په دې زمانه کې چې د اخلاقي خودمختاری نظریه ډیره خپره ده، خلک ډیر وخت رښتینی دلیل غواړي چې ولې یو سړی له ایمان او وحیي اخلاقو پرته "یوازې ښه انسان" نشي کېدای. یقیناً، د انسانیت ارزښتونه لکه مهرباني او عدالت په خپل ځای ستاینې ور دي، یو اندازه یې له زیږون سره نښلي، او دا کولی شي په دې ژوند کې د خدای برکتونه راوړي. په لویه انځور کې، خو د اخروي نجات د وړتیا له مخې، د خدای پیغام منل—کله چې څوک ورته پوه شي—د خدای په وړاندې د انسان د ښېګړې د تصدیق لپاره اړین دي. ښه والی د انسان د شتون، ښو نیتونو، او هغو وسیلو او سرچینو پورې تړلی دی (ځواک، شتمني او نور) چې په هغو سره انسان دغه نیتونه عملي کوي.

With the notion of moral autonomy being widespread in our era, people often demand a rational explanation for why someone cannot “just be a good person” without faith and scriptural morality. Certainly, humanistic virtues such as compassion and justice are independently praiseworthy, partially inborn, and can invite God’s blessings in this life. However, in the grander scheme of salvific eligibility in the hereafter, accepting God’s message—upon discovering it—is necessary for validating one’s goodness before God. Being good is contingent upon one’s existence, good intentions, and the various faculties and resources (strength, wealth, etc.) by which a person enacts these intentions.