د اجماع کلمه د عربي فعل "أجمع" مصدر دی، چې دوه معناوې لري: ۱) یو شی ټاکل یا پریکړه کول، ۲) په یو شي باندې موافقه کول.

Ijma‟ is the verbal noun of the Arabic word Ajmaa, which has two meanings: 1) to determine, 2) to agree upon something.

د اصول الفقه په کتابونو کې د اجماع ډیرې ډولونه بحث شوي دي. ځینې یې دا دي: اجماعِ امت، اجماعِ مجتهدین، اجماعِ اهلِ بیت، اجماعِ اهلِ مدینه او اجماعِ صحابه. له دې ټولو یوازې اجماعِ صحابه داسې ده چې قطعي ده او په هغې باندې اتفاق شوی دی.

There are many types of Ijma‟ discussed in the books of Usul al-Fiqh. Some of these are; Ijma‟ al Ummah, Ijma‟ al Mujtahideen, Ijma‟ ahlel Bayt, Ijma al Madinah and Ijma‟ as-Sahabah. Ijma‟ as-Sahabah is the only one that is definitive and agreed upon.

که صحابه کرام (رض) د رسول الله ﷺ له وفات وروسته د یوې ستونزې په حل باره کې، د قرآن او سنت له حکم نه پرته، له کومه اختلاف پرته په ټولګړې توګه یو رائې شي، نو دا اتفاق د دلیل په توګه شمېرل کېږي. دا اتفاق باید د محمد ﷺ د هغه تعلیم پر بنسټ ولاړ وي چې ټول پرې پوهېدل، خو هغه زموږ ته په حدیث د ښکاره شکل کې نه دی رسېدلی. له همدې امله، اجماع د صحابه کرامو یوه ښکاره نښه ده چې د سنت پر یوې برخې دلالت کوي.

If the Sahabah (ra) after the death of the Prophet (saw) were to agree unanimously upon a solution to a problem without any dissent amongst each other, in the absence of a ruling from the Qur‟an and Sunnah, then this agreement is considered to be a Daleel. This agreement must have been based upon some teaching of Mohammed (saw) of which they all knew, but which did not reach us directly in the form of Hadith. Therefore, Ijma‟ as-Sahabah is an indication of Sunnah itself.