کسانی که دل‌هایشان باید جلب شود، شامل افرادی می‌شود که به تازگی به اسلام گرویده‌اند، یا برای تقویت تعهدشان به این دین نیاز دارند، و همچنین افرادی که شرّشان می‌تواند بازداشته شود، یا می‌توانند سودمند باشند و از مسلمانان دفاع کنند.

Those whose hearts are being reconciled include persons who have recently been brought to Islam, or who need to strengthen their commitment to this faith, and individuals whose evil can be forestalled or who can benefit and defend Muslims.

این که این گروه در شمار مصرف‌های زکات آمده، خود نشان می‌دهد که زکات صدقه‌ی شخصی یا صرفاً عبادتی نیست که به اختیار فردی واگذار شده باشد. پرداخت به این گروه، به‌خودی‌خود کاری نیست که فردی به‌تنهایی و مستقل از دیگران بتواند بر عهده بگیرد. این یک تصمیم سیاسی است که توسط نهاد تصمیم‌گیرنده‌ی دولت اتخاذ می‌شود. تنها دولت است که می‌تواند در هر زمان، نیاز به جلب دل‌ها را تشخیص دهد و صلاحیت مستحقان این عنوان را تعیین کند.

The very presence of this category as recipients of zakah emphasizes the fact that zakah is not personal charity or merely a worship left to individual practice. Distribution to this category is not, by nature, a job that individual acting independently can undertake. It is a political decision made by the decision-making body of the state. Only the state can determine the need at a given time for reconciling hearts and the qualifications of deservants under this title.

الف. یکی از گروه‌های این دسته، افرادی‌اند که به مسلمان شدن نزدیک‌اند، یا قبیله‌هایشان ممکن است مسلمان شوند، مانند صفوان بن امیه که روز فتح مکه پیامبر ﷺ به او امان داد. پیامبر ﷺ پس از جنگ حنین، آن‌قدر شتر بارگیری‌شده با کالا به او داد که گفت: «این بخشش کسی است که از فقر نمی‌ترسد.» مسلم و ترمذی از سعید بن مسیب از صفوان نقل می‌کنند که گفت: «به خدا سوگند، وقتی پیامبر ﷺ به من بخشید، او محبوب‌ترین نزد من نبود که بیش از همه از او بیزار بودم، اما او پیوسته به من می‌بخشید تا آن‌که محبوب‌ترین کس نزد من شد.» [۱] صفوان مسلمانی متعهد شد. احمد با سند صحیح از انس نقل می‌کند که: «هرگاه از پیامبر خدا ﷺ برای پذیرش اسلام چیزی خواسته می‌شد، هرگز دریغ نمی‌کرد و آن را می‌داد. مردی آمد و از ایشان خواست که برای پذیرش اسلام به او چیزی بدهد. پیامبر ﷺ دستور داد آن‌قدر گوسفند از صدقات به او داده شود که فاصلهٔ میان دو کوه را پر کند. آن مرد به سوی قوم خود بازگشت و گفت: ای قوم من، اسلام بپذیرید، زیرا محمد ﷺ چنان می‌بخشد که گویی از فقر نمی‌ترسد.»2

A. One group in this category is that of individuals who are close to becoming Muslims, or whose clans may become Muslim, like Safwan bin Ummayyah who was granted safety by the Prophet the day Makkah was conquered. The Prophet gave him so many camels loaded with goods after the battle of Hunain that he said, "This is the giving of one who fears not poverty." Muslim and al Tirmidhi report from Sa'id bin al Musayyib from Safwan his statement, "By God, when the Prophet gave me, he was the person I hated most. He continued to give me until he became my most beloved person."1 Safwan became a committed Muslim. Ahmad reports, via a correct chain, from Anas that "Never was the Messenger of God (p) asked to give anything for accepting Islam but he gave it. A man once came and asked to be given something for accepting Islam. The Messenger ordered him to be given enough sheep to fill the distance [between two hills] from the sheep collected as sadaqah. The man went back to his clan saying, 'O my folks, accept Islam, for Muhammad gives like one who fears not poverty."2

ب. گروه دوم کسانی را دربر می‌گیرد که ممکن است به مسلمانان آسیب برسانند؛ پرداخت زکات به آنان موجب می‌شود که از آزار رساندن به مسلمانان بازبمانند. ابن عباس روایت می‌کند که گروهی نزد پیامبر ﷺ آمدند که اگر به آنان صدقات داده می‌شد، اسلام را می‌ستودند و آن را دینی نیکو می‌خواندند، اما اگر داده نمی‌شد، به اسلام بدگویی می‌کردند.3

B. The second group includes those who may do harm to Muslims, to whom giving zakah stops them from hurting Muslims. Ibn 'Abbas narrates that certain people came to the Prophet who, if they are given sadaqat, praise Islam and declare it a good religion, but if not, malign Islam.3

ج. گروه سوم، کسانی هستند که تازه اسلام آورده‌اند و دادن زکات به آنان به ثابت‌قدم ماندنشان کمک می‌کند. از زُهری پرسیده شد: کسانی که دلشان به دست آورده می‌شود چه کسانی‌اند؟ او گفت: «هرکس از میان یهودیان و مسیحیان اسلام بیاورد.» سپس پرسیدند: «حتی اگر ثروتمند باشند؟» پاسخ داد: «حتی اگر ثروتمند باشند.» حسن [بصری] نیز به پرسشی مشابه چنین پاسخ داد: «آنان کسانی هستند که اسلام می‌آورند.» روشن است که کسانی که اسلام می‌آورند ممکن است ناچار شوند فداکاری‌های بسیاری کنند و از سوی جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کنند مورد آزار، طرد یا حتی تهدید مالی قرار گیرند. چنین کسی بی‌تردید به حمایت و تشویق نیازمند است.

احمد و شاگردانش معتقدند که حکم تألیفِ قلوب دائمی است، و این نظر زُهری و ابوجعفر باقر است.۱۳ این نظر را مکتب جعفری و زیدی نیز پذیرفته‌اند.۱۴ یونس می‌گوید: «این موضوع را از زُهری پرسیدم و او گفت که هیچ تغییری در این حکم نمی‌شناسد.» ابوجعفر نَحّاس می‌گوید: «بنابراین حکمِ تألیفِ قلوب استوار است. هرگاه نیازی به جلب دل کسی باشد، می‌توان به او زکات داد.» قرطبی از قاضی عبدالوهاب، از فقیهان مالکی، نقل می‌کند که گفت: «اگر گاهی حکومت به چنین کسانی نیاز داشته باشد، می‌توان به ایشان زکات داد.» به همین ترتیب، قاضی ابن عربی می‌گوید: «به نظر من، اگر اسلام قوی شود، این گروه از مصرف‌کنندگان زکات از میان می‌روند، اما اگر به آنان نیاز باشد، می‌توان سهم ایشان را داد، همان‌گونه که پیامبر خدا ﷺ می‌دادند. به درستی روایت شده است که "اسلام غریب و تنها آغاز شد و دوباره همچون آغازش غریب و تنها خواهد شد."»۱۵ در کتاب «النیل» و شرح آن، «العبادی»، آمده است که «این دسته تا زمانی که حکومت قوی و بی‌نیاز از جلب دل مردم باشد، کنار گذاشته می‌شود، اما در صورت نیاز، برای دفع زیان از مسلمانان یا رساندن سود به آنان، جلب دل جایز است.»۱۶ نووی از حسن نقل می‌کند که گفت: «امروز نباید از زکات برای جلب دل‌ها چیزی داده شود.»۱۷ شعبی می‌گوید: «کسانی که دل‌هایشان باید جلب شود، در زمان پیامبر ﷺ گروهی بودند که با روی کار آمدن ابوبکر، این حکم پایان یافت.»۱۷ نووی از شافعی نقل می‌کند که گفت: «اگر کافران را با دادن مال جلب کنند، باید از «فیء» بدهند نه از زکات، زیرا زکات نباید به غیرمسلمانان داده شود.» و اما درباره جلب دل مسلمانان، از شافعی روایت شده که پس از قوی شدن اسلام، دادن به ایشان را جایز نمی‌دانست؛ و دیدگاه دوم می‌گوید که همان‌گونه که پیامبر ﷺ می‌دادند، دادن به ایشان روا است.18

Ahmad and his disciples believe the ruling on heart reconciliation is permanent, which is the opinion of al Zuhri and Abu Ja'far al Baqir.13 It is also taken up by the Ja'fari and Zaidi schools.14 Yunus says "I asked al Zuhri about this matter, and he said he knew of no change in this ruling," Abu Ja'far al Nahhas comments, "Accordingly, the ruling on heart reconciliation is firm. Whenever there is a need for reconciling a person's heart, he [or she] may be given zakah." Al Qurtubi quotes al Qadi 'Abd al Wahhab--a Malikite--as saying, "If such persons are needed sometimes by the state, they may be given zakah." Likewise, al Qadi Ibn al Arabi remarks, "The way I see it, if Islam becomes strong, this group of recipients becomes null, but if they are needed, they may be given their share, the same way the Messenger of God (p) used to give them. It is correctly reported that "Islam started atypical and unique and will again become as atypical and unique as it started."15 It is mentioned in al Nil and its commentary--Abadi--that "this category is dropped as long as the state is strong and in no need of reconciling people, but reconciling is permitted when need arises, to avoid harm to Muslims or bring them benefit."16 Al Nawawi quotes al Hasan as saying, "Today there must be no reconciliation of hearts from zakah."17 al Sha'bi says,"Those whose hearts are to be reconciled were a group at the time of the Prophet (p) which, when Abu Bakr took charge, came to an end."17 Al Nawawi quotes al Shafi'i as saying, "If unbelievers are reconciled, they must only be paid fay' and not zakah, since the latter must not be given to non-Muslims." As for reconciling Muslim's hearts, al Shafi'i is reported to disallow giving them after the state of Islam becomes strong; the second view says it is permissible to give them the same way they were given by the Prophet.18

در حقیقت، دو نکتهٔ الکاسانی نادرست است. این حکم منسوخ نشده است و نیاز به جلب قلوب نیز از میان نرفته است. عمل عمر دلالتی بر نسخ این دسته ندارد، زیرا کسانی که در دورهای قلوبشان جلب میشد ممکن است در دورهای دیگر نیازی به آن نباشد. در هر زمان، تشخیص نیاز به جلب قلوب و تعیین افرادی که باید در آن گنجانده شوند، از سوی قوهٔ مجریه و بر پایهٔ آنچه به سود اسلام و مسلمانان است، تصمیم گرفته میشود.

In fact, the two points of al Kasani are incorrect. The ruling is not annulled, and the need to reconcile hearts has not ceased. The action of 'Umar does not indicate annulment of this category, since those whose hearts were reconciled in a certain era may not be needed in another era. At each time, the determination of the need to reconcile hearts and the specification of individuals to be included is decided by the executive authority according to what benefits Islam and Muslims.

علمای اصول تأکید می‌کنند که وابستگی یک حکم به یک وصف معین، نشانه‌ی آن است که آن وصف علّت حکم است. پرداخت زکات در مورد مورد بحث، به نیاز به تألیف قلوب وابسته است. این نشان می‌دهد که تألیف قلوب علّت پرداخت است. در نتیجه، هرگاه نیاز به تألیف قلوب وجود داشته باشد، پرداخت جایز است، و برعکس. در زمانی معین، فرایند تألیف برخی افراد ممکن است به پایان برسد، و آنگاه همان اقدامی که عمر انجام داد، انجام می‌شود، همانگونه که کارگزاران زکات اگر در مقطعی هیچ کارگزار زکاتی وجود نداشت، مزدی دریافت نمی‌کردند. این بدان معنا نیست که این دسته برای همیشه از شمار مصارف خارج شده است. عمر پرداخت به «مؤلفة قلوبهم» را لغو نکرد و در این باره اجماعی بر لغو آن وجود نداشت. او تنها چنین داوری کرد که در آن زمان، مصداقی برای این دسته وجود نداشت. سخن حسن و شعبی که «امروز کسی که قلبش تألیف شود وجود ندارد»، به همین شکل و به‌عنوان واقعیت زمانه‌ای که در آن می‌زیستند، فهمیده می‌شود.

Scholars of usul affirm that the dependency of a ruling on a defined element is an indication that the element is the cause of the ruling. The spending of zakah in the case on hand depends on the need for reconciliation of hearts. This indicated that reconciliation is the reason for payment. Consequently, whenever the need for reconciliation exists, payment is permissible, and vice versa. At a given time, the process of reconciling certain persons may be finished, and the step taken by 'Umar would then be taken, the same way that zakah workers would not be paid if at one point there were no workers of zakah. That does not mean this category is eliminated from future consideration. 'Umar did not annul payment to 'individuals whose hearts are being reconciled' nor was there an ijma' on such annulment. He simply judged that there were no deservant in that category at that point in time.22 The statement of al Hasan and al Sha'bi that "today there are no individuals who are being reconciled, " is understood similarly as a fact of the age they lived in.

نسخ حکمی که خداوند تشریع کرده است، تنها از سوی خداوند و از طریق وحی به پیامبرش ﷺ امکان‌پذیر است، و از این رو تنها در زمان رسالت می‌تواند رخ دهد.

این ادعا که پس از گسترش اسلام و برپایی دولت آن، دیگر نیازی به تألیف قلوب نیست، به دلایل زیر مردود است:

The claim that there is no more need for heart reconciliation after the spread of Islam and the establishment of its state is rejected for the following reasons:

۱. برخی از مالکی‌ها تأکید می‌کنند که دلیل پرداخت به کسی که دلش به دست آورده می‌شود، سود او برای مسلمانان نیست، بلکه نزدیک کردن آن شخص به اسلام و برداشتن موانعی است که ممکن است مانع گشودن ذهنش به اسلام شود. به عبارت دیگر، هدف از این پرداخت، نجات دادن پرداخت‌شونده از آتش جهنم است.۳۰ بنابراین، این پرداخت نوعی دعوت به اسلام [دعوه] است که ممکن است در برخی افراد مؤثر باشد. بر مسلمانان واجب است که به دیگران کمک کنند تا به دنبال هدایت خداوند بروند و آنان را از تاریکی جهل و رنج کفر که به آتش دوزخ می‌انجامد، بیرون آورند. ممکن است کسی برای منافع مادی اسلام بیاورد، اما همین که شروع به فهمیدن این دین کند، ممکن است آن را با تمام وجود بپذیرد. ابویعلی از انس روایت می‌کند که «مردی برای منفعتی دنیوی نزد پیامبر خدا ﷺ آمد و اسلام آورد؛ او جز برای آن هدف اسلام نمی‌پذیرفت، اما تا شب، اسلام نزد او محبوب‌تر از تمام زمین و آنچه بر آن است شد.» و در روایت دیگری آمده است: «مردی از پیامبر ﷺ منفعتی دنیوی خواست تا برای آن اسلام بیاورد...» و به همین ترتیب.31

1. Some Malikites assert that the reason for giving a person whose heart is being reconciled is not that person's benefit to Muslims, but rather, bringing that person closer to Islam and breaking the barriers that may be hindering him from opening his mind to Islam. In other words, the purpose of the payment is to save the payee from the fire of Hell.30 Thus, this payment is a form of calling for Islam [da'wah] that may be effective with some people. It is the obligation of Muslims to help others seek the guidance of God and lead them out of the darkness of ignorance and the agony of disbelief that leads to Hellfire. A person may convert to Islam for material gains, but once he or she starts understanding this religion, he or she may embrace it whole-heartedly. Abu Ya'la reports from Anas that "A man came to the Messenger of God (p) embracing Islam for some earthly gain, not accepting Islam except for that purpose, but by nightfall Islam became more beloved to him than the whole earth and what is on it." And in another version, "A man asked the Prophet (p) for some earthly material gain for which he would embrace Islam . . . " and so on.31

این حکم، در صورتی است که کسی که دلش به دست آورده می‌شود کافر باشد، اما همه کسانی که تحت این عنوان داده می‌شوند کافر نیستند. برخی ممکن است با صداقت کامل اسلام آورده باشند، ولی از سوی جامعه‌شان مورد ظلم و آزار قرار می‌گیرند. دادن به ایشان، یک کمک واجب است؛ زیرا آنان را بر راه حق تشویق می‌کند و تا زمانی که ایمانشان هنوز نوپاست، از ایشان حمایت می‌نماید.

The above applies when the person whose heart is being reconciled is an unbeliever, but not all who are given under this title are unbelievers. Some may have embraced Islam very sincerely, but are oppressed and persecuted by their communities. Giving them is a required relief; it encourages them on the path of truth and supports them while their faith is still tender.

تصمیم‌گیری درباره‌ی جلب قلوب، وظیفه‌ی دولت اسلامی است. پیامبر ﷺ و جانشینان ایشان این مسئولیت را به‌عنوان بخشی از امور اجرایی دولت تأیید کردند.

Decisions regarding reconciling hearts are the duty of the Islamic state. The Prophet (p) and his Successors affirmed this responsibility as part of the state's executive affairs.

اگر دولت در جمع‌آوری و توزیع زکات مسئولیت خود را انجام ندهد، سازمان‌های اسلامی می‌توانند درباره توزیع زکات میان کسانی که دل‌هایشان باید جلب شود تصمیم بگیرند.۳۴ اگر حکومت این وظیفه را بر عهده نگیرد و سازمانی نیز برای توزیع زکات وجود نداشته باشد، آیا یک فرد مسلمان که زکات خود را توزیع می‌کند می‌تواند بخشی از آن را برای جلب دل یک غیرمسلمان به کار ببرد؟ به نظر من، یک فرد مسلمان نباید درباره جلب قلب تصمیم بگیرد، مگر در آن مورد بسیار نادر که هیچ مصرف دیگری برای زکات در دسترس نباشد. چنین حالتی ممکن است برای مسلمانانی که در کشورهای غیرمسلمان زندگی می‌کنند صدق کند، هرچند حتی در چنین شرایطی بهتر است زکات برای گسترش اسلام به کار رود یا به فقیران و نیازمندان در کشورهای مسلمان فرستاده شود.

If the state does not fulfill its responsibility in collecting and distributing zakah, Muslim organizations can make decisions about distributing to individuals whose hearts are being reconciled.34 If the government does not undertake this duty, nor are there organizations that distribute zakah, can a Muslim individual who distributes his own zakah use part of it for reconciling an unbeliever's heart? In my opinion, a Muslim individual must not make decisions concerning heart reconciliation, except in the very rare case where no other destination of zakah is available. Such a case may apply to Muslims living in non-Muslim countries, although it is preferable even under such circumstances to dispose of zakah for the spread of Islam or to send it to the poor and needy in Muslim countries.

اگر این را بپذیریم که تألیف قلوب با پرداخت از زکات جایز است، امروز این سهم به چه کسانی باید داده شود؟ برای پاسخ به این پرسش باید به یاد داشته باشیم که هدف از این سهم نزدیک ساختن دل‌ها به اسلام، استوار کردن تعهد آنان به آرمان آن، یاری رساندن به ناتوانان، و جلوگیری از زیانی است که ممکن است به مسلمانان یا به دینشان وارد شود. این اهداف را می‌توان با کمک به کشورها، اشخاص، سازمان‌ها و قبایل غیرمسلمان برای نزدیک کردن آنان به آرمان اسلام محقق ساخت. این کمک می‌تواند به حمایت از پژوهش و بهره‌گیری از رسانه‌های همگانی که دین اسلام را آموزش می‌دهند و از آرمان آن در برابر حمله‌کنندگان دفاع می‌کنند نیز گسترش یابد. هر سال مردم بسیاری وارد این دین می‌شوند که از سوی دولت‌ها و جوامع خود، و حتی از سوی دولت‌های کشورهای مسلمان، تشویق یا حمایتی نمی‌یابند. سهم تألیف قلوب می‌تواند به چنین کسانی اختصاص یابد، و این اندیشه با دیدگاه‌های زهری و حسن بصری سازگار است. مبلغان مسیحی هر سال میلیون‌ها خرج گسترش دین خود می‌کنند، با آنکه دین آنان نهادی مانند زکات ویژه این هدف ندارد. درست است که اسلام به سبب نیروی درونی و جاذبه‌اش خود به خود گسترش می‌یابد، اما به همان اندازه درست است که بیشتر کسانی که در کشورهای غیرمسلمان اسلام می‌آورند، حتی کمک یا جبرانی اسمی برای فداکاری‌هایی که در پذیرش اسلام می‌کنند دریافت نمی‌دارند. سازمان‌های اسلامی بسیاری می‌کوشند این خلأ را پر کنند، اما برای حمایت مالی سخت نیازمندند، به‌ویژه در مناطقی چون آفریقا و بسیاری از کشورهای فقیر.

If we agree that reconciliation of hearts by payment from zakah is permissible, to whom should this share be given today? In order to answer this question, we must remember that the purpose of this share is to bring hearts closer to Islam, affirm their commitment to its cause, support the weak, and prevent harm that could be inflicted on Muslims or on their religion. These objectives could be achieved by giving aid to non- Muslim countries, persons, organizations, and tribes, to bring them closer to the cause of Islam. It could also be extended to support research, and utilize mass media that teaches the religion of Islam and defends its cause against attackers. Many people enter into the fold of this religion every year who do not find encouragement or support from their governments and communities or even from the governments of Muslim countries. The share of heart reconciliation can be expended to such people, an idea consistent with the opinions of al Zuhri and al Hasan. Christian missionaries spend millions every year for the spread of their religion, although theirs does not have an institution like zakah devoted to this purpose. It is true that Islam spreads on its own merit because of its inner persuasive power, but it is equally true that most of those who embrace Islam in non- Muslim countries do not receive even nominal support or compensation for the sacrifices they make when they embrace Islam. There are many Islamic organizations that attempt to fill this gap but are desperate for financial support, especially in areas like Africa and many poor countries.

همواره امکان دارد که دولت مسلمان بخشی از اموال خود را که از منابعی غیر از زکات به دست آمده، برای هدف جلب قلوب تخصیص دهد، در صورتی که سایر مصارف زکات با کل درآمد زکات به سختی تأمین شود. این با نظر الشافعی سازگار است که پرداخت‌ها برای جلب قلوب کافران باید از منابعی غیر از زکات انجام شود.

It is always possible that the Muslim state appropriate some of its funds derived from sources other than zakah, for the purpose of heart reconciliation, if the other categories of zakah recipients can hardly be satisfied with the total proceeds of zakah. This is consistent with the opinion of al Shafi'i that payments for heart reconciliation to unbelievers must be made from sources other than zakah.