قرآن مجید د آیاتو څخه جوړ دی، چې یو برخه یې محکمات (روښانه او څرګند) دي او بله برخه یې متشابهات (مبهم او ګنګس)، ځکه چې الله (ج) فرمایي:

The Qur‟an is composed of Ayat which are Muhkamaat (clearcut) and Ayat which are Mutashaabihaat (ambiguous), due to the saying of Allah (swt):

په دې کې ځينې آیتونه څرګند دي، هغه د کتاب بنسټ دي؛ او نور آیتونه څرګند نه دي. (د آل عمران سورت، ۷ آیت)

“In it are Verses that are entirely clear, they are the foundations of the Book; and others not entirely clear.” (TMQ Al-Imran: 7)

محکم هغه متن دی چې معنا یې ښکاره او روښانه وي، داسې چې بل معنا ته د احتمال ځای پاتې نه شي، یعنی د هغه دلالت صریح وي او تفسیر ته اړتیا نه لري. لکه د الله (ج) دا ارشاد:

As for the Muhkam (clear) part, it is the text whose meaning is apparent and clear such that it precludes the possibility of having any other meaning, i.e. its indication is explicit and not open to interpretation. Such as the saying of Allah (swt):