قرآن او سنت دواړه په ډېرو موضوعاتو خبرې کوي، لکه د تېرو امتونو قصې، د قیامت ورځ او نورې مسئلې۔ خو هغه متن چې په ځانګړې توګه زموږ د عملونو په اړه ویني چې څه وکړو او څه ونه کړو، هغې ته حکم شرعي ویل کېږي۔

The text of both the Qur‟an and Sunnah address many topics such as, stories of previous nations, the Day of Judgment, and others. However, the text, which specifically addresses our actions of what to do or what not to do, is referred to as Hukm Shar‟i.

اصطلاح حکمِ شرعی، عربی میں، قانون‌ساز کے ہمارے افعال سے متعلق خطاب کے معنی میں ہے۔ اسلام ہمارے تمام افعال سے بحث کرتا ہے، خواہ وہ جائز ہوں یا ناجائز۔ اس لیے ہمارے تمام افعال کی راہنمائی حکمِ شرعی سے ہونی چاہیے۔ اللہ (سبحانہ و تعالیٰ) فرماتا ہے:

The term Hukm Shar‟i, in Arabic, means the address of the Legislator related to our actions. Islam addresses all of our actions, whether they are permitted or not. Accordingly, all of our actions have to be guided by the Hukm Shar‟i. Allah (swt) says:

هرڅوک چې د هغه څه له مخې حکم نه کوي چې الله نازل کړي دي، هغه تېرې کوونکي دي۔ (TMQ الْمَائِدَة: ۴۵)

“Whoso rules not according to what Allah has sent down they are the transgressors.” (TMQ Al-Maidah: 45)

د هیڅ مؤمن سړي او مؤمنې ښځې لپاره روا نه دی، کله چې الله او د هغه رسول یوه کار ټاکي، چې د دوی لپاره په خپلو کارونو کې کوم اختیار وي. او هر هغه څوک چې د الله او د هغه د رسول نافرماني کوي، هغه په ښکاره ګمراهۍ کې ورک شوی دی. (قرآن کریم، سورۃ الاحزاب: ۳۶)

“It is not for any believing man or woman, when Allah and His Messenger have decided a matter, to have any choice for themselves in their affairs. For whoever rebels against Allah and His Messenger has gone astray into manifest error.” (TMQ Al-Ahzab: 36)