په ژبه کې، فقه د پوهې (فهم) معنا لري، لکه د الله (سبحانه وتعالی) په دې قول کې:

Linguistically, Fiqh means understanding (Fahm), as in the saying of Allah (swt):

«مونږ ستا د ډیرو خبرو نه پوهیږو (ما نفقهه)» (د هود سورت: ۹۱)، یعنی مونږ نه پوهیږو.

“We do not comprehend (ma nafqahu) much of what you say.” (TMQ Hud: 91) i.e. we do not understand.

په فقهي اصطلاح کې، فقه دوه معنې لري:

As a juristic term, Fiqh has two meanings:

الف. د اصولي عالمانو لکه آمدي، زرکشي، بيضاوي او شوکاني په دې باور دي چې فقه داسې تعریف شوې ده: «د هغو عملي شرعي مسايلو پوهه چې د دوي تفصيلي دلايلو (الأدلة التفصيلية) څخه اخيستل کيږي».1

A. The Usuli scholars such as Amidi, al-Zarkashi, al-Baydawi and Shawkani have defined fiqh as, „the knowledge of the practical Shar‟ai matters that are derived from their elaborated evidences (al-ad‟Illah al-tafsiliyyah)‟.1

په مثال توګه، یو فقیه به د سقط (اسقاط حمل) د مسئلې حکم پوهیږي؛ سربیره پردې، هغه به دا هم پوهیږي چې دا حکم څنګه او له کومې سرچینې راوتلی دی.