Muslim, including the Khalifah to conduct his actions according to the divine rules. Allah (S.W.T) says: .

"Hayır, Rabbin adına yemin ederim ki, aralarındaki anlaşmazlıkta seni hakem kılmadıkça iman etmiş olmayacaklardır." [4/65]

"But no, by your lord, they will not believe (in the truth) until they make you judge of what is in dispute between them." [TMQ 4-65] .

Şeriatın hükümlerine göre amel etmek, Müslümanı, Kanun Koyucunun (Şari'in) hitabının anlamında farklı anlayışlar ortaya çıktığında belirli bir hükmü benimsemeye yükümlü kılar; yani Kanun Koyucunun hitabının anlamını kavrayışta çeşitlilik olduğunda. Dolayısıyla, bir fiili gerçekleştirmek istediğinde, yani hükmü uygulamak istediğinde, çeşitli hükümler arasından belirli bir hükmü benimsemek Müslüman için farz olur. Bu, görevi hüküm vermek olan Halife için de, görevini yerine getirirken farzdır.

Conducting actions according to the divine rules obliges the Muslim to adopt a specific rule when understanding of the Legislator’s speech varies, i.e. when understanding the meaning of the Legislator’s speech varies. So adopting a specific rule from amongst various rules becomes obligatory upon the Muslim when he wants to carry out an action, i.e. when he wants to implement the rule. This is also obligatory upon the Khalifah, when he performs his duty, which is the ruling. .

2. Halifeye verilen biatın içeriği, onu İslam Şeriatına uymaya yükümlü kılar; zira bu, Kitap ve Sünnet üzerine bir biattır. Dolayısıyla onun bu biatı ihlal etmesi yasaktır ve eğer bunu inanarak yaparsa küfre dahi düşebilir. Şeriatı inanmadan ihlal ederse, itaatsiz, zalim ve isyankâr sayılır.

2. The content of the text of the bayah which the Khalifah is given obliges him to abide by the Islamic Shariah, as it is a bayah on the Book and the Sunnah. He therefore is forbidden from violating it and may even commit an act of disbelief if he did so with conviction. If he violated the Shariah without conviction he would be considered disobedient, a wrongdoer and a rebel. .

3. Halife, İslam hukukunu uygulamakla görevlendirilmiştir; bu nedenle Müslümanları yönetirken Şeriat dışında herhangi bir şeye başvurması yasaktır. Bunun sebebi, Şeriatın bunu kesin olarak haram kılmış olması ve İslam dışıyla hükmedenin imanının zedeleneceğine varacak derecede bu konuda kesin bir hüküm bulunmasıdır. Bu durum, Halifenin hükümleri benimsemesinin, yani kanun çıkarmasının yalnızca ilahi hükümlerle sınırlı olduğu anlamına gelir. Eğer İslam dışı bir kaynaktan herhangi bir kanun çıkarırsa, bunu inanarak yapmışsa küfür işlemiş olur; inanmadan yapmışsa itaatsizlik, zulüm ve isyan etmiş olur. İkinci husus ise şudur: Halife, benimsediği hükümlerle ve bağlandığı istidlal yöntemiyle sınırlıdır. Bunun delili, Halifenin uyguladığı ilahi hükmün, başkasının değil, kendi boynundaki ilahi hüküm olmasıdır. Yani, işlerini yürütmek için benimsediği Şeriat hükmüdür, herhangi bir ilahi hüküm değildir. Buna göre Halife, bir hükmü istidlal eder ya da bir hükümde taklit yaparsa, bu ilahi hüküm onun boynundaki Allah'ın hükmü olur. Ayrıca bu hükmü tüm Müslümanlar için benimsemekle sınırlı olur ve başka bir hükmü benimsemesi yasaklanır; çünkü başka bir hüküm onun boynundaki Allah'ın hükmü olmaz, dolayısıyla onun için bir Şeriat hükmü olmaz ve sonuç olarak Müslümanlar için de Şeriat hükmü olmaz. Bu nedenle Halife, tebaasına verdiği emirlerde, benimsediği ilahi (Şeriat) hükümlerle bağlıdır. Benimsediği ilahi (Şeriat) hükümlere aykırı bir emir vermesi yasaktır. Eğer bunu yapsaydı, sanki ilahi (Şeriat) hükmüne aykırı bir emir vermiş olurdu; bu yüzden benimsediği ilahi (Şeriat) hükümlerle çelişen bir emir vermesi yasaktır.

3. The Khalifah is appointed to implement the Sharia, therefore he is forbidden to refer to anything other than Sharia in ruling the Muslims. This is because Sharia has made this decisively unlawful, to the point where belief is compromised for anyone who rules by other than Islam, and this is a matter which carries decisive connotations. This means that the Khalifah is restricted in his adoption of the rules, i.e. in his enacting of laws, solely by the divine rules. If he enacts any law from other than Sharia, he would be committing an act of disbelief if he did so with conviction, and an act of disobedience, wrongdoing and rebellion if he did not believe in it. As for the second matter, the Khalifah is restricted to the rules that he adopts, and to the method of deduction he commits himself to. The evidence for this is that the divine rule that the Khalifah executes is the divine rule that is upon his neck and not on anybody else. In other words it is the divine (Shariah) rule that he adopted to conduct his affairs and not just any divine rule. This means that if the Khalifah extracted a rule or imitated in a rule, this divine rule would become Allah’s rule on his neck. He would be restricted also in adopting this rule for all the Muslims, and forbidden from adopting any other rule, for another rule would not be Allah’s rule upon his neck, and therefore it would not be a divine (Shariah) rule for him, and accordingly it would not be a divine (Shariah) rule for the Muslims. Therefore he is restricted in the orders which he decrees for the subjects by the divine (Shariah) rules that he has adopted. He is forbidden from issuing an order that conflicts with what he has adopted in terms of divine (Shariah) rules. In the case he did so, it would be as if he issued an order contrary to the divine (Shariah) rule, hence he is forbidden from issuing an order conflicting with what he adopts in terms of divine (Shariah) rules. .

Şeriat hükmünün anlaşılması, istinbat (çıkarım) yöntemine göre de değişir. Halife, hükmün 'illetinin (etkili hukukî sebebin), şer'î bir nastan alındığı takdirde şer'î bir illet sayılacağını düşünür, maslahatı şer'î bir illet saymaz ve el-Mesâlihu'l-mürsele'yi (kayıtsız maslahatları) şer'î bir delil saymazsa, bu durumda kendisi için istinbat yöntemini belirlemiş olur. Buna göre kendisini bu yönteme bağlaması gerekir; delili "el-Mesâlihu'l-mürsele" olan bir hükmü benimsemesi veya şer'î bir nastan çıkarılmamış bir illete dayalı kıyas yapması yanlış olur. Çünkü böyle bir hüküm, kaynağını şer'î bir delil saymadığı için onun üzerinde şer'î bir hüküm sayılmaz; dolayısıyla kendi görüşüne göre şer'î bir hüküm olmaz. Böyle bir hüküm Halife için şer'î bir hüküm sayılmadığına göre, Müslümanlar için de şer'î bir hüküm olmaz. Bu, Halifenin şeriata yabancı bir hükmü benimsemesi gibi olur ki bu yasaktır. Eğer Halife bir "Muktebis" (taklitçi) veya "Müctehidu'l-mes'ele" (tek bir meselede müctehid) ise ve belirli bir istinbat yöntemi yoksa, bu durumda muhtemel bir delili olduğu sürece, delili ne olursa olsun, herhangi bir şer'î hükmü benimsemesine izin verilir ve hükümleri benimsemede herhangi bir yöntemle sınırlandırılmaz. Yalnızca emir verirken sınırlandırılır; benimsediği hükümlere uygun olmayan emirler vermemesi gerekir.

The understanding of the divine (Shariah) rule also varies according to the method of "Istinbat" (extraction). If the Khalifah considers that the ‘Illah (effective legal cause) of the ruling is considered a divine cause if taken from a divine (Shariah) text, and he does not consider the interest (maslaha) as a divine cause, nor consider the Masalih mursala (unrestricted interests) as being a divine (Shariah) evidence, then he would have defined the method of istinbat for himself. Accordingly, he must restrict himself to it, and it would be wrong for him to adopt a rule that had its evidence as "Masalih Mursala", or to use an analogy (qiyas) based on an ‘illah (cause) that was not extracted from a divine (Shariah) text. For such a rule would not be considered a divine Shariah rule upon his neck, because he does not consider its source as a divine (Shariah) evidence, therefore it would not be a divine Shariah rule in his view. And since such a rule is not considered a divine rule for the Khalifah, it would also not be a divine rule for the Muslims. This would be as if the Khalifah adopted a rule alien to the Shariah and this is forbidden. If the Khalifah is a "Muqallid" (imitator) or a Mujtahid fi’l-Mas’ala (Jurisprudent in a single matter), and has no specific method of Istinbat, in this case, he is allowed to adopt any divine (Shariah) rule whatever its evidence, as long as he has a probable evidence, and he would not be restricted by any method in adopting the rules. He is only restricted when he issues orders, not to issue them except in accordance with the rules he has adopted.