Het vers met de opsomming van de categorieën van ontvangers van zakah [9:60] telt acht categorieën, maar noemt vier daarvan met het voorzetsel "aan" – aan de armen, aan de behoeftigen, aan de werkers, aan degenen wier harten worden verzoend – en gebruikt het voorzetsel "in" bij de andere vier categorieën – in het vrijkopen van slaven, in (de hulp van) hen die schulden hebben, op de weg van God, in (de hulp van) de reiziger. De Koran is volmaakt; zelfs een verandering van voorzetsel gebeurt niet zonder reden. Waarom wordt dan eerst "li" (aan) gebruikt en later "fi" (in)?

The verse listing categories of zakah recipients [9:60] counts eight categories, but mentions four of them using the preposition "to"--to the poor, to the needy, to the workers, to those whose hearts are being reconciled--and uses the preposition "in" with the other four categories--in freeing slaves, in (aid of) those under debt, in the way of God, in (aid of) the wayfarer. The Qur'an is perfect; not even a change of preposition is done in vain, so why is "to" [the Arabic "li"] used first and "in" [the Arabic "fi"] used later?

Al Zamakhshari stelt dat het voorzetsel "in" bij de laatste vier categorieën aangeeft dat zij meer recht hebben op armenbelasting dan de eerste vier, omdat "in" een plaats aanduidt waarin dingen worden geplaatst; dat betekent dat deze laatste vier categorieën de vaten zijn waarin de sadaqat moet worden gestopt.1 In al Intisar merkt Ibn al Munayyir bij de opmerking van al Zamakhshari op: "Het andere, belangrijkere verschil is dat armenbelasting aan de eerste vier categorieën wordt gegeven op zodanige wijze dat zij er eigenaar van worden, terwijl armenbelasting niet noodzakelijkerwijs aan personen in de laatste vier categorieën wordt gegeven, maar ten behoeve van hen wordt besteed. Met andere woorden: armenbelasting wordt aan de meester van de slaaf gegeven om de vrijheid van de slaaf te verkrijgen; zij wordt ook gegeven om God te behagen, aan de schuldeiser van hen die in de schulden zitten, of om de reiziger te helpen thuis te komen."2 Al Razi merkt, net als Ibn al Munayyir, op dat "aan" (li) eigendom aanduidt, terwijl "in" (fi) het doel van de besteding aangeeft. Samengevat wordt armenbelasting aan de eerste vier categorieën gegeven, terwijl zij voor de laatste vier categorieën wordt gegeven en niet noodzakelijkerwijs aan hen.3 Hetzelfde wordt gesteld in het commentaar van al Khazin.4

Al Zamakhshari says the use of the preposition "in" for the last four categories indicates they are more deservant of zakah than the first four, since "in" indicates a place inside which things are put, meaning that these last four categories are containers in which sadaqat should be put.1 In al Intisar, Ibn al Munayyir comments on al Zamakhshari's note, "The other, more important, difference is that zakah is given to the first four categories in such a manner that they become its owners while zakah is not necessarily given to persons in the last four categories, but spent for their benefit. In other words, zakah is given to the master of the slave to gain the slave's freedom; it is also given for the sake of God, to the creditor of those under debt, or to help the wayfarer reach home."2 Al Razi notes, similarly to Ibn al Munayyir, that "to" indicates ownership, while "in" cannotes the purpose of the spending. In summary, zakah is given to the first four categories, while it is given for, and not necessarily to the last four categories.3 The same is stated in al Khazin's commentary.4

Het besteden van armenbelasting (Zakah) aan het vrijkopen van slaven kan twee vormen aannemen:

Spending zakah in liberating slaves may take two forms:

1. Deze armenbelasting (Zakah) kan worden gebruikt om een gecontracteerde slaaf te helpen zijn meester te betalen. Een gecontracteerde slaaf (al 'abd al mukatab) is een slaaf die met zijn meester een overeenkomst heeft dat de slaaf de vrijheid verkrijgt zodra hij de meester een overeengekomen bedrag betaalt. God beveelt de moslims aan slaven te contracteren die vrijlatende contracten wensen. God verordent ook dat moslims slaven helpen het contractuele losgeld aan hun meesters te betalen. God zegt: "En als een van jullie slaven om een schriftelijke akte verzoekt [om hem in staat te stellen zijn vrijheid voor een bepaalde som te verdienen], geef hun dan zo'n akte, als jullie enig goed in hen kennen; ja, geef hun zelf iets van het bezit dat God jullie heeft gegeven."9 Met andere woorden: God beveelt ook de meesters aan slaven te helpen hun contractuele som te betalen. Daarnaast wijst God een aandeel van de Zakah toe voor het bevrijden van slaven. Abu Hanifah, al Shafi'i, hun discipelen en al Laith bin Sa'd beschouwen het vers over de Zakah als een specifieke verwijzing naar gecontracteerde slaven. Zij voeren als bewijs een overlevering aan waarin Ibn 'Abbas het vers "... en voor het bevrijden van slaven" uitlegt als gecontracteerde slaven. Dit zou worden ondersteund door de laatste zin van het bovengenoemde vers.10

1. This zakah can be used to help a contracted slave pay his master. A contracted slave (al 'abd al mukatab) is a slave who has an agreement with his master that upon paying the master an agreed upon amount, the slave gains freedom. God orders Muslims to contract slaves who desire liberating contracts. God also ordains Muslims to help slaves provide the contractual ransom to their masters. God says, "and if any of your slaves ask for a deed in writing [to enable them to earn their freedom for a certain sum] give them such a deed if ye know any good in them; yea, give them something yourselves out of the wealth which God has given you."9 In other words, God also orders the masters to help slaves pay their contractual sum. In addition to this, God assigns a share of zakah for liberating slaves. Abu Hanifah, al Shafi'i, their disciples, and al Laith bin Sa'd, consider the verse of zakah a specific reference to contracted slaves. They present as evidence a report that Ibn 'Abbas interprets the verse " . . . and in liberating slaves," to mean contracted slaves. This is said to be supported by the last sentence of the above mentioned verse.10

2. De tweede manier om vrij te maken is het kopen van de slaaf met de opbrengst van de armenbelasting (Zakah) en hem of haar vrijlaten. Dit kan gedaan worden door de staat, een betaler van armenbelasting (Zakah), of een groep betalers van armenbelasting (Zakah) samen. Dit is de opvatting van Malik, Ahmad en Ibn Ishaq. Ibn al 'Arabi stelt dat dit blijkt uit de woorden van de Qur'an, omdat het gebruikte woord vertaald wordt als "nekken", dat, telkens wanneer het in de Qur'an in verband met slaven wordt gebruikt, betekent dat zij worden vrijgelaten. Als God de specifieke subcategorie van gecontracteerde slaven had bedoeld, zou Hij die bij naam hebben genoemd. Volgens Ibn Al 'Arabi kan de gecontracteerde slaaf zakah ontvangen als persoon met schulden en niet onder de titel van het vrijlaten van slaven, behalve door de term te veel te veralgemeniseren.

Er moet worden opgemerkt dat de islam het eerste systeem was dat, door verschillende middelen tegelijk in te zetten, geleidelijk een massale afschaffing van slavernij begon. De islam droogde eerst de bronnen van slavernij op door het ontvoeren en verkopen van vrije personen te verbieden, de wettelijke slavernij van schuldenaars en criminelen, en het tot slaaf maken van krijgsgevangenen uit oorlogen die voor agressie of economisch voordeel werden gevoerd. Slechts één bron van slavernij, de moreel rechtmatige oorlog die gericht is op het voorkomen van agressie en onderdrukking, bleef intact.16 Zelfs in zo'n oorlog hoeft de islamitische staat krijgsgevangenen niet tot slaaf te maken. Dit is slechts een optie die openstaat, om te zorgen voor een behandeling die vergelijkbaar is met die welke moslimkrijgsgevangenen van de ongelovigen ontvangen. Koranteksten over krijgsgevangenen uit rechtmatige oorlogen vermelden slavernij zelfs niet als optie. De Koran zegt: {Wanneer jullie hen volledig hebben overwonnen, bind hen dan stevig vast; daarna is het tijd voor óf grootmoedigheid óf losgeld.}17

It should be noted that Islam was the first system to start a gradual mass elimination of slavery, by using several means together. Islam first dried up the sources of slavery by prohibiting the kidnapping and selling of free persons, legal slavery of debtors and criminals, or the enslaving of prisoners of wars waged for aggression or economic benefit. Only one source of slavery, morally-lawful war aimed at preventing aggression and oppression, was left intact.16 Even in such a war, the Islamic state need not enslave prisoners of war. This is only an option left open in order to provide for treatment comparable to that which Muslim prisoners receive from the unbelievers. Qur'anic texts regarding prisoners of lawful wars do not even mention slavery as an option. The Qur'an says, "When ye have thoroughly subdued them, bind a bond firmly on them; thereafter is the time for either generosity or ransom."17

Tegelijkertijd schrijft de islam voortdurende middelen voor om slaven te bevrijden. De islam spoort aan om slaven vrij te laten en maakt dit tot een uitdrukking van onderwerping aan God, evenals een boetedoening die wordt verricht door mensen die vergeving zoeken voor zonden of fouten, zoals het verbreken van de vasten tijdens de ramadan of het verbreken van een eed. De islam verplicht het vrijlaten van slaven als islamitische jurisprudentie (Fiqh) van de armenbelasting (Zakah) (Deel II), Dr. Yusuf al Qardawi 46

At the same time, Islam prescribes continuous means for liberating slaves. Islam urges freeing slaves, and makes it one expression of submission to God, as well as a compensation performed by persons seeking forgiveness for sins or errors, such as breaking fast in Ramadan or breaking an oath. Islam requires freeing slaves as Fiqh al Zakah (Vol. II), Dr. Yusuf al Qardawi 46

Het aandeel van de opbrengst van de armenbelasting (Zakah) dat wordt gebruikt om moslimslaven hun vrijheid te verschaffen, kan volgens Ahmad ook moslimkrijgsgevangenen omvatten die in handen zijn gevallen van vijanden van de islamitische staat, op grond van het feit dat in beide gevallen moslims hun vrijheid krijgen.21 Ibn al-'Arabi, een Malikiet, stelt dat geleerden verschillen van mening over de vraag of dit toegestaan is. Asbagh zegt dat het niet is toegestaan, terwijl Ibn Habib meent dat het wel is toegestaan. Deze laatste stelt dat, als de armenbelasting (Zakah) anders zou worden gebruikt om een moslimslaaf die eigendom is van een andere moslim in een moslimsamenleving vrij te kopen, het bevrijden van moslims uit de greep van een onderdrukkende ongelovige vijand vanzelfsprekend voorrang heeft.22 Er zijn tegenwoordig in de wereld veel voortdurende oorlogen waarin moslims in handen van niet-moslims vallen als gevangenen; hun vrijlating wordt een van de doelstellingen van de armenbelasting (Zakah).

The share of zakah proceeds used to gain the freedom of Muslim slaves can include Muslim prisoners of war who have fallen in the hands of enemies of the Islamic state, according to Ahmad, on the grounds that both cases gain the freedom of Muslims.21 Ibn al 'Arabi, a Malikite, says that scholars differ on whether this is permissible. Asbagh says it is not allowed, while Ibn Habib believes it is allowed. The latter argues that if zakah is otherwise going to be used to gains the freedom of a Muslim slave owned by another Muslim in a Muslim society, freeing Muslims from an oppressive unbelieving enemy, obviously takes priority.22 There are many ongoing wars in the world today in which Muslims fall prisoner in the hands of non-Muslims; gaining their freedom becomes one of the objectives of zakah.

In de commentaar al-Manar zegt de inmiddels overleden Rashid Rida: "Bevrijden heeft zijn moderne equivalent in het bevrijden van mensen van de vernedering en onderdrukking door koloniale macht, wat massale bevrijding is, vergeleken met het vrijlaten van individuele slaven."23 Shaikh Mahmud Shaltut benadrukt: "...Ik denk dat we vandaag een vorm van slavernij kennen die gevaarlijker is voor de mensheid. Het is de onderwerping van de ideeën, het welzijn en het gezag van volkeren, waardoor hen hun vrijheid in hun eigen land wordt ontnomen. De slavernij van een individu eindigt met de dood van die persoon, maar tegenwoordig worden hele naties en volkeren generatie na generatie onderworpen, in een voortdurende vorm van overweldigende onderdrukking onder meedogenloze macht."

In the commentary al Manar, the late Rashid Rida says "liberating has its modern equivalent in liberating people from the humiliation and oppression of colonial power, which is mass liberation as compared to freeing individual slaves."23 Shaikh Mahmud Shaltut emphasizes, ". . . I think we have today a form of slavery that is more dangerous to humanity. It is the enslavement of peoples ideas, wealth, and authority, depriving them of their freedom in their own land. The enslavement of an individual ends with the death of the person, but today entire nations and peoples are enslaved, generation after generation, in a continuous form of overwhelming oppression under ruthless power.

"Deze vorm van slavernij verdient uitroeiing en verdient meer inspanningen om mensen eruit te bevrijden, niet alleen door de opbrengst van armenbelasting (Zakah) en liefdadigheid te gebruiken, maar ook door al ons bezit en onszelf op te offeren. Dit moet ons ogen openen voor de enorme verantwoordelijkheid van rijke moslims om de volkeren van de moslimgemeenschap te helpen."23

This form of enslavement deserves extermination and deserves more efforts to liberate people from it, not only by using the proceeds of zakah and charity, but also by sacrificing all our wealth and ourselves. This must open our eyes to the tremendous responsibility of rich Muslims to help peoples of the Muslim nation."23

Hoewel Rida en Shaltut terecht de ondraaglijke onderdrukking beschrijven die agressieve mogendheden over gekoloniseerde volken hebben uitgeoefend, ben ik het er niet mee eens dat de betekenis van het vrijmaken van slaven zo ver wordt uitgebreid, want woorden mogen niet zo losjes worden toegepast. Wat betreft het helpen van onderdrukte volken, hebben wij een grote kans onder de noemer van armenbelasting (Zakah) die "op de weg van God" wordt besteed, naast alle middelen van moslimstaten en moslimvolken die moeten bijdragen aan de bevrijding van moslims en moslimlanden.