Halifeyi atamak için bey'attan önce alınan pratik tedbirler farklı biçimler alabilir; bu, Resulullah (S.A.V.)'in vefatının hemen ardından gelen, Ebu Bekir, Ömer, Osman ve Ali (Allah (S.W.T) onlardan razı olsun) adlı Raşid Halifelerle yaşanmıştır. Sahabenin tamamı bu konuda sessiz kalmış ve bunu onaylamıştır; aksi takdirde Şeriata aykırı olsaydı bunu kabul etmezlerdi. Çünkü bu, Müslümanların itibarının ve İslam hükmünün korunmasının dayandığı hayati bir meseleyle ilgilidir. Bu Halifelerin atanma sürecini takip edersek, bazı Müslümanların Benî Sâide sofasında (Sakîfe) görüşmeler yaptığını görürüz. Sa'd, Ebu Ubeyde, Ömer ve Ebu Bekir aday gösterildi, başka kimse gösterilmedi. Ancak Ömer ve Ebu Ubeyde, Ebu Bekir'e karşı çıkmayı reddettiler. Bu da meselenin Ebu Bekir ile Sa'd arasında kaldığı anlamına geliyordu. Yapılan tartışmanın sonucunda Ebu Bekir için bey'at alındı. Ertesi gün Müslümanlar mescide çağrıldı ve sırayla bey'atlerini verdiler. Dolayısıyla Sakîfe'deki bey'at, onun Müslümanlara halife olmasını sağlayan bir atama bey'atıydı. Ancak ertesi gün mescitteki ikinci bey'at ise bir itaat bey'atıydı.

The practical measures taken to appoint the Khalifah, before the bayah is given to him, can take different forms, which happened with the rightly guided Khulafaa’ who came immediately after the death of the Messenger (P.B.U.H) namely: Abu Bakr, ‘Umar, ‘Uthman, and ‘Ali (May Allah (S.W.T) be pleased with them). All of the Sahabah remained silent about this and vouched for it, otherwise, they would not have accepted it if it was against the Shara. This is because it is related to a vital matter upon which rely the stature of the Muslims and the preservation of the rule of Islam. If we follow the development of the appointment of those Khulafaa, we find that some Muslims had discussions in the hall (Saqifa) of Banu Sa’idah. Sa‘d, Abu Ubaydah, ‘Umar and Abu Bakr were nominated and no-one else. However, ‘Umar and Abu Ubaidah refused to challenge Abu Bakr. This meant the issue was confined to Abu Bakr and Sa’d. As a result of the debate, the Bayah was taken for Abu Bakr. The next day the Muslims were called to the Masjid and in turn they pledged their Bayah. So the Bayah in the Saqifa was a Bayah of appointment, by which he became Khalifah for the Muslims. However, the second Bayah in the Masjid, the next day was a Bayah of obedience. .

Ebû Bekir, hastalığının ölümle sonuçlanabileceğini hissettiğinde ve Müslüman orduları dönemin süper güçleri olan Pers ve Bizans ile savaşırken, kendisinden sonra Müslümanların halifesi olabilecek kişi hakkında Müslümanları davet edip onlara danışmanın gerekli olduğunu düşündü. Bu istişareleri üç ay boyunca sürdürdü. Bunlar tamamlandığında ve çoğunluk Müslümanların görüşünü öğrendiğinde, onlara Ömer'i kendisinden sonra halife olarak atadığını, yani tayin ettiğini duyurdu. Bu görevlendirme ya da tayin, Ömer'e halifelik akdi sayılmadı. Çünkü Ebû Bekir'in ölümünden sonra Müslümanlar mescide gelip Ömer'e halifelik için biat ettiler. Ömer, halife olmasını bu biat sayesinde sağladı; Ebû Bekir'in istişarelerinin ya da tayininin bir sonucu olarak değil. Ebû Bekir'in Ömer'i tayini bir halifelik akdi olsaydı, Müslümanların biatına ihtiyaç duyulmazdı. Üstelik aktarılan metinler, Müslümanların biatı olmadan hiç kimsenin halife olamayacağını açıkça göstermektedir.

When Abu Bakr felt that his illness carried with it death, and the Muslim armies were fighting the Persian and Roman superpowers of that time, he felt it necessary to invite the Muslims and consult them with regards to who could be a Khalifah for the Muslims after him. He continued to make these consultations for three months. When they were complete and he knew the opinion of the majority of the Muslims, he announced to them, i.e. nominated, ‘Umar to be the Khalifah to succeed him. This delegation or nomination was not considered a contract of Khilafah to ‘Umar after him. This is because it was only after the death of Abu Bakr that Muslims came to the Masjid and pledged their allegiance to ‘Umar for Khilafah. It was through this Bayah that ‘Umar became the Khalifah for the Muslims, and not as a consequence of the consultations or the nomination of Abu Bakr. Had the nomination of ‘Umar by Abu Bakr been a contract of Khilafah to him, then he would not have needed the bayah of Muslims. Besides, the cited texts indicate explicitly that no one can become a Khalifah except with the Bayah from Muslims. .

Hz. Ömer halife olduğu dönemde yaralandığında, Müslümanlar ondan bir halife tayin etmesini istediler, ancak o bunu reddetti. Israrlarını sürdürmeleri üzerine konuyu altı kişiye indirgedi, yani altı kişiyi belirledi. Sonra Süheyb'i namazı kıldırmak ve onun belirlediği kişileri gözetmekle görevlendirdi; böylece bu kişiler kendilerine tanınan üç gün içinde aralarından bir halife seçecekti. Ömer, Süheyb'e şöyle dedi: "…Eğer altı kişiden beş kişi bir adam üzerinde anlaşıp onu kabul eder, altıncı kişi ise onu reddederse, o zaman onun başını kılıçla vur..." Bu rivayet, et-Taberî'nin Tarih'inde; Ebu Muhammed İbn Kuteybe'nin el-İmâme ve's-Siyâse adlı, "Hulefâünün Tarihi" olarak bilinen kitabında; ve İbn Sa'd'ın et-Tabakâtü'l-Kübrâ adlı kitabında da nakledilmiştir. Ömer daha sonra Ebu Talha el-Ensârî'yi elli adamla toplantıyı korumakla görevlendirdi ve Mikdad İbnü'l-Esved'i altı adayın toplanacakları yeri seçmekle yükümlü kıldı. Onun (ra) vefatından sonra adaylar toplantılarına yerleştiler. Abdurrahman İbn Avf, altı kişiye şöyle sordu: "Aranızdan kim kendini bu (hilafet) işinden çekip en iyiniz olana verir?" Kimse cevap vermeyince, "Ben hilafet hakkımdan vazgeçiyorum" diyerek sözünü sürdürdü. Sonra onlara tek tek danışmaya başladı. Onlara şöyle soruyordu: "Kendin dışında, bu grup içinden bu yetkiye kimin layık olduğunu düşünüyorsun?" Cevapları ikisiyle sınırlı kaldı: Ali ve Osman. Bunun üzerine Abdurrahman, iki kişi hakkında Müslümanların görüşünü aldı ve bunlardan hangisini halife seçeceklerini sordu. Halkın görüşünü araştırırken erkeklere ve kadınlara sordu. Halife seçimi döneminde gece gündüz çalıştı. Buhârî, el-Miswar İbn Mahreme'den şöyle rivayet etmiştir: "Abdurrahman, gecenin bir kısmı geçtikten sonra kapımı çaldı, ben uyandım. Dedi ki: 'Uyuduğunu görüyorum. Allah'a yemin ederim ki bu üç gece boyunca pek uyku tadı almadım.'" Yani üç geceyi kastetmektedir. Sabah namazı (fecr) kılındıktan sonra, Osman'a biat tamamlandı ve Müslümanların biatıyla halife oldu; bu, Ömer'in altı kişiyi tayin etmesi sonucu değildi.

At the time when ‘Umar was Khalifah and he was injured, the Muslims asked him to nominate a Khalifah, but he refused. They continued to insist and so he confined it to six people, i.e. he nominated six people. Then he appointed Suhaib to lead the prayer and to watch over those nominated by him so as to select the Khalifah from amongst them within the three days assigned to them. ‘Umar said to Suhaib: “…If five (of the six) agreed and accepted one man, while one (of the six) man rejected him, then strike his head with the sword...” This is also reported by At-Tabari in his Ta’rikh; by Ibn Qutaybah the author of the book al-Imamah and Siyasah known as “The history of the Khulafa’” and Ibn Sa’d in his book al-Tabaqaat al-Kubra. ‘Umar then appointed Abu Talha Al-Ansari to protect the gathering with fifty men and he charged Al-Miqdad ibn al-Aswad with the duty of choosing the meeting place for the six candidates. After his death (ra) the nominees settled into their meeting. Abdul Rahman ibn Awf then asked the six "Who would take himself out of it (the Khilafah) and give it to the best among you?” No one answered him, so he went on saying, “I myself renounce my right to the Khilafah.” Then he started to consult them one by one. He would ask them, “Apart from yourself, who do you think is worthy of this authority from among this group?" Their answer was confined to two: Ali and ‘Uthman. Then Abdul- Rahman sought the opinion of the Muslims regarding the two people and which they would elect as Khalifah. He asked the men and women when investigating the opinion of the people. He (ra) worked day and night during the period of electing the Khalifah. Al-Bukhari reported from Al-Miswar ibn Makhramah that he said: “Abdul Rahman knocked at my door after a part of the night passed till I woke up. He said, ‘I see you have been sleeping. By Allah, I did not enjoy much sleep in these three’”, meaning the three nights. After the people had prayed the dawn prayer (fajr), the Bayah was concluded to ‘Uthman and he became Khalifah by the bayah of the Muslims, and not due to the nomination of the six people by ‘Umar. .

Hz. Osman'ın (ra) şehid edildiği sırada Medine ve Kûfe'deki Müslüman halk Ali bin Ebû Talib'e biat etti; böylece Müslümanların biatı ile halife oldu.

At the time of ‘Uthman’s (ra) murder the Muslim masses of al-Madinah and al- Kufah gave the bayah to Ali ibn Abi Talib, so he became a Khalifah by the bayah of the Muslims. .

Radıyallahu anhum (ra) olarak yapılan biatın yöntemi üzerinde yakından incelendiğinde, halifeliğe aday gösterilenlerin halka duyurulduğu ve her birinin akdin şartlarını yerine getirdiği açıktır. Ardından Müslümanlar arasında, ümmeti temsil eden önde gelen kişilerin görüşü alınırdı. Hulefâ-i Râşidîn döneminde ümmetin temsilcileri bilinirdi; bunlar Sahabe (ra) veya Medine halkıydı. Sahabe veya çoğunluğu tarafından kabul edilen kişiye akdi biat verilir, o halife olur ve ona itaat Müslümanlara farz olurdu. Müslümanlar daha sonra ona itaat biatı verirler ve halife, yönetim ve otoritede ümmetin temsilcisi olurdu.

Upon close examination regarding the method of their (ra) Bayah it is clear that the nominees to the Khilafah were announced to the people and each one of them fulfilled the contractual conditions. Then the opinion of the influential people among the Muslims, who represent the Ummah, was sought. The representatives of the Ummah were known at the time of the Khulafaa’ Rashidun, for they were the Sahabah (ra), or the people of al-Madinah. Whoever was accepted by the Sahabah or their majority was given the contracting bayah, and he became a Khalifah, and obedience to him became incumbent upon the Muslims. Muslims would then give him the Bayah of obedience, and the Khalifah would become the representative of the Ummah in ruling and authority. .

Bu durum, Hulefa-i Raşidin'e (ra) verilen biat'ten anlaşılmaktadır. 'Umar'ın altı kişiyi aday göstermesinden ve 'Osman'ın (ra) biatında izlenen tedbirlerden iki husus anlaşılmaktadır. Bu iki husus, yeni halifenin atanacağı dönemde ilgilenecek geçici bir emirin bulunması ve adayların sayısının altı kişiyle sınırlandırılmasıdır.

This is understood from the Ba’yah given to the Khulafa’ al-Rashidun (ra). There are two issues that are understood from ‘Umar’s nomination of six people and from the measures followed in the Bayah of ‘Uthman (ra). These two issues are the presence of a provisional amir that takes care of the period during which the new Khalifah is appointed and limiting the number of nominees to six people. .