7.3.6 Matsayin Gwamnati da manufofinta
7.3.6 The Role of the State and its policy
Rawar Gwamnati
The Role of the State
Gwamnati tana taka muhimmiyar rawa a Tsarin Tattalin Arziki na Musulunci.
The government plays an important role in the Economic System of Islam.
Musulunci ya sanya wa Gwamnati alhakin samar da abinci, tufafi, matsuguni, ilimi, lafiya da tsaro ga kowane mutum. Haka kuma, wajibi ne ga Gwamnati ta bai wa 'yan ƙasa damar samun bukatun jin daɗi, baya ga waɗannan muhimman bukatu, ta hanyar da su kansu za su iya biyan wadannan bukatu. Gwamnati tana cimma wannan ta hanyar sarrafa dukiyar jama'a, ta hanyar amfani da kudin shiga daga wasu hanyoyi, da kuma samar da yanayi mai kyau na tattalin arziki, domin mutane su biya bukatunsu saboda shigarsu cikin harkokin tattalin arziki.
Islam makes it the responsibility of the State to provide food, clothing, shelter, education, health and security to every individual. It is also the responsibility of the State to enable citizens with the means to get luxurious needs in addition to these basic needs by themselves. The State achieves this through the management of public property, through the use of income from other sources and through provision of a good economic environment so that people satisfy their needs due to their involvement in economic activity.
Manufofin Tattalin Arzikin Jiha
The Economic Policy of the State
Manufofin tattalin arziki da ke tabbata ga kowace kasa, kamar duniyar Musulunci, suna samuwa ne daga ra'ayi gaba ɗaya game da duniya, mutum da rayuwa, watau akidar Musulunci da duk abin da ake samu daga akida ta fuskar dokoki da ka'idoji. Tun da dokokin Musulunci tabbatattu ne, kuma suna ba da mafita ga batun jin daɗin ɗan Adam, to zai zama ba shi da amfani ga duniyar Musulmi ta tsara da shirya manufar tattalin arziki da ba ta tabbata ba, haka kuma manufar da ta saba wa Musulunci. Manufar tattalin arzikinta dole ne ta dogara ne akan akidar Musulunci, watau manufar tattalin arziki ta Daular Musulunci bai kamata ta dogara ba sai kan dokokin Shari'ah da aka samo daga Alkur'ani Mai Girma da Sunnah, da duk abin da waɗannan majiyoyi biyu suka jagoranta zuwa gare shi na Ijma'in Sahabbai (yarjejeniyar Sahabban Annabi ﷺ) da Qiyas na Ubangiji (kwatance).
The fixed economic policy of a country, like the Islamic world, emanates from the general concept about the universe, man and life, i.e. the Islamic ‘aqeedah and whatever is derived from the ‘aqeedah in terms of rules and concepts. Since the Islamic rules are fixed and since they provide a solution for the case of welfare for mankind, it would be ineffective for the Muslim world to design and plan a non-fixed economic policy, nor a policy alien to Islam. Its economic policy must be based on the Islamic ‘aqeedah, i.e. the economic policy of the Islamic State should be based upon nothing but Shari‘ah laws derived from the Holy Qur’an and the Sunnah, and whatever these two sources have guided to in Ijma‘ of the Sahabah (consensus of the Companions) and Divine Qiyas (analogy).
Manufofin tattalin arziki na Musulunci suna nufin biyan bukatun asali na mutum, domin ya iya inganta salon rayuwarsa kuma ya samu wadata a matsayinsa na mutum. Manufofin tattalin arziki suna ba mutum hanyoyin yin aiki don cimma wadata, ta hanyar kiyaye koyaushe manyan dabi'u (waɗanda Shari'ah ta tanada) a matsayin babban abin da ke jagorantar dangantaka tsakanin mutane.
The Islamic economic policy aims at dealing with the essential needs of the individual, enabling him to improve his lifestyle and achieve prosperity as an individual. The economic policy provides the individual with the means to work towards achieving prosperity, by maintaining always the high values (laid down by the Shari‘ah) as the dominant factor in the relationships between individuals.
Saboda haka, manufofin tattalin arziki da ya kamata Daular Musulunci ta rungumi ba don kawai ƙara GNP (Gross National Product) ba, ko samar da abin da ake kira 'Adalcin Zamantakewa', ko gurguzu ta hannun gwamnati ba. Manufar ya kamata ta kasance tabbatar da rarraba albarkatu daidai tsakanin dukkan membobin Al'ummah, don haka tabbatar da biyan muhimman bukatun dukkan mutane, tare da barin kowane mutum ya biya bukatunsa na jin daɗi gwargwadon iko, cikin iyakokin Shari'ah.