عائشہ رضي الله عنها روایت کرتی ہیں کہ جب نبی ﷺ اپنے بستر مرگ پر لیٹے ہوئے تھے اور آپ کی تمام ازواج مطہرات موجود تھیں، تو آپ کی صاحبزادی فاطمہ رضي الله عنها آگے بڑھیں، اور اُن کی چال بالکل ویسی ہی تھی جیسی رسول اللہ ﷺ کی چال ہوتی تھی۔

‘Āishah  narrates, “As the Prophet صلى الله عليه وسلم lay on his deathbed, with all of his wives present, his daughter Fāṭimah  came forward, walking just as the Messenger of Allah صلى الله عليه وسلم would walk.

ﷺ هغه وویل: "ښه راغلې، زما ګرانه لوره." بیا یې هغه خپل ځان ته کښېناوله او داسې یو راز یې ورته وویل چې فاطمه ژړل. بیا یې بل راز ورته وویل چې هغې ته یې خندا راغله. ما ترې وپوښتل چې ولې ژاړې، خو هغې وویل: "زه به د رسول الله ﷺ رازونه هیڅکله څرګند نکړم." زه هیڅکله داسې خوښي او غم یو له بله نږدې نه وم لیدلی لکه هغه ورځ، نو کله چې هغه ژړل، ما ورته وویل: "رسول الله ﷺ تاسو په خپلو خبرو ویاړئ، نه موږ، بیا هم ژاړئ؟" ما بیا پوښتنه وکړه چې هغه څه ورته وویل، خو هغې ځواب ورکړ: "زه به د رسول الله ﷺ راز هیڅکله څرګند نکړم." کله چې هغه ﷺ مړ شو، ما بیا پوښتنه وکړه، او هغې وویل چې هغه ورته ویلي وو: "جبرائیل کال کې یو ځل زما سره قرآن بیاکتنه کوله، خو امسال یې دوه ځله بیاکتنه زما سره وکړه. زه له دې نه نه پوهیږم، مګر دا چې زما وخت رسیدلی دی، او ته به د کورنۍ له ټولو نه لومړی زما سره یوځای شې." فاطمه وویل: "ما په دې ژړل، نو هغه په پټه راته وویل: ‘ایا ته خوښه نه یې چې د مؤمنانو [په جنت کې] ملکه شې؟’ او همدا هغه څه وو چې ما ته یې خندا راوستله." امام النووي (وفات ۱۲۷۷ م) په ګوته کوي چې دا په حقیقت کې دوه پېښګوییاني په یو کې دي. لومړۍ دا چې هغه ﷺ وویل چې دا ناروغي، نه کومه بله ناروغي له دې مخکې، د وخت د رسیدو نښه ده، او دا چې ځوانه فاطمه—چې په هغه وخت کې د خپلو شلو کلونو په شاوخوا کې وه—به د کورنۍ له کومه غړي نه مخکې مړه شي.

He صلى الله عليه وسلم received her, saying, ‘Welcome, my dear daughter.’ He then sat her down beside him and uttered a secret to her which caused Fāṭimah to weep. He then uttered another secret to her, making her laugh. I asked her what made her cry, but she said, ‘I would never disclose the Messenger of Allah’s صلى الله عليه وسلم secret.’ I had never seen a joy and grief so closely as I saw on that day, so I said to her when she wept, ‘The Messenger of Allah صلى الله عليه وسلم privileges you with his words, and not us, and then you weep?’ I asked her again what he said, but she responded, ‘I would never disclose the Messenger of Allah’s صلى الله عليه وسلم secret.’ When he صلى الله عليه وسلم died, I asked her again, and she said he told her, ‘Gabriel used to review the Qur’an with me one time each year, and he reviewed it twice with me this year. I cannot understand from this except that my time has arrived, and you will be the first of my family to catch up with me.’ Fāṭimah said, ‘I cried at this, and so he discreetly said to me, ‘Are you not pleased to be the queen of the believers [in Paradise]?’ And that is what caused me to laugh.’”288 Imam al-Nawawī (d. 1277) points out that this is actually two prophecies in one. The first is that he صلى الله عليه وسلم foretold that this sickness, and not any other illness before it, was a harbinger that his time had come, and that the young Fāṭimah—in her early twenties at that time—would die before any other member of his family.