In het woord van Ibn 'Umar: "De Boodschapper van God ﷺ legde op ... één sa' dadels of één sa' gerst ...". Abu Sa'id al-Khudri zei: "Wij betaalden de armenbelasting (Zakah) van het verbreken van het vasten van ramadan, toen de Boodschapper van God ﷺ onder ons was, met één sa' voedsel, één sa' gedroogde yoghurt. Zo bleven wij doen totdat Mu'awiyah naar ons toe kwam in Madinah en zei: 'Ik denk dat twee mudd tarwe uit Syrië gelijkwaardig is aan één sa' dadels.' De mensen accepteerden dat." Overgeleverd door de groep, en de vijf overleveraars voegen eraan toe: "Abu Sa'id zegt: 'maar ik bleef het betalen zoals ik het altijd deed'." Dus de aanwijzing van deze twee teksten is dat één sa' verplicht is voor elke persoon.

In the saying from Ibn 'Umar, "The Messenger of God (p) imposed . . . one sa' of dates or one sa' of barley . . . ." Abu Sa'id al Khudri said, "We used to pay zakah of breaking the fast of Ramadan, when the Messenger of God (p) was among us, with one sa' of food, one sa' of dried yogurt. We remained this way until Mu'awiyah came to us in Madinah and said, 'I think two mudd of the wheat of Syria is equivalent to one sa' of date.' People accepted that." Reported by the group, and the five reporters add, "Abu Sa'id says, 'but I continued paying it the same way I used to'." Thus, the indication of these two texts is that one sa' is obligatory for each person.

Al Dahlawi zegt dat de armenbelasting van al fitr wordt vastgesteld op één sa', omdat "dit toereikend is voor een huishouden van gemiddelde grootte; zo voorziet het in de behoefte van de armen zonder de betaler te belasten."1 Er is consensus (Ijma') dat van voedselsoorten zoals dadels en gerst één sa' verplicht is. Als tarwe of rozijnen worden gegeven, is één sa' volgens drie scholen van rechtsgeleerden verplicht, namelijk Abu Sa'id, Abu al Aliah, Abu al Sha'tha, al Hasan al Basri, Jabir bin Zaid, Ishaq, al Hadi, al Qasim, al Nasir en al Mu'ayyad bi Allah.2

Al Dahlawi says zakah of al fitr is determined at one sa' because "this is sufficient for an average-size household; thus it provides satisfaction for the poor without burdening the payer."1 There is ijma' that from foodstuffs like date and barley, one sa' is obligatory. If wheat or raisin is given, one sa' is obligatory according to three schools of jurists, Abu Sa'id, Abu al Aliah, Abu al Sha'tha, al Hasan al Basri, Jabir bin Zaid, Ishaq, al Hadi, al Qasim, al Nasir, and al Mu'ayyad bi Allah.2

Hun argument is afgeleid van het eerder genoemde gezegde van Abu Sa'id. An-Nawawi zegt: "Dit gezegde maakt twee belangrijke punten: Ten eerste wordt het woord 'voedsel' in de Hijaz gebruikt om tarwe aan te duiden, vooral wanneer het woord in een aanvullende relatie tot andere voedingsmiddelen wordt gebruikt, en ten tweede noemt het verschillende soorten waarvan de waarde verschillend is, wat betekent dat de hoeveelheid van één sa' bedoeld is, ongeacht de waarde." Degenen die zeggen dat het een halve sa' is, hebben geen bewijs behalve het verhaal van Mu'awiyah en enkele andere duidelijk zwakke overleveringen.4

Their argument is derived from the above mentioned saying from Abu Sa'id. Al Nawawi says, "This saying makes two important points: One, the word 'food' is used in Hijaz to mean wheats, especially when the word is used in additive relation to other foodstuff, and second, it mentions several items whose values are different, which means that the quantity of one sa' is intended regardless of the value."3 Those who say it is one half a sa' have no evidence except the story of Mu'awiyah and a few other obviously weak sayings.4

Wat het verhaal over Mu'awiyah betreft: de meerderheid van de geleerden is van mening dat het op zijn best de opinie van een metgezel is, die wordt tegengesproken door andere metgezellen die de Profeet beter kenden dan Mu'awiyah. De regel is echter dat wanneer de metgezellen onderling verschillen, aanvullend bewijs nodig is, aangezien de mening van de één niet meer gewicht heeft dan die van een ander. De meerderheid stelt dat zowel de uitspraak zelf als de analogie ondersteunen dat één sa' van alle genoemde voedselsoorten geldt, inclusief tarwe, en Mu'awiyah heeft zelf gezegd dat het een persoonlijke mening was en niet iets dat hij van de Profeet ﷺ had gehoord.5 Hoewel ijtihād altijd toegestaan is, is het niet aanvaardbaar wanneer er een tekst bestaat.6

As for the story of Mu'awiyah, the majority of scholars believe that it is at best the opinion of a Companion which is opposed by other Companions who knew the Prophet better than Mu'awiyah. However, the rule is that when the Companions disagree among themselves, additional evidence is needed, since the view of one of them does not have more weight than that of any other. The majority argues that the saying itself as well as the analogy are in support of one sa' of all food items mentioned, including wheat, and Mu'awiyah did say it was a personal view and not that he had heard it from the Prophet (p).5 Although ijtihd is always permissible, it is not acceptable when there is a text.6

Abu Hanifah en zijn leerlingen zijn van mening dat een halve sa' tarwe voldoende is.7 Dit is ook de mening van Zaid bin 'Ali en Yahya.8 Ibn Hazm zegt: "Het wordt op correcte wijze toegeschreven aan 'Umar bin 'Abd al-'Aziz, Taus, Mujahid, Sa'id bin al-Musayyib, 'Urwah bin al-Zubair, Abu Salamah bin 'Abd al-Rahman, Sa'id bin Jubair, al-Awza'i, al-Laith en Sufyan." Ibn Hazm vermeldt tevens berichten van verscheidene metgezellen met dezelfde strekking, waaronder Abu Bakr, 'Umar, 'Uthman, 'Ali, 'A'ishah, Asma bint Abu Bakr, Abu Hurairah, Jabir, Ibn Mas'ud, Ibn 'Abbas, Ibn al-Zubair en Abu Sa'id. Ibn Hazm voegt eraan toe dat de berichten van hen allen correct zijn, behalve die over Abu Bakr, Ibn 'Abbas en Ibn Mas'ud.9

Abu Hanifah and his disciples believe a half sa' of wheat is sufficient.7 This is also the view of Zaid bin 'Ali and Yahya.8 Ibn Hazm says, "it is correctly attributed to 'Umar bin 'Abd al 'Aziz, Taus, Mujahid, Sa'id bin al Musayyib, 'Urwah bin al Zubair, Abu Salamah bin 'Abd al Rahman, Sa'id bin Jubair, al Awza'i, al Laith, and Sufyan." Ibn Hazm also mentions reports from several Companions to the same effect, including Abu Bakr, 'Umar, 'Uthman, 'Ali, 'A'ishah, Asma bint Abu Bakr, Abu Hurairah, Jabir, Ibn Mas'ud, Ibn 'Abbas, Ibn al Zubair, Abu Sa'id. Ibn Hazm adds that reports from all of them are correct except those about Abu Bakr, Ibn 'Abbas, and Ibn Mas'ud.9

Abu Hanifah en zijn groep voeren het volgende aan ter ondersteuning van hun standpunt:

Abu Hanifah and his group provide the following to support their view:

Firstly, Abu Daud overlevert van 'Abd Allah bin Tha'labah dat de Boodschapper van God (ﷺ) zei: "Sadaqah van al fitr is één sa' tarwe per twee personen."10 Al Hakim overlevert van Ibn 'Abbas, toegeschreven aan de Profeet (ﷺ): "Liefdadigheid (Sadaqah) van al fitr is twee mudd tarwe." Twee mudd is de helft van een sa'. Al Tirmidhi heeft een soortgelijke uitspraak van 'Amr bin Shu'aib, van zijn vader, van zijn grootvader. Abu Daud en al Nasa'i leveren een mursal-overlevering van al Hasan dat "De Boodschapper van God (ﷺ) deze liefdadigheid (Sadaqah) verplicht stelde: één sa' dadels of gerst, of een halve sa' tarwe."11 En er zijn enkele andere uitspraken die, samen, de algemene strekking van de uitspraak over de sa' beperken door tarwe uit te sluiten.12

Uit al deze argumenten en bewijzen blijkt dat tarwe ten tijde van de Profeet ﷺ in de Hijaz geen gangbaar voedsel was, en daarom heeft hij er geen één sa' op verplicht gesteld. De uitspraak die al-Bukhari van Ibn 'Umar overlevert, ondersteunt dit, aangezien er staat: "... één sa' dadels of één sa' gerst. Men beschouwde dit als gelijk aan twee mudd tarwe", en in een andere versie: "Men beschouwde het als gelijk aan een halve sa'."19 Ibn al-Qayyim citeert Abu Dawud: "Het is bekend dat 'Umar een halve sa' tarwe gelijkstelde aan één sa' van die andere dingen."20 In de twee betrouwbare verzamelingen wordt echter vermeld dat Mu'awiya degene was die dit deed. Er zijn meerdere mursal-uitspraken die elkaar versterken. Ibn al-Qayyim verwijst vervolgens naar de uitspraak van Ibn Abi Saghir en voegt eraan toe dat al-Hasan al-Basri zegt: "Aan het einde van de ramadan hield Ibn 'Abbas een toespraak vanaf de minbar [het spreekgestoelte] in Basra en zei: 'Betaal de liefdadigheid (Sadaqah) van jullie vasten.' De mensen leken het niet te begrijpen. Toen voegde hij eraan toe: 'Wie hier is uit Madinah?'"

From all these arguments and evidence, it seems that wheat was not a common food in Hijaz at the time of the Prophet, so he did not impose one sa' on it. The saying reported by al Bukhari from Ibn 'Umar supports this, since it reads ". . . one sa' of date or one sa' of barley. People considered this equivalent to two mudd of wheat, " and in another version "People considered it equivalent to half a sa'."19 Ibn al Qayyim quotes Abu Daud, "It is known that 'Umar made one half of a sa' of wheat equal one sa' of these other things."20 It is however, mentioned in the two correct collections that Mu'awiyah was the one who did this. There are several mursal sayings that strengthen one another. Ibn al Qayyim then refers to the saying from Ibn Abi Saghir and adds that al Hasan al Basri says, "At the end of Ramadan, Ibn 'Abbas gave a speech from above the minbar [stand of the speaker] in Basrah saying, 'Pay the sadaqah of your fasting.' People seemed not to have understood. Then he added, 'Who here is from Madinah?

Sta op en leer je broeders, want zij weten het niet. De Boodschapper van God ﷺ

Stand up and teach your brothers, since they do not know. The Messenger of God (p)

…opgelegd deze liefdadigheid (Sadaqah), één sa' dadels of gerst, of een halve sa' tarwe, op elke vrije persoon of slaaf, man of vrouw, jong of oud . . . .' Toen 'Ali kwam en de lage prijzen opmerkte, zei hij: 'God heeft jullie welvaart geschonken; zou je het niet op één sa' van wat dan ook willen stellen?' Overgeleverd door Abu Daud en al Nasa'i.

Vreemd genoeg drukken sommige Malikitische geschriften een afkeer uit van het geven van meer dan één sa', aangezien een sa' het voorschrift van de Sharia is en het bindend zou moeten zijn, zoals het ook verafschuwd wordt om te veel toe te voegen aan aanbiddingen.26 Dit argument is niet erg overtuigend, want hoewel zakah een aanbidding is, is het ook een sociaal-financiële verplichting, en het betalen van meer dan verschuldigd is, leidt het niet af van de doelstellingen ervan; integendeel, het is beter. De Koran zegt: "Wie uit eigen beweging meer geeft, voor hem is het inderdaad beter",27 met betrekking tot de vergoeding voor het verbreken van de vasten op een dag van ramadan ﷺ (wat voedsel is voor een behoeftige persoon). Ahmad en Abu Daud melden van Ubai bin Ka'b dat de verschuldigde hoeveelheid zakah van een zekere man één vrouwelijke kameel van een jaar oud was, maar hij wilde de inner een betere vrouwelijke kameel geven, omdat, zei hij, de verplichte was te jong om te berijden of melk te geven; maar Ubai [de inner] weigerde deze te accepteren, en zij gingen naar de Profeet ﷺ voor een uitspraak. De Profeet ﷺ zei: "Dit is wat jullie verplicht is, maar als jullie uit eigen beweging meer willen geven, zal God jullie daarvoor belonen, en wij accepteren het om het te ontvangen." Vervolgens gaf hij opdracht de grotere kameel te accepteren en bad hij God om de rijkdom van de man te zegenen.28

Strangely enough, some Malikite writings express dislike of giving more than one sa', since a sa' is the Shari'ah prescription and it should be binding just as it is disliked to increase in worships.26 This argument is not very convincing, since though it is a worship, zakah is also a socio-financial obligation, so paying more than is due does not sidetrack it from its objectives; in fact, it is better. The Qur'an says "Whoever volunteers more, it is indeed better for him,27 in regard to compensation payment for breaking the fast of a day of Ramadan (which is the food for a person in need.) Ahmad and Abu Daud report from Ubai bin Ka'b that the required amount of zakah due from a certain man was one one-year-old she-camel, but he wanted to give a better she-camel to the collector, saying that the required one was too young to be used for riding or to give milk, but Ubai [the collector] refused to accept it, and they went to the Prophet (p) for judgement. The Prophet said, "This is what is obligated on you, but if you want to volunteer more, God shall reward you for it, and we accept to take it." Then he ordered the bigger camel to be accepted and prayed God to bless the man's wealth.28

De bovenstaande duidelijke tekst geeft aan dat meer geven dan verschuldigd is, toegestaan is en beloond wordt. 'Ali zegt: "Als God u welvaart schenkt, dan moet u ook meer geven."

Er werd in deel één van dit boek aangetoond dat één sa' gelijk is aan 2176 gram, indien gemeten in tarwe. Aangezien de sa' een maat van inhoud is, geldt dat wanneer een item dat zwaarder is dan tarwe wordt gebruikt (bijvoorbeeld)

It was shown in volume one of this book that one sa' equals 2176 grams if measured in wheat. Since the sa' is a volume measure, if an item heavier than wheat is used (e.g.

...rijst) meer dan 2176 gram moet worden gegeven om het volume van één sa' te bereiken. Al Nawawi stelt dat de sa', als maat van volume, niet in gewicht hoeft te worden ingeschat, aangezien voedselproducten verschillende gewichten hebben; daarom moet een hoeveelheid gelijk aan de volumemaat van één sa' worden gegeven, ongeacht het gewicht.29 Ibn Hazm voegt hieraan toe dat volgens de inwoners van Madinah een sa' 5,33 ratl (in gewicht) is, maar dat dit van het ene voedingsmiddel tot het andere verschilt.30

rice) more than 2176 grams should be given in order to make the volume of one sa'. Al Nawawi argues that the sa', being a measure of volume, need not be estimated in weight, since food items have different weights; thus, a quantity equal to the volume measure of one sa' must be given, regardless of its weight.29 Ibn Hazm adds that according to the residents of Madinah, a sa' is 5.33 ratl (in weight) but it differs from one item to another.30

De overleveringen over de armenbelasting (Zakah) van al-fitr noemen een paar voedselsoorten, namelijk dadels, gerst, rozijnen en gedroogde yoghurt van volle melk. Sommige versies voegen tarwe en maïs toe. Zijn dit de enige soorten die betaald kunnen worden? De Malikieten en Shafi'ieten stellen dat deze soorten slechts als voorbeeld worden genoemd, en dat de verplichting betaald kan worden in de vorm van de meest gangbare voedselsoorten in het gebied van de betaler, of de voedselsoort die de betaler gewoonlijk eet, volgens sommigen. Veel Malikieten zijn van mening dat de maand ramadan de periode is waarin de meest gangbare voedselsoort wordt bepaald,31 terwijl sommige Shafi'ieten de meest gangbare voedselsoort bepalen op de dag van 'Id al-fitr,32 mits deze door de meeste mensen wordt gegeten. Als meerdere soorten even gangbaar zijn, is elk van deze soorten geschikt.

The sayings on zakah of al fitr mention a few food items, namely date, barley, raisin, and dried whole-milk yogurt. Some of their versions add wheat and corn. Are these the only kinds that can be paid? Malikites and Shafi'ites argue that these kinds are mentioned only as examples, and the requirement can be paid in the form of the most common food items in the payer's area or the most common food .the payer usually eats, according to some. Many Malikites believe that the month of Ramadan is the time during which the most common food item is determined,31 while some Shafi'ites determine the most conmon food item on the day of 'Id al fitr,32 as long as it is eaten by most people. If several kinds are equally common, any of these kinds is suitable.

Zeker, het heeft de voorkeur het beste daarvan te geven.33

Certainly, it is preferred to give the best among them.33

Aan de andere kant zijn de Hanbaliten van mening dat de fitrah alleen mag worden betaald in de vorm van een van de vijf genoemde goederen, zolang het betalen van een ervan beschikbaar en betaalbaar is.34 Abu Hanifah en Ahmad worden geciteerd als toestemmend voor betaling in de vorm van meel.35

On the other hand, Hanbalites believe fitrah can only be-paid in the form of one of the five items mentioned above, as long as paying one of them is available and affordable.34 Abu Hanifah and Ahmad are quoted as permitting payment in the form of flour.35

Het lijkt erop dat de Profeet ﷺ deze voedingsmiddelen slechts als voorbeeld noemde, omdat dit de levensmiddelen waren die de Arabieren in zijn tijd kenden. Daarom moet, als rijst of mais in bepaalde landen tegenwoordig meer gebruikt worden, de betaling van de armenbelasting (Zakah) al-Fitr in die vormen gebeuren.

De drie vooraanstaande geleerden keuren betaling in waarde niet goed. Toen Ahmad werd gevraagd naar de betaling van zakah al fitr in geld, antwoordde hij: "Ik vrees dat het niet aanvaardbaar is, omdat het in strijd is met de traditie van de Boodschapper van God ﷺ." Toen hem werd verteld dat er wordt gezegd dat 'Umar bin 'Abd al 'Aziz geld als betaling van deze zakah aanvaardde, zei Ahmad: "Zouden zij het woord van de Boodschapper van God ﷺ laten varen voor het woord van iemand anders? Ibn 'Umar zei: 'De Boodschapper van God ﷺ heeft de zakah al fitr opgelegd . . .' en God zegt: 'Gehoorzaam God en gehoorzaam de Boodschapper.'"38 Dit is ook de mening van Malik en al Shafi'i.39 Ibn Hazm deelt dezelfde mening, op grond van het feit dat geld slechts een vervangende betaling is, en een vervanging is alleen geldig bij onderlinge overeenstemming.

The three leading scholars do not approve of payment in value. When Ahmad was asked about payment of zakah of al fitr in money, he answered, "I am afraid it is not satisfactory, since it is in opposition to the tradition of the Messenger of God." When he was told that it is said 'Umar bin 'Abd al 'Aziz used to accept money as payment of this zakah, Ahmad said, "Would they abandon the saying of the Messenger of God for the saying of someone else? Ibn 'Umar said 'The Messenger of God (p) imposed zakah of al fitr . . . .' and God says 'Obey God and obey the Messenger.'"38 This is also the view of Malik and al Shafi'i.39 Ibn Hazm shares the same view, on the grounds that money is only a substitute payment, and a substitute is not valid except by mutual agreement.

Aangezien armenbelasting (Zakah) aan God verschuldigd is, kan men er geen vervanging voor onderhandelen.40

Since zakah is due to God, one cannot negotiate a substitute.40

Daarentegen zijn al Thawri, Abu Hanifah en zijn leerlingen van mening dat het toegestaan is de armenbelasting (Zakah) van al fitr in waarde te betalen. Dit wordt ook overgeleverd van 'Umar bin 'Abd al 'Aziz en al Basri.41 Ibn Abi Shaibah geeft van 'Awn het volgende weer: "Ik hoorde de brief van 'Umar bin 'Abd al 'Aziz aan 'Adi in Basrah (waar hij gouverneur was) voorlezen. Daarin stond dat van alle loontrekkenden een halve dirham per persoon geheven moet worden."42 Van al Hasan wordt overgeleverd dat hij zei: "Het is toegestaan de armenbelasting (Zakah) van al fitr in dirhams te betalen."