پر مجتهد د صفتونو په اړه لومړنۍ بشپړه بیان ابو الحسین البصری (وفات ۴۳۶ هجری) په خپل کتاب "المعتمد فی أصول الفقه" کې کړی دی. د البصری د دې بیان عمومي کرښه وروسته د الشیرازي (وفات ۴۶۷ هجری)، الغزالي (وفات ۵۰۵ هجری) او الآمدي (وفات ۶۳۲ هجری) لخوا د کوچنیو بدلونونو سره ومنل شوه. دا دا معنی نه لري چې د البصری نه مخکې علماؤ د اجتهاد شرطونو ته پاملرنه نه ده کړې، مګر دوی دا نه دي ګڼلي چې د اجتهاد شرطونه په دې ډول بیان کړي. د حنفي فقیهانو، فخر الاسلام علي بن محمد البزدوي (وفات ۴۸۳ هجری) او عبیدالله بن مسعود صدر الشریعه، دواړو وویل چې اجتهاد کولو لپاره فقیه ته باید د قرآن کریم علم د هغه د معنی، لغت او فقهي معنی، د هغه د مختلفو برخو سره، د حدیثونو علم د هغو د متنونو او راویانو سره، او د قیاس د قواعدو علم ولري.38

The earliest complete account of the qualifications of a Mujtahid is given in Abu' Husayn al-Basri's (d. 436/1044) al-Mu'tamad fi Usul al-Fiqh. The broad outline of al-Basri's exposition was later accepted, with minor changes, by al-Shirazi (d. 467/1083), al-Ghazali (d. 505/1111) and al-Amidi (d. 632/1234). This does not mean that the requirements of Ijtihad received no attention from the Ulema who lived before al-Basri, however they did not see it necessary to lay down the conditions for Ijtihad in this manner.The Hanafi jurists, Fakhr al-Islam 'Ali b. Muhammad al-Bazdawi (d.483 A.H.) and `Ubaydullah ibn Mas'ud Sadr al-Shar‟iah both stated that to perform Ijtihad a jurist should have knowledge of the Qur‟an together with its meaning, dictionary and legal, and its various divisions, of the traditions (Hadith) including the texts and authorities thereof, and of the rules of analogical deduction (Qiyas).38