زمونږ په ټولو کې د روحاني سکون لپاره یو بې قراره تږی شتون لري. کله چې دا تږی له پامه وغورځول شي، روح سختې تږې احساسوي چې دا یې یو وروسته بل سراب ته ورکوي، او هر سراب یې یوه شیبه د واحې د موندلو امید ورکوي، مګر بیا یو نوی مایوسي راځي. دا د انسان د حالت ترازېدي ده کله چې هغه د بهرني نړۍ څخه د دننني سکون غوښتنه کوي، یا د شهوانیو لذتونو له لارې د ځان پوره کول غواړي، په داسې حال کې چې هغه د دې ټولو څخه پورته یو لوړ هدف لپاره پیدا شوی و.

Within us all is a restless craving for spiritual fulfillment. When ignored, the spirit experiences intense thirsts which send it chasing one mirage after another, each offering it momentary hope of an oasis before yet another letdown. This is the tragedy of the human condition whenever it seeks inner peace from the outer world, or seeks to self-actualize through carnal pursuits, when it was created to transcend all that for a higher purpose:

د الله تعالیٰ سره مخلصانه عبادت. الله تعالیٰ په قرآن کریم کې فرمایي: ﴿وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ﴾16

sincere devotion to God. Allah says in the Qur’an, “And I did not create the jinn and mankind except to worship Me.”16