دا ورځ د دې لپاره ډېره ښکلې وه چې موږ لا خپل ودانۍ ته لاړ شو، نو زما مور او زه د خپل ګاونډي د ګلانو باغ شاوخوا د خښتو په یوه کنډه باندې سره کېناستو. موږ د بروکلین (د نیویارک ښار) د بورو پارک په ګاونډ کې اوسېدو، چېرې چې د ګاونډ له ۹۰ سلنې زیاته برخه د حسیدي یهودو څخه جوړه وه، چې د خپل یهودیت سره داسې ژمن ښکاریدل لکه څنګه چې موږ د خپل اسلام سره وو. دا باید د هغو اندېښنو سبب شوی وي چې په هغه وخت کې زما په ذهن کې ګرځېدې، سربېره پر هغه عام نظر ته چې هرچېرې به مې لیدی، هغه د مذهب په اړه بله لاره وړاندې کوله: دا چې مذهب بې ارزښته دی. له هغه وخت راهیسې شل کاله تېر شوي دي، خو زه لا هم د هغو اضطرابي احساس هېر نه کړم چې هلته ناست وم او زړورتیا مې راټوله کوله چې زما مور ته هغه جسور پوښتنه وکړم.

It was too beautiful a day to go inside our building just yet, so my mother and I sat together on the brick ledge surrounding our neighbor’s blooming garden. We lived in Borough Park, Brooklyn (New York City), where over 90% of the neighborhood is comprised of Hasidic Jews, who seemed as committed to their Judaism as we were to our Islam. That must have contributed to the concerns that crowded my thoughts back then, along with the popular sentiment I encountered everywhere that offered another take on religion: that it is irrelevant. It has been over twenty years since that moment, but I have yet to forget my sense of anxiousness as I sat there, gathering the courage to confront my mother with the audacious question.