Sesungguhnya Kamilah yang menurunkan Al-Qur'an, dan sesungguhnya Kamilah yang akan memeliharanya.442

“Indeed, it is We who sent down the Qur’an and indeed, We will be its Guardian.”442

Pemeliharaan dan keutuhan al-Qur'an telah dijanjikan dengan tegas di dalamnya. Orang mungkin tertanya-tanya bagaimana sebuah kitab yang terutama dihafal dan dicatat pada tulang, pelepah kurma, serta kepingan kulit selama dua puluh tiga tahun dapat bertahan. Orang-orang mempelajari sebahagian al-Qur'an daripada Nabi صلى الله عليه وسلم atau para sahabatnya, kemudian pulang ke negeri mereka dan mengajarkannya kepada keluarga, kawan dan murid-murid mereka, yang seterusnya menyampaikannya kepada orang lain. Penyampaian secara lisan yang berasingan ini berterusan secara bebas selama berabad-abad, merentasi seluruh dunia. Walaupun demikian, kesemua 1.8 bilion umat Islam hari ini entah bagaimana masih membaca al-Qur'an tepat sebagaimana ia diajarkan kepada para sahabat Nabi صلى الله عليه وسلم dan sebagaimana ditulis dalam mushaf Uthmani yang asal. Malah mazhab-mazhab yang bersaing (iaitu Sunni, Syiah, Khawarij) membaca al-Qur'an yang sama. Namun, lebih seribu lima ratus tahun kemudian, kita tidak mendapati percanggahan makna antara semua tradisi lisan ini di seluruh dunia. Adapun bacaan-bacaan varian yang mapan bagi sebahagian ayat, ia hanya menambah keindahan makna berlapis-lapis teks tersebut.443 Untuk menerima bahawa keseragaman sebegitu hanyalah kebetulan, atau bahawa telah berlaku persepakatan global ke atas versi lisan al-Qur'an, atau bahawa sebuah konspirasi sebesar ini bahkan mungkin dari segi logistik, adalah tidak rasional. Orientalis Itali Laura Vaglieri (w. 1989) dari Universiti Timur Naples menegaskan dalam bukunya, An Interpretation of Islam, "Kita mempunyai satu lagi bukti tentang asal-usul ilahi al-Qur'an, iaitu bahawa teksnya kekal suci dan tidak berubah sepanjang abad sejak hari diturunkannya hingga hari ini."444

The preservation and incorruptibility of the Qur’an were boldly promised therein. One should wonder how a book primarily committed to memory and documented on bones, palm leaves, and leather scraps over the span of twenty-three years could survive. People would learn some Qur’an from the Prophet صلى الله عليه وسلم or his Companions, then travel back to their homelands and teach it to their families, friends, and students, who would then relay it to others. These separate oral transmissions continued independently for centuries, across the earth. Despite that, all 1.8 billion Muslims today somehow still recite the Qur’an exactly as it was taught to the Prophet’s صلى الله عليه وسلم Companions and written in the original Uthmanic codex. Even competing denominations (i.e., Sunni, Shiite, Kharijite) recite the same Qur’an. And yet, a millennium and a half later, we do not find contradictions in meaning between all these oral traditions worldwide. As for the established variant readings of some verses, they only add to the beauty of the text’s multi-layered meanings.443 To accept that such consistency could be mere coincidence, or that global collusion on a spoken version of the Qur’an has taken place, or that a conspiracy of this magnitude was even logistically possible, is irrational. Italian Orientalist Laura Vaglieri (d. 1989) of Naples Eastern University attests in her book, An Interpretation of Islam, “We have still another proof of the divine origin of the Quran in the fact that its text has remained pure and unaltered through the centuries from the day of its delivery until today.”444

Adalah juga perkara yang luar biasa bahawa al-Qur'an dalam bentuk tulisan pada hari ini sepadan sepenuhnya dengan manuskrip asal al-Qur'an yang dikumpulkan oleh para Sahabat Nabi ﷺ. Walaupun terdapat beberapa perbezaan penulisan yang dilaporkan daripada sebahagian Sahabat, perbezaan itu telah diselaraskan semasa pemerintahan empat khalifah pertama Islam, diterima oleh semua Sahabat, dan persetujuan kepada satu salinan telah memperoleh konsensus mereka. Untuk benar-benar menghargai perkara ini, pertimbangan yang saksama perlu diberikan kepada hakikat bahawa walaupun semakan ejaan dan ciri-ciri serupa yang disediakan oleh teknologi moden telah mengurangkan banyak kesilapan dalam penulisan kita hari ini, e-mel dan mesej teks kita masih terdedah kepada kesilapan ejaan dan tatabahasa. Kemudian, renungkanlah tradisi penyalinan zaman silam, kembali kepada dunia sebelum mesin cetak dan sebelum celik huruf secara meluas. Tidaklah menghairankan jika terdapat ratusan ribu manuskrip teks-teks agama zaman dahulu yang tidak sepadan, sama ada kesilapan itu dilakukan dengan tidak sengaja atau dengan niat jahat, dan sama ada salinan asal teks tersebut tersedia untuk dibandingkan atau tidak. Namun, dengan al-Qur'an, perkara ini dapat dielakkan kerana mushaf Uthmaniyy itu dipelihara, ditambah dengan hafalannya yang meluas, irama puitisnya yang kuat yang memudahkan hafalan, dan penggunaannya setiap hari dalam kehidupan seorang Muslim. Gabungan semua ini membentuk satu mekanisme pengukuhan yang genius dan tiada tandingannya dalam sejarah.445

It is also remarkable that the Qur’an in written form today perfectly matches the original manuscripts of the Qur’an compiled by the Prophet’s Companions. Even the few scribal differences reported from some of the Companions were reconciled during the reign of Islam’s first four caliphs, accepted by all the Companions, and conformity with one copy won their consensus. To fully appreciate this, impartial consideration should be given to the fact that while spell-check and similar features afforded by modern technology have mitigated many lapses in our writing today, our emails and text messages still fall prey to spelling and grammatical errors. Then consider the premodern scribal tradition, rewinding to a world before the printing press and before mass literacy. It should not surprise us to have hundreds of thousands of misaligned manuscripts for the religious texts of the past—irrespective of whether this was done innocently or maliciously, and irrespective of whether originals of that text were available for cross-verification. But with the Qur’an, this was averted due to that Uthmanic codex being preserved, in addition to its mass-memorization, its strong poetic rhythm that facilitates memorization, and its daily usage in a Muslim’s life, which together constitute a genius reinforcement mechanism unrivaled in history.445

Sebahagian orang mendakwa bahawa al-Qur'an pada mulanya dikodifikasikan oleh sebuah pihak berkuasa pusat, dan ini berlaku cukup awal untuk membolehkan langkah mencegah penyebaran manuskrip yang tidak mengikut ketetapan.

Some people claim that the Qur’an was initially codified by a central authority, and this happened early enough to make preempting the spread of non-conforming manuscripts possible.

Mereka berhujah bahawa pengumpulan oleh Abū Bakr dan penyeragaman oleh ʿUthmān boleh jadi telah memusnahkan mana-mana manuskrip awal yang mereka anggap tidak diingini mengikut sewenang-wenangnya. Syak wasangka sebegini tidak mengejutkan, memandangkan Bible disimpan dirahsiakan melalui perintah yang dikuatkuasakan oleh kerajaan dan kekal tidak dapat dicapai oleh orang awam sehingga 1,500 tahun selepas Jesus Christ, iaitu selepas Reformasi Protestan. Namun, penyebaran Al-Qur'an yang terdesentralisasi dan unik menjadikannya mustahil bagi sesiapa pun untuk mengubah kandungannya kemudian hari, tidak seperti "semakan yang diberi kuasa" bagi Bible yang terus dikeluarkan sehingga hari ini.

They contend that the compilation of Abū Bakr  and standardization of ʿUthmān  could have purged whatever early manuscripts they arbitrarily deemed undesirable. Such a suspicion is not unexpected, given that the Bible was kept secret by government-enforced dictates and remained inaccessible to the laity until 1,500 years after Jesus Christ , following the Protestant Reformation. However, the Qur’an’s unique decentralized dissemination made it impossible for anyone to later modify its content, unlike the “authorized revisions” of the Bible that continue being issued until the present day.

Lebih-lebih lagi, oleh kerana pemindahan Al-Qur'an ini tidak semata-mata bergantung kepada rekod bertulis, maka ia membolehkan perbandingan antara yang bertulis dengan yang dihafal secara lisan, bagi memastikan bahawa proses pendokumentasian dan penyebarannya dilakukan dengan teliti. Oleh itu, pemeliharaannya di dalam hati mereka yang menghafalnya itulah yang telah mengekalkannya, sebagaimana firman Allah, "Sebenarnya, Al-Qur'an itu ialah ayat-ayat yang jelas yang tersimpan di dalam dada orang-orang yang dikurniakan ilmu, dan tiada yang menolak ayat-ayat Kami melainkan orang-orang yang zalim."446

Furthermore, since this transmission of the Qur’an does not solely hinge on the written records, this allows for measuring the written against the oral to ensure that the documentation and dissemination processes were scrupulous. Hence, its preservation in the hearts of those who memorized it that is what has immortalized it, as Allah says, “Rather, the Qur’an is distinct verses [preserved] within the chests of those endowed with [sacred] knowledge, and none rejects our verses but the wrongdoers.”446

Orientalis Alford T. Welch menulis, Bagi orang Islam, al-Qur'an jauh lebih daripada sekadar kitab suci atau kesusasteraan suci dalam erti kata Barat yang biasa. Kepentingan utamanya bagi sebahagian besar umat sepanjang berabad-abad ialah dalam bentuk lisannya, iaitu bentuk ketika ia mula-mula diturunkan, sebagai "bacaan" (qur'an) yang dilafazkan oleh Muhammad ﷺ kepada para pengikutnya selama kira-kira dua puluh tahun... Wahyu-wahyu itu dihafal oleh sebahagian pengikut Muhammad ﷺ semasa hayat baginda, dan tradisi lisan yang terbentuk dengan itu mempunyai sejarah yang berterusan sejak dahulu hingga sekarang, dalam beberapa segi bebas daripada, dan lebih unggul berbanding, al-Qur'an bertulis... Sepanjang berabad-abad, tradisi lisan keseluruhan al-Qur'an telah dipelihara oleh para qari profesional, manakala semua orang Islam menghafal sebahagian daripada al-Qur'an untuk digunakan dalam solat harian. Sehingga baru-baru ini, kepentingan al-Qur'an yang dibaca jarang sekali dihargai sepenuhnya di Barat.447

Orientalist Alford T. Welch writes, For Muslims, the Ḳurʾān is much more than scripture or sacred literature in the usual Western sense. Its primary significance for the vast majority through the centuries has been in its oral form, the form in which it first appeared, as the “recitation” (kurʾān) chanted by Muhammad to his followers over a period of about twenty years… The revelations were memorized by some of Muhammad’s followers during his lifetime, and the oral tradition that was thus established has had a continuous history ever since, in some ways independent of, and superior to, the written Ḳurʾān… Through the centuries the oral tradition of the entire Ḳurʾān has been maintained by the professional reciters, while all Muslims memorise parts of the Ḳurʾān for use in the daily prayers. Until recently, the significance of the recited Ḳurʾān has seldom been fully appreciated in the West.447