Muslim kuruluşlarının bazılarında, Kuzey Amerika, Hindistan ve Avrupa ülkeleri gibi Müslümanların azınlıkta olduğu ülkelerde yaşayan Müslümanlara yönelik bir fıkhın geliştirilmesi son zamanlarda tartışılmaktadır. "Azınlık Fıkhı" yönündeki gerekçe iki yönlüdür. Birincisi, eski fetvaların artık uygulanamaz olduğu ve İslam'ın bu ülkelerdeki Müslümanlar için uygulanabilir olması amacıyla yeniden yorumlanmasının gerekli olduğu yönündedir. İkincisi ise, bu ülkelerdeki Müslümanların daha önce hiç var olmamış sorunlarla karşı karşıya olduğu ve bu sorunlara getirilecek çözümlerin, onların karşılaştığı belirli sorunlara uygulanabilir olması gerektiğidir.

The development of a Fiqh tailored towards the Muslims of a country where Muslims are a minority like North America, India or the European countries has been of recent discussion in some Muslim organisations. The justification for “Minority Fiqh” is two fold. First, the argument is that the old Fatwas are no longer applicable and reinterpretations are necessary in order for Islam to be applicable to Muslims in these countries. Secondly, that Muslims in these countries face problems that never existed before, and the solutions to these problems have to be applicable to those specific problems that are faced by them.

Dr. Taha Jabir al-Alwani, a leading advocate of this innovative methodology, defines Fiqh al-Aqaliyaat, or the Fiqh of Minorities, as: "…the idea that the Muslim Jurist must relate the general Islamic jurisprudence to the specific circumstances of a specific community, living in specific circumstances where what is suitable for them may not be suitable for others."44 He continues to say that the: "...jurist must not only have a strong background in Islamic sciences, but must also be well versed in the sociology, economics, politics, and international relations relating to that community." He claims that the purpose of Fiqh al-Aqaliyaat was not to: "…recreate Islam, rather it is a set of methodologies that govern how a jurist would work within the flexibility of the religion to best apply it to particular circumstances." We can see from scrutinising this philosophy and its justifications that this approach makes the particular situation that is faced, or the environment in general, the source of legislation. It is a wholly pragmatic approach. As a consequence, it has led to the neglect of certain shariah rules to the contradiction of what has been established with certainty from the Qur'an and Sunnah.

Dr Taha Jabir al-Alwani, a leading advocate of this innovative methodology, terms Fiqh al-Aqaliyaat or Fiqh of Minorities as: “…the idea that the Muslim Jurist must relate the general Islamic jurisprudence to the specific circumstances of a specific community, living in specific circumstances where what is suitable for them may not be suitable for others.”44 He continues to say that the: “...jurist must not only have a strong background in Islamic sciences, but must also be well versed in the sociology, economics, politics, and international relations relating to that community.” He claims that the purpose of Fiqh al-Aqaliyaat was not to: “…recreate Islam, rather it is a set of methodologies that govern how a jurist would work within the flexibility of the religion to best apply it to particular circumstances.” We can see from scrutinising this philosophy and its justifications, that this approach makes the particular situation that is faced, or the environment in general, the source of legislation. It is a wholly pragmatic approach. As a consequence, it has led to the neglect of certain shariah rules to the contradiction of what has been established with certainty from the Qur‟an and Sunnah.

“Azınlık Fıkhı”nı meşrulaştırmak için kullanılan gerekçeler—örneğin Batı'da “yetiştirilmiş” âlimlere duyulan ihtiyaç ya da Şeriat'in Müslüman çoğunluğun olmadığı ülkelerde uygulanabilir kılınması için yeniden yorumlanması gerektiği iddiaları—yenilmişlik zihniyetinden ve İslami olmayan bir bakış açısından kaynaklanmaktadır.

The arguments used to justify “Minority Fiqh”, such as the need for Ulema “groomed” in the West or reinterpreting the Shari‟ah so as to make it applicable in non-Muslim majority countries are emanating from a defeated mentality and un-Islamic perspective.

İslami açıdan bakıldığında, müctehidin bulunduğu yer onun fetvasını geçerli kılmaz ya da geçersiz kılmaz. Bu, fetva verilebilmesi için hiçbir zaman bir ön koşul olmamıştır; tanım gereği müctehit, ister Amerika'da ister Sahra Çölü'nde yaşasın, herhangi bir hüküm vermeden önce hem Şeriat'a hem de meseleye vakıf olmak zorundadır. Mısır'daki bir müctehit meseleyi doğru anlayabiliyorsa, onun içtihadı kabul edilebilir olacaktır. Dolayısıyla tartışmamız, müctehidin bulunduğu yerle değil, müctehidin yeterliliğiyle sınırlı tutulmalıdır.

From the Islamic perspective, the locality of the Mujtahid does not validate or invalidate his Fatwa. This has never been a prerequisite for issuing a Fatwa, by definition, the Mujtahid, whether living in America or in the Sahara Desert, has to be versed in the Shari‟ah as well as the problem before issuing any ruling. If a Mujtahid in Egypt were able to understand the problem correctly, his Ijtihad would be acceptable. Our discussion, therefore, should be limited to the ability of the Mujtahid rather than his location.

Amerikalı bir kadının İslam'ı kabul etmesi, eşinin ise gayrimüslim kalması gibi bir meselenin yeni olmadığı bir konudur. Bu sorun Peygamber (ﷺ) zamanında da yaşanmış, onun kızı Zeynep İslam'ı kabul ettiğinde eşi gayrimüslim kalmıştır. Bu nedenle, bugün bu sorunu çözmek için İslami hükmü elde etmek amacıyla hukuki metinlere dönmemiz ve bunları incelememiz gerekir. Bu durum diğer bütün meseleler için de geçerlidir.

An issue such as an American woman accepting Islam while her husband remains a non-Muslim is not a new issue. This problem occurred at the time of the Prophet (saw) when his (saw) daughter Zaynab accepted Islam while her husband remained a non-Muslim. Therefore, in order to solve this problem today, we need to go back to the legal texts and study them in order to acquire the Islamic ruling. This applies to all other issues as well.

Evlat edinme, vasiyet, miras ve defin ile ilgili meseleler konusunda hükümler vardır; bu hükümler İslam'da geniş biçimde ele alınmıştır ve değiştirilemez. Yeni ortaya çıkan meselelere gelince, bunların hükmünü çıkarmak için, sorun Doğu'da da olsa Batı'da da olsa, bir müçtehidin çalışması gerekir.

With regards to issues involving adoption, wills, inheritance, and burial, these have rules, which are discussed extensively in Islam and cannot be changed. As for the new problems, this requires a Mujtahid to extract rulings whether the problem happens in the East or the West.

Amerikan, Avrupa veya Hint Fıkhı fikri, İslam'ın doğasını çarpıtmayı amaçlayan yabancı bir kavramdır. Şeriat, Yüce Allah'ın hükmü olarak değil, insan yapımı bir yasa gibi ele alınmaktadır. Bu durum, toplumu Şeriat'a uydurmak yerine Şeriat'ı topluma uydurmaya çalışan yenilmiş bir zihniyetin sonucudur.

The idea of an American, European or Indian Fiqh, is an alien concept that seeks to distort the nature of Islam. The Shari‟ah is being treated as a man made law rather than that of Allah, the Supreme. This is a result of a defeated mentality that seeks to change the Shari‟ah to fit the society rather than changing the society to conform to the Shari‟ah.

Peygamber Muhammed'in (sav) Siyeri, bizde durumu değiştirme, Allah'ın (cc) emrettiğini uygulama motivasyonu uyandırmaz mı? Müslümanlara Şeriat'ı çevreye göre yeniden yorumlama izni verilirse, hayatımızı düzenlemek için artık Allah'tan (cc) gelen Şeriat'a ihtiyacımız kalmaz. Bu, Şâri' (kanun koyucu) rolünü üstlenmek, yani Allah'ın (cc) yerine geçmekten başka bir şey değildir.

Does not the Seerah of Prophet Muhammad (saw) inspire in us the motivation to change the circumstance to apply what Allah (swt) ordered? If Muslims are allowed to reinterpret the Shari‟ah according to the environment, we will no longer need the Shari‟ah from Allah (swt) to organise our lives. This amounts to nothing short of assuming the role of the Shar‟i (legislator), Allah (swt).

Hanefi, Şafii, Maliki ve diğer fıkıh mezheplerinin varlığına rağmen, bu mezheplerin hiçbir kurucusu fıkhını içinde bulunduğu çevreye göre geliştirmemiştir. Bu, yeni bir İslam'a, yani "Batı fıkhı" ve Batı "akidesi" üzerine kurulu bir İslam'a giden bir basamak olarak yayılan yeni bir fikirdir. Müçtehitler arasındaki fıkhi farklılıklar, Şeriat'ın çevreye uyacak biçimde yeniden yorumlanmasından değil, Kur'an ve Sünnet metinlerinin farklı anlaşılmasından kaynaklanmıştır.

Even though we have Hanafi, Shafi‟i, Maliki and other schools of Fiqh, none of the founders of these schools developed their Fiqh based on their environment. This is a new idea propagated as a stepping-stone towards a new Islam, one that is based on a “Western Fiqh”, and a Western „Aqeedah. The differences in Fiqh amongst the Mujtahideen were due to differential understanding of the text of the Qur‟an and Sunnah, not the reinterpretation of the Shari‟ah to conform to the environment.

Müslüman ümmetin “Amerikan Fıkhı”, “Avrupa Fıkhı” veya “Hint Fıkhı”ne ihtiyacı yoktur, çünkü bu terimlerin kendisi yanlıştır. Mısırlı, Pakistanlı, Amerikalı, Hintli veya Filistinli bir İslam yoktur ki Mısırlı, Pakistanlı, Amerikalı, Hintli veya Filistinli bir Fıkıh bulunsun. Tek bir İslam vardır ve tek bir Fıkıh vardır! Bazı Müslümanlar, Batı'daki Müslümanların azınlık olması nedeniyle bunun bir Azınlık Fıkhı kurmak için gerekçe oluşturduğunu iddia etmektedir. Örneğin, klasik Fıkhın bazı hükümlerinin, Faizi de içinde olmak üzere, İslami olmayan bir toplumda uygulanamayacağı yolunda gülünç bir iddia ortaya atılmaktadır.

The Muslim Ummah does not need an “American Fiqh”, “European Fiqh” or an “Indian Fiqh” because these terms themselves are wrong. There is no Egyptian, Pakistani, American, Indian or Palestinian Islam in order to have an Egyptian, Pakistani, American, Indian or Palestinian Fiqh. There is only one Islam and only one Fiqh! Some Muslims claim that since Muslims in the West are minorities, this constitutes grounds for establishing a Minority Fiqh. For instance, a preposterous claim is made that some of the rules of the “classical” Fiqh cannot be applied in an un-Islamic Society, including Riba.

İlk olarak, azınlık zihniyetine sahip olmak İslam'a yabancıdır. Eğer Peygamber (sav) Mekke'de azınlık haklarını tesis etmek için bir azınlık gibi düşünüp davranmış olsaydı, bugün muhtemelen Müslüman olmazdık. Peygamber (sav), İslam'ın kapsamlı bir şekilde kurulmasını çağırmıştır. Peygamber (sav)'in Da'vet'in en başından itibaren tutumu buydu. Dolayısıyla Müslümanlar kendilerini azınlık olarak değil, Allah'tan (sb) bir Mesaj'ın taşıyıcıları olarak görmelidir.

First of all, to have a minority mindset is alien to Islam. If Prophet (saw) thought and acted as a minority to establish minority rights in Makkah we would probably not be Muslims today. The Prophet (saw) called for the comprehensive establishment of Islam. This was the attitude of the Prophet (saw) from the very beginning of the Da‟wah. Thus, Muslims should not think of themselves as minorities but rather as carriers of a Message from Allah (swt).

İslam'daki hükümler (ahkâm) iki türdür:

The Ahkam (rules) in Islam are of two types:

a) Bireylere ilişkin hükümler, örneğin namaz, oruç ve benzeri. Bu tür ibadetlerin her Müslüman tarafından yerine getirilmesi gerekir; toplumda İslam'ın uygulanıp uygulanmamasına ve kişinin Mekke'de, Delhi'de ya da Paris'te yaşamasına bakılmaksızın.

a) Rules related to individuals such as praying, fasting, etc. Every Muslim has to abide by these types of „Ibadah whether Islam is applied or not applied in a society and whether the person is living in Makkah, Delhi or Paris.

b) Yalnızca Hilafet Devleti aracılığıyla uygulanabilen hükümler, örneğin Hudud (cezaların) uygulanması, cizyenin toplanması vb.

b) Rules, which cannot be applied except through the agency of the Khilafah State, such as applying the Hudud (punishment) collecting Jizya, etc.

Devletin adına herhangi bir cezayı uygulamak bireyin sorumluluğunda değildir. Bu ilke Mekke için de Paris için de geçerlidir. Bir kişi İslam Devleti'nde yaşasın ya da yaşamasın, bireylerle ilgili kurallara uymak zorundadır. Ancak gayrimüslim bir toplumda yaşamak, Müslümanların Allah (swt)'ın kurallarını gerekçelendirmesi, yamalaması, uzlaştırması veya değiştirmesi için bir izin anlamına gelmez. Bizim için açık olmalıdır ki bir "Azınlık Fıkhı" için hiçbir gerekçe yoktur. Müslümanlar olarak, İslam'ın Allah (swt) tarafından olduğuna dair derin bir akli kanaate sahip olmalıyız.

It is not the responsibility of an individual to apply any punishment on behalf of the State. This principle applies to Makkah or Paris. Whether a person lives in the Islamic State or not, he has to abide by the rules related to individuals. However, living in a non-Islamic society does not signal a green light for Muslims to justify, patch, compromise, or alter Allah (swt)‟s rules. It should be clear to us that there is no justification for a Minority Fiqh. As Muslims, we must have a deep rational conviction that Islam is from Allah (swt)

ve bu gerçek, onu bütünüyle kabul etmemiz gerektiğini göstermektedir. Bu gerçek, bizi İslam'a göre yaşamaya ve insanları toplumda İslam'ı uygulamaya çağırmaya teşvik etmelidir; çünkü İslam yalnızca bireylerle ilgili kurallardan oluşmamakta, kapsamlı bir hayat tarzıdır, Dînü'l-Hak'tır. Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur:

and therefore we must accept it in its totality. This fact should motivate us to live according to Islam and to call the people to apply Islam in the society, because Islam is not just composed of rules related to individuals but is a comprehensive way of life, the Deen-ul-Haqq. The Prophet (saw) said:

"İslam üstündür ve bu üstünlük asla aşılamaz."45

“Islam is superior and its superiority can never be surpassed.”45