Een blik op de categorieën aan wie zakah wordt besteed, maakt meteen duidelijk wat het sociale aspect van zakah is: "Zakah is bestemd voor de armen en behoeftigen en voor hen die belast zijn met het beheer van de fondsen, voor hen wier harten verzoend moeten worden, voor de slaven en de schuldenaars, voor de zaak van God, en voor de reiziger. Het is door God voorgeschreven." Het is duidelijk dat het geven van zakah aan deze categorieën belangrijke maatschappelijke doelen dient. Sommige ervan hebben betrekking op de staat en de openbare orde, zoals het verzoenen van harten en de zaak van God. Deze twee categorieën impliceren dat de overheid zakah moet innen en verdelen ten behoeve van de verspreiding van de islam, het behoud van de weg van God en de verdediging van de moslimgemeenschap.

A glance at the categories to whom zakah is expended immediately reveals the social aspect of zakah: "Zakah is for the poor and needy and those employed to administer the funds, for those whose hearts have been reconciled, for those in bondage and in debt, in the way of God, and for the wayfarer. It is ordained by God." Clearly, giving zakah to these categories serves important social objectives. Some of them relate to the state and public order, such as heart reconciliation and the sake of God. These two categories imply that the government must collect and distribute zakah toward spreading Islam, preserving the way of God, and defending the Muslim community.

Zakah vormt de hoeksteen van het sociale verzekeringsstelsel van de islam. De wederzijdse verzekering die de islam voorschrijft, gaat verder dan het louter materiële aspect en omvat de geestelijke, psychologische, morele, culturele en burgerlijke aspecten van het leven van een mens, en moedigt solidariteit en onderlinge samenwerking aan tussen de leden van de islamitische samenleving. Kortom, de wederzijdse sociale zorg in de islamitische samenleving strekt zich uit over alle takken van het menselijk leven.1 Zakah betreft alleen het gebied dat sociale verzekering of sociale zekerheid wordt genoemd. Sociale verzekeringsstelsels vereisen doorgaans dat de gebruikers premies en bijdragen betalen om aan de voordelen deel te kunnen hebben, terwijl sociale zekerheidsstelsels door de staat uit eigen middelen gegarandeerd kunnen worden. Zakah maakt het voor geen enkele ontvanger tot een voorwaarde om deel te nemen aan of te hebben deelgenomen aan de bijdragen; zakah voorziet simpelweg in de behoeften van hen die in nood verkeren en int middelen van iedereen die over overschot beschikt.2 Zakah is in feite het eerste systeem van sociale zekerheid dat ooit in de geschiedenis van de mensheid werd ingevoerd, een systeem dat niet afhangt van individuele vrijwillige liefdadigheid maar van een overheidsinstelling die regelmatige bijdragen int en georganiseerde hulp verdeelt onder allen die in nood zijn. Dit zakah-systeem biedt regelmatige hulp, evenals hulp bij noodsituaties. Wij lezen bijvoorbeeld in de instructies die al Zuhri heeft opgesteld voor 'Umar bin 'Abd al 'Aziz: "Er is een deel daarvan voor de zieken, de gehandicapten en elke behoeftige die zichzelf niet kan onderhouden, een deel voor de armen totdat zij uit de armoede kunnen worden gehaald, een deel voor hen die in gevangenissen zitten, voor hen die bedelen en voor hen die dat niet doen, een deel voor wie door schulden is belast, mits die schulden niet zijn ontstaan door ongehoorzaamheid aan God, een deel voor elke reiziger die op reis geen familie vindt die hem helpt. Zulke reizigers moeten voedsel en onderdak krijgen, evenals voer voor hun vervoersdier, totdat zij thuis aankomen."3

Zakah is the cornerstone of Islam's social insurance system. The mutual insurance that Islam ordains goes beyond the mere material aspect to include spiritual, psychological, moral, cultural, and civic aspects of a person's life and to foster solidarity and mutual cooperation among members of the Islamic society. In short, mutual social care in Islamic society extends to all branches of human life.1 Zakah covers only the area called social insurance or social security. Social insurance systems usually require the users to pay premiums and contributions in order to participate in the benefits, while social security systems may be guaranteed by the state from its own budget. Zakah does not make it a condition for any recipient to participate or to have participated in the contributions; zakah simply provides relief to those in need and collects funds from whoever has excess.2 Zakah is in fact the first system of social security ever enacted in the history of humanity, a system that does not depend on individual voluntary charity but on a governmental institution that collects regular contributions and distributes organized relief to all those who are in need. This system of zakah provides regular relief as well as for emergency needs. We read, for example, in the instructions prepared by al Zuhri for 'Umar bin 'Abd al 'Aziz, "There is a share in it for the ill, the handicapped, and each needy person who cannot provide fro himself, a share for the destitute until they can be removed from destitution, a share for those in prisons, for those who beg and those who do not, a share to whoever is burdened by debts, provided such debts did not arise from disobedience to God, a share for every traveler who finds no family to help him on the road. Such travelers should be given food and shelter as well as feed for their transporting animal, until they reach home."3

Bovenal streeft armenbelasting (Zakah) ernaar de idealen van de moslimsamenleving te verwezenlijken en de geestelijke pijlers te voeden waarop de samenleving rust en waardoor zij zich op kenmerkende wijze onderscheidt. Zoals al Bahi al Khawli terecht stelt: Naties zijn werkelijk gegrond op geestelijke en psychologische elementen naast materiële factoren. Inderdaad wegen de geestelijke factoren veel zwaarder bij het scheppen van eenheid en levenskracht in welke gemeenschap ook. De Islam hecht grote waarde aan deze factoren en maakt het besteden van het inkomen van de gemeenschap om deze factoren te voeden en te ondersteunen tot een van haar voornaamste verplichtingen.

Above all that, zakah aims at realizing the ideals of the Muslim society and nourishing the spiritual pillars on which the society is founded and by which it is distinctively characterized. As rightly stated by al Bahi al Khawli, Nations are truly founded on spiritual and psychological elements in addition to material factors. Indeed, the spiritual factors count much more in creating unity and vitality in any community. Islam pays great attention to these factors and makes spending out of the income of the community--to nourish and support these factors--one of its major obligations.

Men kan drie belangrijke factoren onderscheiden waaraan de islam bijzondere aandacht besteedt. De eerste is vrijheid of vrijheid van handelen. Een van de doelstellingen van de armenbelasting (Zakah) is het bevrijden van individuen uit de slavernij. Voor het eerst in de geschiedenis van de mensheid werd het bevrijden van slaven door de islam een maatschappelijke verplichting, waarvoor een bepaald deel van het vermogen van de gemeenschap wordt besteed. Ten tweede worden individuen aangemoedigd om projecten van algemeen belang uit te voeren en om geld uit te geven aan het wegnemen van verschillen tussen delen van de gemeenschap en aan het verzoenen van individuen en groepen, teneinde maatschappelijke onrust te voorkomen. Zulke handelingen worden aangemoedigd door een deel van de armenbelasting (Zakah) toe te wijzen ter ondersteuning van hen die de financiële verantwoordelijkheid voor deze doelen dragen. Ten derde wordt aangespoord tot het besteden in de weg van God en het verspreiden van de juiste religie die van Hem komt. Strijden in de weg van God omvat het verdedigen van de idealen en leerstellingen waarvoor God Zijn boodschappers heeft gezonden, en het hooghouden van de eenheid van God en van rechtschapenheid op aarde.8

One can distinguish three major factors to which Islam gives special attention. The first is freedom or liberty. One of the objectives of zakah is to liberate individuals in the bondage of slavery. For the first time in the history of humanity, the liberation of slaves was made, by Islam, a social obligation for which a certain portion of the community's wealth is spent. Secondly, encouraging individuals to carry out projects of public interest and to spend toward smoothing out differences between segments of the community and reconciling individuals and groups in order to avoid social unrest. Such actions are encouraged by assigning a share of zakah to support those who shoulder financial responsibility for these purposes. Thirdly, spending in the way of God and spreading the sound religion that comes from Him is urged. Fighting in the way of God includes defending the ideals and doctrines for which God sent His messengers, and up-holding the oneness of God and righteousness on earth.8

De aanwezigheid van een grote concentratie van rijkdom naast ernstige armoede is een grote maatschappelijke ramp die de islam in haar samenleving niet duldt. De Koran benadrukt: "Hij is het die voor jullie alles heeft geschapen wat op aarde is."10 Het Arabische woord "jami'a", dat voor "alles" wordt gebruikt, kan betekenen dat alle geschapen dingen voor jullie zijn, of dat de geschapen dingen voor jullie allemaal zijn.

The presence of a great concentration of wealth side by side with severe poverty is a major social calamity that Islam does not tolerate in its society. The Qur'an emphasizes, "It is He Who has created for you all things that are on earth."10 Arabic word "jami'a" used for "all" may mean all things created are for you, or things created are for all of you.

Een van de doelstellingen waarnaar de islam streeft, is het verkleinen van sociaal-economische verschillen door steun en financiële hulp te bieden aan wie weinig heeft, zodat zij dichter bij wie welvarend is komen te staan.

One of the objectives Islam aims for is reducing socio-economic differences by providing support and financial help to the have-nots to bring them closer to the haves.

De Islam pakt dit probleem aan met een groot deel van zijn wetgeving, sociale instellingen en economische voorschriften, om rechtvaardigheid te bereiken, zowel in de verdeling van rijkdom als in de verdeling van inkomen. God zegt: "Wat God van de bewoners van de steden aan Zijn Gezant heeft toebedeeld [en weggenomen], behoort toe aan God, aan Zijn Gezant, aan de verwanten, de weeskinderen, de behoeftigen en de reiziger, opdat het niet slechts rondgaat tussen de rijken onder jullie."11 In dit deel bespreken we alleen de rol van de instelling van zakah bij het verkleinen van economische verschillen. We moeten in gedachten houden dat er in een samenleving die handelt volgens de Islam en door de Islam wordt bestuurd, mensen moeten werken en een veel kleiner aantal mensen werkloos is, vanwege de andere middelen waarmee de Islam werkloosheid ontmoedigt en banen verschaft. Zakah, zoals we eerder hebben gezien, biedt niet alleen hulp aan de armen, maar heeft ook als doel de armen eigenaar te maken van productiemiddelen door hen de gereedschappen en machines te geven die nodig zijn voor productief werk, zodat personen die armenbelasting (Zakah) ontvangen voorgoed uit de categorie van arme en behoeftige behoeftigen worden verwijderd. Dit komt bovenop de noodzakelijke huisvesting en de directe hulp die zakah biedt. We hebben in het vorige deel ook besproken dat wat als armenbelasting (Zakah) wordt gegeven, eigendom moet worden van de ontvanger, zodat ontvangers van armenbelasting (Zakah) niet langer zonder bezit blijven.

De Islam brengt door opvoeding en onderwijs een afkeer van bedelen in elke moslim aan. Zelfs het vragen om enige vorm van hulp wordt afgekeurd, behalve in grote nood. Abu Muslim al Khawlani zegt dat 'Awf bin Malik hem vertelde: "Zeven, acht of negen van ons waren bij de Boodschapper van God ﷺ toen hij zei: 'Zullen jullie de Boodschapper van God geen trouwbelofte geven?' Wij hadden een niet lang geleden al een trouwbelofte afgelegd, dus zeiden we: 'We hebben jou onze trouwbeloften al gegeven!' Hij herhaalde dat verzoek drie keer. Toen strekten we onze handen open uit en gaven onze trouwbelofte. Een van ons zei: 'O Boodschapper van God, wij geven jou onze trouwbelofte, maar waarop?' De Profeet ﷺ zei: 'Dat jullie God aanbidden en Hem op geen enkele wijze deelgenoten toekennen, dat jullie de vijf gebeden verrichten, dat jullie luisteren en gehoorzamen . . .'"

Islam implants abhorance of begging inside each Muslim through training and education. Even asking for any kind of assistance is disliked, except in dire need. Abu Muslim al Khawlani says he was told by 'Awf bin Malik, "Seven, eight, or nine of us were with the Messenger of God (p) when he said, "Won't you give your pledge to the Messenger of God?" We had given our pledge not a long time ago, so we said, "We have given you our pledges!" He repeated that request three times. Then we extended our hands open and gave our pledge. One of us said, "O Messenger of God, we give you our pledge, but on what? The Prophet said, 'That you worship God and do not associate partners with him whatsoever, that you pray the five prayers, that you listen and obey . .

. . . ' en hij fluisterde een woord en vervolgde: 'en dat jij mensen nergens om vraagt.'" De verteller van het gezegde voegt eraan toe: "Het kan dus gebeuren dat de zweep van een van deze mensen terwijl hij rijdt uit zijn hand valt en hij aan niemand vraagt die hem aan te reiken." Thawban vertelt dat de Boodschapper van God (vrede zij met hem) vroeg: "Wie belooft mij dat hij mensen nergens om zal vragen, zodat ik hem het Paradijs kan garanderen?" Thawban zei: "O Boodschapper van God, ik doe dat." De Profeet ﷺ zei: "Vraag mensen nergens om." Thawban vroeg niemand ooit iets.13 Bovendien noemt de Profeet ﷺ de ontvangende hand de onderste hand en de hand van de gever de bovenste hand. Hij leerde zijn metgezellen zelfvoorzienend te zijn en niet in de handen van andere mensen naar iets te zoeken. Abu Sa'id zegt: "Enkele mensen van de helpers (Ansar) vroegen de Boodschapper van God ﷺ

. . . ' and he whispered a word and continued, 'and that you do not ask people for anything.'" The narrator of the saying adds, "So it may happen that the whip of one of these people drops from his hand while riding and he does not ask anyone to hand it to him."12 Thawban narrates that the Messenger of God (p) asked, "Who pledges to me that he will not ask people for anything so I can guarantee him the Garden?" Thawban said, "O Messenger of God, I do." The Prophet said, "Do not ask people for anything." Thawban did not ask anything from anyone.13 Additionally, the Prophet (p) calls the receiving hand and the lower hand and the hand of the giver the upper hand. He taught his Companions to be self-sufficient and not to look for anything in the hands of other people. Abu Sa'id says, "Some people from the Ansar asked the Messenger of God (p)

De Boodschapper van God ﷺ leerde zijn metgezellen twee essentiële beginselen. Ten eerste is arbeid de bron van inkomsten en middelen van levensonderhoud. Moslims worden ertoe aangespoord over de aarde te trekken op zoek naar de gunsten van God door middel van arbeid.

The Messenger of God (p) taught his Companions two essential principles. Firstly, work is the source of gaining income and means of sustenance. Muslims are urged to traverse through tracts of the earth in search of the bounties of God through work.

Werk, handmatig of anderszins, is beter dan leven van vernederende uitkeringen. De Profeet ﷺ

Work, manual or otherwise, is better than living on humiliating grants. The Prophet (p)

Voor ieder van jullie is het beter om een touw op zijn rug te nemen, een bos hout mee te brengen en dat te verkopen, zodat God met de opbrengst de waardigheid van zijn gezicht bewaart, dan om mensen om iets te vragen, ongeacht of hem iets wordt gegeven of geweigerd.15

says, "For anyone of you, taking some rope on your back and bringing a bunch of wood and selling it in order for God to preserve, with its value, the dignity of one's face, is better than asking people, whether one is given or prevents."15

Het tweede beginsel is dat het onnodig vragen aan mensen verboden is, omdat het vernederend is. Moslims mogen hun toevlucht tot bedelen om verlichting niet nemen, behalve voor wie door nood geslagen is. Wie vraagt terwijl hij bezit wat in zijn essentiële behoeften voorziet, zal op de Dag der Opstanding komen met zijn bedelarij als een litteken op zijn gezicht. Dit wordt in meerdere uitspraken herhaald. Al-Bukhari, Muslim en al-Nasa'i geven van Ibn 'Umar door dat de Profeet ﷺ zei: "Niemand zal blijven bedelen of hij zal tot God komen met zijn gezicht zonder vlees." De auteurs van de vier boeken van de Sunan melden dat de Profeet ﷺ zegt: "Wie bedelt terwijl hij tevreden is, dan verschijnt zijn bedelarij op de Dag der Opstanding als een litteken op zijn gezicht." Aan de Profeet ﷺ werd gevraagd wat de grens van tevredenheid is. Hij antwoordde: "Vijftig dirham of het equivalent daarvan in goud."16 Het gezicht is het meest geëerde deel van iemands lichaam, en daar verschijnt het vernederende teken van bedelarij.

The second principle is that asking people unnecessarily is prohibited, because it is indignifying. Muslims are prohibited from resorting to begging for relief except for those who are beaten by need. He who asks while having what satisfies his essential needs shall come on the Day of Resurrection with his begging a scar on his face. This is reiterated in several sayings. Al Bukhari, Muslim, and al Nasa'i report from Ibn 'Umar that the Prophet (p) said, "None shall persist in begging but will come to God with his face stripped of flesh." The authors of the four books on Sunan report that the Prophet (p) says, "He begs while he has satisfaction, his begging appears on the Day of Resurrection as a scar on his face." The Prophet was asked what the limit of satisfaction is. He answered, "Fifty dirhams or their equivalent in gold."16 The face is the most honored part of one's body, and that is where the humiliating mark of begging appears.

De remedie voor het probleem van bedelarij is tweeledig. De eerste stap is het verschaffen van geschikt werk aan iedereen die kan werken. Dit is een van de verantwoordelijkheden van de islamitische staat jegens zijn burgers; de staat mag niet verlamd blijven staan wanneer hij wordt geconfronteerd met het probleem van werkloosheid. Ook mag de staat niet blijven doorgaan met het verlenen van hulp uit liefdadigheid (Sadaqah) zonder de wortel van het probleem aan te pakken. Door de hele bespreking van de verdeling van armenbelasting (Zakah) eerder in dit boek heb ik herhaaldelijk benadrukt: "Liefdadigheid (Sadaqah) is niet toegestaan voor een rijk persoon, noch voor een sterk en bekwaam persoon." Inderdaad, elke hulp die wordt verleend aan iemand die in staat is om te verdienen, is in zekere zin een aanmoediging tot ledigheid. Het meest passende antwoord op zo'n probleem is wat de Boodschapper van God ﷺ deed toen een persoon hem om hulp vroeg. Anas bin Malik vertelt dat een man van de helpers (Ansar) kwam om de Profeet ﷺ om financiële hulp te vragen. De Profeet ﷺ antwoordde: "Is er niets in je huis?" De man zei: "Ja, een stuk stof. We gebruiken een deel ervan om ons mee te kleden en een ander deel om op te zitten, en een kopje waaruit we water drinken." De Profeet ﷺ zei: "Breng ze naar mij." Hij bracht ze, en de Boodschapper van God ﷺ nam ze aan en kondigde aan: "Wie wil deze kopen?" Een man zei: "Ik neem ze voor één dirham." De Profeet ﷺ zei: "Wie biedt meer dan één dirham?" Dit twee of drie keer. Een andere man zei: "Ik neem ze voor twee dirham." De Profeet ﷺ gaf ze aan hem, nam de twee dirham en gaf ze aan de eigenaar met de woorden: "Koop met een deel ervan voedsel om naar je gezin te sturen, en koop met het andere deel een bijl en breng die naar Mij." Vervolgens bevestigde de Boodschapper van God ﷺ met zijn eigen handen een stuk hout als steel aan de bijl en zei tegen de man: "Ga hout halen en verkoop het... Ik mag je gedurende vijftien dagen niet zien." De man haalde hout en verkocht het... Later kwam hij bij de Profeet ﷺ met tien verdiende dirham: ... Hij kocht voor een deel stof en voor een deel voedsel... De Boodschapper van God (vrede zij met hem) zei: "Dit is beter voor u dan de bedelarij die als een litteken op uw gezicht zal verschijnen op de Dag der Opstanding. Bedelen is niet toegestaan, behalve voor een van drie personen: een behoeftige arme, een persoon die gebukt gaat onder zware schulden, of een persoon die losgeld moet betalen voor een onopzettelijke doodslag." ﷺ In dit verhaal zien we de praktische lering van de Profeet ﷺ, toen hij niet wilde dat deze persoon armenbelasting (Zakah) ontving, omdat hij in staat was zelf te verdienen, en een dergelijke ontvangst is slechts toegestaan als uiterste redmiddel. De overheid is verantwoordelijk voor het helpen vinden van geschikte banen voor al haar burgers. "Deze uitspraak biedt praktische stappen die de Islam lang voor elk ander systeem dat de mensheid kent, heeft gezet om armoede en werkloosheid uit te bannen. De behandeling bestaat niet alleen uit het bieden van directe hulp, maar ook uit het verschaffen van middelen tot zelfvoorziening en productief werk. De Profeet ﷺ leerde dat men al zijn vermogens moet gebruiken, hoe gering die ook mogelijk zijn, en alle middelen voor productief werk moet uitputten voordat men zijn toevlucht zoekt tot bedelen of vragen. Hij leerde dat elke baan die wettige levensonderhoud verschaft eervol en waardig is, zelfs als het gaat om hout op iemands rug dragen en het verkopen ervan, zodat men niet vernederd wordt door te bedelen."

Het verspreiden van broederschap onder de kinderen van Adam in het algemeen en onder de leden van de moslimgemeenschap in het bijzonder is een van de fundamentele doelstellingen van de islam. Sociale solidariteit, sociale zekerheid en onderlinge samenwerking versterken de broederschap. Het spreekt vanzelf dat er voortdurend behoefte is aan het verzoenen van mensen die in onenigheid en vetes verwikkeld raken.

Spreading brotherhood among the children of Adam in general and members of the Muslim society in specific is one of the basic objectives in Islam. Social solidarity, social security, and mutual cooperation strengthen brotherhood. No doubt, there is a continuous need for reconciling people who get themselves in disputes and feuds.

In de eerste islamitische samenleving, gevestigd door de Profeet ﷺ in Madinah, krijgen we een ideaal beeld van broederschap, wederzijdse liefde en zorg, ondanks de stammenrivaliteit en economische concurrentie die er vóór de islam bestond, en ondanks de etnische en culturele verschillen tussen de migranten naar Madinah (Muhajirin), die afkomstig waren van de 'Adnani-tak van de Arabieren, en de Ansar, die in Madinah woonden vóór de migratie en behoorden tot de Qahtani-tak van de Arabieren. De Ansar zelf bestonden uit twee grote stammen die decennialang in de stad met elkaar hadden gevochten, en daarnaast uit enkele individuen met achtergronden die totaal vreemd waren aan zowel de Muhajirin als de Ansar, zoals de Ethiopische Bilal, de Perzische Salman en de Byzantijnse Suhaib. Bovendien telde de Madinese samenleving ruwe bedoeïenen zoals Abu Dharr naast in weelde opgegroeide stedelingen zoals Mus'ab bin 'Umair. Deze samenleving was op een unieke manier doordrenkt van broederschap, waarbij men voor zijn broeder precies datgene liefheeft wat men voor zichzelf liefheeft. De Koran schetst een beeld van deze ideale toepassing van broederschap: "De behoeftige emigranten, die uit hun huizen en van hun profeet werden verdreven, terwijl zij op zoek waren naar Gods genade en Zijn welbehagen, en om God en Zijn Gezant te behagen, dat zijn inderdaad de oprechten."

In the first Islamic society, established by the Prophet in Madinah, we are given an ideal scene of brotherhood, mutual love and care, in spite of the tribal and economic rivalry that existed before Islam and in spite of the ethnic and cultural differences between the migrants to Madinah (Muhajirin) who were from the 'Adnani branch of Arabs, and the Ansar, who lived in Madinah before migration and were of the Qahtani branch of Arabs. The Ansar themselves were composed of two major tribes that had been fighting each other in the city for decades, in addition to a few individuals from backgrounds totally alien to both Muhajiran and Ansar, such as the Ethiopian Bilal, the Persian Salam, and the Byzantine Suhaib. On top of that, Madinan society included rough bedouins like Abu Dharr side by side with luxuriously raised urbanites like Mus'ab bin 'Umair. This society was woven with brotherhood in a unique manner, whereby one loves for one's brother exactly what one loves for one's self. The Qur'an draws a picture of this ideal application of brotherhood: "The indigent migrants, those who were expelled from their homes and their prophet, while seeking grace from God, His good pleasure, and pleasing God and His Apostle, such are indeed the sincere ones.

Hoewel deze ideale broederschap werkelijkheid werd in het daadwerkelijke leven van de eerste islamitische samenleving, geeft de Islam als levenswijze wetgeving voor het menselijk leven zonder voorbij te gaan aan het feit dat mensen zondigen, fouten maken, vetes en geschillen hebben, die kunnen uitlopen op vernietiging, bloedvergieten en het innemen van andermans bezittingen.

Although this ideal brotherhood was realized in the actual life of the first Islamic society, Islam as a way of life legislates for human life without disregarding the fact that human beings sin, make mistakes, have feuds and disputes, which may go as far as destruction, bloodshed, and taking other people's resources.

Vetes die tot de fase van gewapend geweld oplopen, zijn er zo oud als de mensheid zelf. De Qur'an vertelt ons dat de engelen aan God vroegen, toen Hij Adam schiep: "Zult Gij daarin iemand plaatsen die daarin verderf zaait en bloed vergiet, terwijl wij Uw lof verkondigen en Uw heilige naam verheerlijken?"23 Het verhaal van de twee zonen van Adam wordt in de Qur'an verteld: "Breng hun het ware verhaal over de twee zonen van Adam. Zie, zij brachten elk een offer aan God. Het werd van de een aanvaard, maar niet van de ander. Zei deze laatste: 'Wees zeker, ik zal u doden.' 'Zeker', zei de eerste, 'God aanvaardt het offer van hen die rechtschapen zijn. Als gij uw hand tegen mij uitstrekt om mij te doden, dan is het niet aan mij om mijn hand tegen u uit te strekken om u te doden, want ik vrees God, de Heer der werelden.

Feuds that reach the stage of fighting are as old as humanity itself. The Qur'an tells us that the angels asked God when He created Adam, "Wilt Thou place therein one who will make mischief therein and shed blood? Whilst we celebrate Thy praises and glorify Thy holy name?"23 The story of the two sons of Adam is told in the Qur'an: "Recite to them the truth of the story of the two sons of Adam. Behold, they each presented a sacrifice to God. It was accepted from one but not from the other. Said the latter, 'Be sure, I will slay thee.' 'Surely', said the former, 'God doth accept the sacrifice of those who are righteous. If thou dost stretch thy hand against me to slay me, it is not for me to stretch my hand against thee to slay thee, for I do fear God, the Cherisher of the worlds.

"Ik wil dat jij mijn zonde op je neemt, naast die van jezelf, zodat jij onder de metgezellen van het Vuur zult zijn; dat is de vergelding van de onrechtplegers." De zelfzuchtige ziel van de ander leidde hem tot de moord op zijn broer. Hij doodde hem en werd een van de verlorenen. Toen zond God een raaf die de grond kraste om hem te tonen hoe hij de schande van zijn broer kon verbergen. "Wee mij", zei hij. "Was ik dan niet in staat om zoals deze raaf te zijn en de schande van mijn broer te verbergen?" Toen werd hij vol spijt.

Islam probeert elke persoon in de islamitische samenleving bestaansmiddelen en bescherming tegen angst te garanderen, zodat een mens een goed deel van zijn of haar energie kan besteden aan het aanbidden van God. God wijst de stam Quraysh op Zijn grote gunst jegens hen en zegt: "Voor de verbonden [van veiligheid en bescherming] die de Quraysh genieten. Hun verbonden die de reizen in winter en zomer omvatten. Laten zij de Heer van dit Huis aanbidden, Die hen voedsel geeft tegen honger en veiligheid tegen angst."34 Het ergste dat een persoon of een groep mensen kan overkomen, is het verlies van een van deze twee gunsten. God zegt: "God stelt een gelijkenis: een stad die in veiligheid en rust leefde, overvloedig voorzien van levensonderhoud van alle kanten, maar zij was ondankbaar voor de gunsten van God, dus liet God haar honger en angst in het uiterste proeven, [van alle kanten omsloten] als een kleed, vanwege het kwaad dat [haar bewoners] bedreven."35 De islamitische wetten garanderen elke persoon in de islamitische staat, moslim of niet, een passend levensniveau, waarbij voedsel, kleding en huisvesting beschikbaar zijn, naast gezondheidszorg en onderwijs. Eerder is aangetoond dat het stelsel van armenbelasting (Zakah) erop gericht is de armen en behoeftigen en hun gezinnen levenslang te voorzien.

Islam attempts to guarantee each person in the Islamic society sufficiency of sustenance and security from fear, so that a human being can devote a good part of his or her energy to worshiping God. God, in showing the tribe of Quraish how great was His bounty to them, says, "For the covenants [of security and safeguard] enjoyed by the Quraish. Their covenants covering journeys by winters and summer. Let them adore the Lord of this House, Who provides them with food against hunger and with security against fear."34 The worst that may happen to a person or a group of people is the loss of either of these two bounties. God says, "God sets forth a parable, a city enjoying security and quiet, abundantly supplied with sustenance from every place, yet was it ungrateful for the favors of God, so God made it taste of hunger and terror in extreme, [closing in on it] like a garment [from every side] because of the evil [which its people] wrought."35 The Islamic laws guarantee every person in the Islamic state, Muslim or not, a suitable level of living, whereby food, clothing, and shelter are available in addition to health care and education. It was shown earlier that the system of zakah aims at satisfying the poor and the needy and their families for life.

Maar natuurrampen kunnen iedereen onverwacht treffen, rijk of niet, of het nu een boer, een koopman, een industrieel of een grondbezitter is. Natuurrampen kunnen gemeenschappelijk zijn voor een gebied, zoals droogte, overstromingen, besmetting door insecticiden of explosies, of ze kunnen individueel zijn, zoals ongelukken, branden en het verlies van bezittingen of inkomstenbronnen.

Personen die getroffen worden door natuurrampen of ongevallen blijven niet aangewezen op alleen vrijwillige liefdadigheid. Zij krijgen een aandeel in de opbrengst van de armenbelasting (Zakah). De Profeet ﷺ zei tegen Qubaisah: "Bedelen is niet toegestaan, behalve in drie gevallen." De Profeet ﷺ noemde daarbij een man die getroffen werd door een ramp die zijn bezittingen geheel wegvaagt. Vroege commentatoren op de Koran rekenen tot de categorie van hen die onder schulden gebukt gaan [al gharimin] ook: "Degene wiens huis in brand is gevlogen, wiens bezittingen door een overstroming zijn weggevaagd, of die schulden heeft die zijn gezin zwaar belasten."37

Individuals struck by natural disasters or accidents are not left to voluntary charity alone. They are given a share in the proceeds of zakah. The Prophet told Qubaisah, "Asking is not permissible, except in three cases." The Prophet mentioned among them a man struck by a disaster that wipes out his wealth. Early commentators on the Qur'an include in the category of persons under debt [al gharimin] "He whose house caught fire or whose wealth was wiped out by flood or who has debts that burden his family."37

In het hierboven genoemde hadith zegt de Profeet ﷺ dat zo'n persoon mag vragen "totdat hij voldoende levensonderhoud verzekert." Dit verschilt ongetwijfeld van persoon tot persoon, afhankelijk van factoren zoals de algemene levensstandaard, de grootte van het gezin en de sociale status. Voor een koopman wiens voorraad is verbrand, kan het veiligstellen van zijn levensonderhoud bijvoorbeeld vereisen dat hij een minimale hoeveelheid voorraad aankoopt die toereikend is voor zijn soort bedrijf. Sommige rechtsgeleerden stellen zelfs dat zulke mensen bedragen moeten krijgen die voldoende zijn om hen weer op de been te helpen op het niveau dat zij voor het ongeval hadden.38 Ik ben van mening dat wat bepaalt hoeveel mensen die door rampen zijn getroffen, moeten krijgen, afhangt van de beschikbaarheid van middelen bij het armenbelasting (Zakah)-agentschap en van verschillende andere factoren, namelijk andere behoeften die een beroep doen op deze middelen. Tot slot moet worden benadrukt dat de landelijke gebieden van de hedendaagse moslimlanden dringend behoefte hebben aan zo'n islamitische verzekering tegen de financiële gevolgen van natuurrampen en droogte, vanwege de overheersende armoede en het gebrek aan vrijwillige liefdadigheid om volledige verantwoordelijkheid voor zo'n verzekering op zich te nemen.

In the saying mentioned above, the Prophet (p) says such a person may ask "until he secures sufficiency of sustenance." This undoubtedly differs from one person to another, depending on factors such as the general standards of living, size of family, and social status. For a merchant whose inventory is burned, for example, securing sustenance of living may require purchasing a minimum amount of inventory sufficient for his type of business. Some jurists even argue that such people must be given amounts sufficient to put them back on their feet at the level they had before the accident took place.38 I believe what determines how much persons struck by disasters should be given depends on the availability of funds in the zakah agency and on several other factors, namely other needs that draw on these funds. Lastly, it must be emphasized that the rural areas of today's Muslim countries desperately need such Islamic insurance against the financial aftermath of natural disasters and drought, because of predominant poverty and insufficiency of voluntary charity to take total responsibility for such insurance.

Islam staat, voor zover het geen onbeperkte, willekeurige reactie op en beoefening van de seksuele drift toestaat, ook het andere uiterste niet toe en gaat niet in op enige neiging tot vrijwillig celibaat. Onderdrukking van de seksuele drift of het uitschakelen ervan wordt door dit islamitische systeem niet aanvaard. De Islam moedigt het huwelijk aan en verbiedt geloften van celibaat en castratie. Een moslim die in staat is te trouwen, mag niet in celibaat leven onder het voorwendsel dat hij zich wijdt aan het aanbidden en vereren van God. De Profeet ﷺ

Islam, in as much as it does not allow unlimited, haphazard response to and practice of the sexual drive, does not allow the other extreme and does not entertain any tendency to voluntary celibacy. Suppression of the sexual drive or its elimination is not accepted by this system of Islam. Islam encourages marriage and forbids taking vows of celibacy and castration. A Muslim who is able to marry is not permitted to live in celibacy claiming that he is devoted to adoring and worshiping God. The Prophet (p)

Hij merkte eens een neiging tot celibaat op bij sommige van zijn metgezellen. Hij verklaarde onmiddellijk dat dit een onaanvaardbare afwijking van de islam en zijn sunna is.

noticed once an inclination toward celibacy among some of his Companions. He immediately declared that this is an unacceptable deviation from Islam and his tradition.

Hij zegt: "Ik ben inderdaad de meest kundige van jullie over God ('s leer) en degene die Hem het meest vreest, maar ik sta 's nachts [in gebed] en ik slaap; ik vast [soms] en ik eet, en ik trouw met vrouwen. Wie mijn weg [van handelen] niet begeert, behoort niet bij mij."39 Sa'd bin Abi Waqqas verhaalt: "De Boodschapper van God ﷺ"

He says, "I am indeed the most knowledgeable among you about God ('s teachings) and the one who fears Him most, but I stand [in prayers] in the night and I sleep; I fast [sometimes] and I eat, and I marry women. He who desires not my way [of conduct] does not belong with me."39 Sa'd bin Abi Waqqas narrates, "The Messenger of God (p)

…rejected the [attempted] celibacy vow of 'Uthman bin Maz'un. If he had allowed him, we would have castrated ourselves."40 Verder riep de Profeet ﷺ de jongeren op: "O jongeren, wie van jullie de middelen heeft om te trouwen, moet trouwen, want het huwelijk is beter om de blik neer te slaan en de kuisheid te beschermen."41 Sommige geleerden leiden hieruit af dat het huwelijk voor elke moslim verplicht is en dat het voor niemand die over de middelen beschikt om te trouwen geoorloofd is zich ervan te onthouden. Een moslim mag het huwelijk niet vermijden vanwege krappe levensmiddelen of vanwege de last van de verantwoordelijkheden die het met zich meebrengt. God belooft verrijking aan hen die het huwelijk zien als een middel tot menselijke bevrediging en tot bescherming tegen de verboden uitingen van de seksuele drift. God zegt: {Trouwt met degenen onder jullie die alleenstaand zijn, en met de deugdzame onder jullie slaven, mannen en vrouwen. Als zij arm zijn, zal God hen door Zijn gunst rijk maken.}42

Eerder werd aangetoond dat hulp aan de reiziger een van de acht doelen van de verdeling van armenbelasting (Zakah) is. Op meerdere plaatsen in de Koran moedigt God aan om voor de reiziger te zorgen. De Islam verkiest dat ieder mens een huis heeft en tot een familie behoort, en keurt een toestand van dakloosheid voor niemand goed. Daarom valt passende huisvesting voor een persoon en zijn of haar gezin onder de essentiële behoeften, en voor het vervullen daarvan heeft God de armenbelasting (Zakah) ingesteld. Al Nawawi legt uit dat essentiële behoeften voedsel, kleding, woonruimte en alles omvatten wat onmisbaar is voor het leven, op een niveau dat past bij de ontvanger en zijn of haar sociale status, zonder verkwisting of gierigheid.46 Ibn Hazm voegt toe: "Het is een verplichting voor de rijke mensen van elke streek om in alle behoeften van de armen in die streek te voorzien. Als zij dit niet doen, moet de overheid hen dwingen dit te doen. Als de opbrengst van de armenbelasting (Zakah) en de fa'i niet toereikend is, dan moet nog steeds in de behoeften aan voedsel, kleding voor zomer en winter, en een schuilplaats die beschermt tegen de zon, de regen en de blikken van voorbijgangers, worden voorzien uit het vermogen van de rijken."47

It was shown earlier that help for the wayfarer is one of the eight goals of zakah dispersement. In several places in the Qur'an, God encourages taking care of the wayfarer. Islam prefers every person to have a home and belong to a family, and does not like a status of homelessness for anyone. Consequently, adequate shelter for a person and his or her family is included under essential needs, for satisfaction of which zakah is enacted by God. Al Nawawi explains that essential needs include food, clothing, residence, and everything that is indispensable for life, at a level that suits the receiver and his or her social status without extravagance or miserliness.46 Ibn Hazm adds "It is an obligation on the rich people of every region to provide for all the needs of the poor in that region. If they do not fullfill this, the government must force them to do so. If the proceeds of zakah and fa'i are not sufficient, still, satisfaction of the needs for food, clothing for summer and winter, and shelter that protects from the sun, the rain, and the eyes of passers-by, must be provided from the wealth of the rich."47

In het hoofdstuk over de reiziger in deel vier van dit boek hebben we opgemerkt dat ook vondelingen onder de voordelen van de armenbelasting (Zakah) vallen, aangezien zij inderdaad "kinderen van de straat" zijn.

In the chapter on the wayfarer in part four of this book, we noted that foundlings are also covered in the benefits of zakah, since they are indeed "children of the street."