Muhtasib, suçu öğrendiği anda suç hakkında hüküm verme yetkisine sahiptir; bu, yer fark etmeksizin hemen ve olduğu yerde gerçekleşebilir, bir mahkemede bulunması gerekmez. Emirlerini yerine getirmek ve cezayı olduğu yerde uygulamak için emrinde bir dizi polis personeli bulunacaktır.

The Muhtasib has the power to judge on the offence as soon as he learns about it, and this could take place on the spot and at any location; he does not need to be in a judicial court. He will have at his disposal a number of police staff to execute his orders and to apply the sentence on the spot. .

Muhtesibin bu davaya bakabilmesi için adli bir mahkemeye gerek yoktur. Suçun işlendiğinden emin olduğu anda hükmünü verir ve bunu çarşıda, evde, binekte, arabada, gündüz veya gece, her yerde ve her zaman yapma yetkisine sahiptir. Çünkü bir davanın görülebilmesi için adli bir mahkemenin gerekli olduğunu gösteren delil, muhtesibe uygulanmaz; zira bu şartı ortaya koyan hadis şöyledir: "İki davacı taraf hâkimin ya da yöneticinin önünde oturdu."

A judicial court would not be required for the Muhtasib to look into the case at hand. He passes the judgement the moment he is sure that the offence took place, and he has the power to judge at any place and at anytime, whether in the market, in the house, whilst riding or in the car during the day or night. This is because the evidence that confirms the need to have a judicial court in order to deal with a case does not apply to the Muhtasib, because the hadith which confirmed this condition states: "The two disputant parties sat down before the judge/ruler." .

Ve o (ﷺ) şöyle buyurdu:

And he (PBUH) said: .

„Eğer iki davacı taraf karşınıza oturmuş olsaydı." Bu, Hisbe kadısı için geçerli değildir; çünkü ortada bir davacı ve bir davalı yoktur, bunun yerine ihlal edilmiş bir kamu hakkı ya da Şeriat'a aykırı bir durum vardır. Ayrıca Allah'ın Elçisi ﷺ, yiyecek yığınıyla ilgili olayı incelediğinde, o sırada çarşıda yürüyordu ve yiyecek satış için sergileniyordu.

“If the two disputing parties sat before you.” This is not applicable to the judge of Hisbah, as there is no plaintiff and no defendant; there is rather a public right that has been violated, or a violation of the Shariah. Besides, when the Messenger of Allah (PBUH) looked into the case of the heap of food, he was walking in the market at the time and the food was displayed for sale. .

O (ﷺ) satıcıyı yanına çağırmadı, ancak suçu fark eder etmez hemen yerinde müdahale etti. Bu, hisbe davalarının adli bir mahkemeye ihtiyaç duymadığını göstermektedir.

He (PBUH) did not summon the vendor to him, but as soon as he detected the offence he dealt with it on the spot. This indicates that the cases of Hisbah do not require a judicial court. .

Muhtesib, kendisi için naipler seçme hakkına sahiptir. Bu naipler, Muhtesib'in şartlarını taşımalıdır ve onları farklı yerlerde görevlendirmesine izin verilir. Bu naipler, görevlendirildikleri bölgelerde ve kendilerine devredilen durumlarda Hisbe görevlerini yerine getirme yetkisine sahip olurlar. Bu, Muhtesib'in atanmasına dair bir maddede, kendisi için naip atama, yani onun adına hareket edecek naipleri görevlendirerek naiplik devretme yetkisi veren bir hükmün bulunup bulunmamasına bağlıdır. Eğer kendisine bu naiplik hakkı, yani kendisine naip atama hakkı verilmemişse, o takdirde bu tür bir atama hakkına sahip değildir.

The Muhtasib has the right to select deputies for himself. They should fulfil the requirements of the Muhtasib, and he is allowed to assign them to different places. Those deputies would have the power to carry out the duties of the Hisbah in the areas to which they have been assigned, and in the cases for which they have been delegated. This depends on whether the appointment of the Muhtasib includes a clause that gives him powers to appoint deputies for himself, i.e. to assign deputyship by delegating deputies who would act on his behalf. In case he was not given such right of deputyship, i.e. the right to appoint deputies to him, then he has no such right of appointment.