پیغمبر محمد ﷺ د عامه دعوت د لومړي ځل څخه وروسته، د هغه مشر تره ابولهب هغه ته ملامتي او سپکه خبره وکړه. د هغه د دفاع لپاره، الله تعالی سمدستي دا آیتونه نازل کړل: {ابولهب لاسونه ورک شه، او هغه پخپله هم ورک شو. نه د هغه مال ورته ګټه ورکړه او نه هغه څه چې هغه ترلاسه کړي وو. هغه به د بلې سوځونکې اور کې وسوزي.}[271] حیرانونکې خبره دا ده چې د ابولهب د ژوند په راتلونکو نهه کلونو کې، د دې آیتونو د تلاوت اوریدو سره سره، د هغه غرور هغه له دې باز ونه ساتي چې دا ځای د قرآن د رد کولو لپاره وکاروي. که ابولهب په ساده ډول اسلام منلی وای، حتی په ریاکارۍ سره، دا به د دې وحی د حقانیت په اړه جدي شکونه راپیدا کړي وای. البته، هغه ذات چې دا یې نازل کړه پوهیده چې ابولهب به هیڅکله داسې ونه کړي.

In the moments following the Prophet Muhammad’s صلى الله عليه وسلم first public call to Islam, his own uncle, Abū Lahab, scoffed at and chastised him. In his defense, God immediately revealed, “May the hands of Abū Lahab be ruined, and ruined is he. His wealth will not avail him or that which he gained. He will burn in a Fire of [blazing] flame.”271 It is astonishing that for the next nine years of Abū Lahab’s life, despite hearing these verses being recited, his pride prevented him from taking them as an opportunity to discredit the Qur’an. Had Abū Lahab simply converted, even disingenuously, that would have brought into serious question the truth of this Revelation. Of course, He Who revealed this knew Abū Lahab would never do so.