Khilafah ni mkataba wa ridhaa na uchaguzi, kwa kuwa ni ahadi ya kutii kwa yule mwenye haki ya kutiiwa miongoni mwa watawala. Kwa hiyo, ridhaa ya mtu anayepewa bay'ah ili ashike Khilafah na ridhaa ya wale wanaotoa bay'ah ni mambo ya lazima. Kwa hiyo, ikiwa mtu amekataa kuwa Khalifah na kuikataa, hapaswi kulazimishwa kuikubali, bali mtu mwingine huchaguliwa badala yake. Pia, haijuzu kuchukua bay'ah kutoka kwa watu kwa nguvu, kwa sababu katika hali hii mkataba wa ahadi hauwezi kuchukuliwa kuwa halali kutokana na kupingana kwake na matumizi ya nguvu, kwa kuwa Khilafah ni mkataba wa ridhaa na uchaguzi usio na shuruti yoyote, kama mikataba mingine yote. Hata hivyo, ikiwa mkataba wa ahadi umekamilika kwa wale ambao bay'ah yao inazingatiwa (kuwa ya lazima), basi bay'ah itakuwa imefungwa, na aliyechaguliwa atakuwa mtawala ambaye lazima atiiwe. Katika hatua hii, bay'ah anayopewa inakuwa bay'ah ya utii badala ya bay'ah ya mkataba wa Khilafah. Katika hali hii anaruhusiwa kuwalazimisha watu wengine kumpa bay'ah, kwa sababu ni bay'ah ya utii ambayo Shari'ah inaiwajibisha. Si sahihi kusema kwamba kutumia shuruti ni haramu katika hali hii, kwa kuwa bay'ah hapa si bay'ah ya mkataba wa Khilafah. Kwa hiyo, bay'ah mwanzoni ni mkataba usio halali isipokuwa kwa ridhaa na uchaguzi. Lakini baada ya bay'ah ya mkataba kutolewa kwa Khalifah, bay'ah inakuwa utii kwa amri yake, na shuruti hutokana na ukweli kwamba inaruhusiwa kutekeleza amri ya Allah (SWT). Kwa kuwa Khilafah ni mkataba, lazima kuwe na mwenye kuuweka mkataba ili uwe halali, kama ilivyo katika mahakama ambako mtu hawezi kuwa jaji isipokuwa awe amewekwa katika wadhifa huo na mtu mwingine, na katika imarah hakuna anayeweza kuwa Amiri (kiongozi) isipokuwa kuwepo mtu anayemteua katika wadhifa huo. Vivyo hivyo katika Ukhalifa, hakuna mtu anayeweza kuwa Khalifa isipokuwa awe ameteuliwa katika wadhifa huu wa Ukhalifa.