Bazı fakihler, vahyin açıklamak üzere geldiği olaylar için „Esbâbü'n-nüzûl“ terimini ortaya atmışlardır.

Some jurists have coined the term „Asbab an-nuzool‟ for incidents that the revelation came to clarify.

Bu incidentlere özgü olan bu hükümler bu olaylarla sınırlı mı kalır ve onların ötesine geçmez mi, yoksa benzer her olaya bu hükümleri mi uygularız?

The question arises, do these Ahkam remain specific to these incidents and not go beyond them or do we apply these Ahkam on every similar incident?

Cevap şudur: Bu hükümler, benzer her olaya uygulanır ve bu, iki yolla sabit olmuştur:

The answer is, these Ahkam are applied on every similar incident and this is established in two ways:

1. Bu olayların hükümlerini açıklayan bütün ayetler incelendiğinde, bunların genel ifadelerle ve belirli bir kişiye özgü olmayacak şekilde indiği görülür; bu yüzden onlar genelliği üzere alınmalıdır.

1. By examining all the Ayat which were revealed clarifying the rules of these incidents we find that they came with expressions that were general and not specific and hence they must be taken in their generality.

2. Resulullah ﷺ bu hükümleri genel anlamıyla aldı ve benzer her olaya uyguladı.

2. The Messenger (saw) took these Ahkam in their generality and applied them on every similar incident.

Hırsızlık ayetinin, Safvan'ın Mecnun ya da Rida' adlı (hırsızlık yapılan) malı hakkında indiği; zıhar ayetinin Sela me bint Sahr ya da Sa'lebe'nin kızı Havle'nin, yani Evs b. Samit'in eşinin hakkında indiği; li'an ayetinin ise Hilal b. Umeyye hakkında indiği bilinmektedir. Bu ayetler her ne kadar belirli olaylar hakkında inmiş olsa da, Resulullah ﷺ ve Sahabe (Allah onlardan razı olsun), genel yapıları nedeniyle bunları genel olarak anlamış ve benzer her olaya uygulamışlardır. Bu durum, Sünnet ile Sahabenin icmasıyla sabittir.

So the Ayah of stealing was revealed regarding the theft of Majn or Rida of Safwaan, the Ayah of Zihar with regards to Salamah bint Sakhar or Khawlah bint Tha‟labah the wife of Aws b. Saamit, the Ayah of imprecation (Li‟aan) regarding Hilal b. Umayyah. Even though they were all revealed regarding specific incidences the Messenger (saw) and the Sahabah (may Allah be pleased with them) took them as general due to their general form and they applied them on every similar incident. This is proven by the Sunnah and Ijma of the Sahabah.

Bu delillerden şu şer'î kaide çıkarılmıştır: „Dikkate alınan, lafzın genelliğidir; sebebin özelliği değildir" (El-ibretu bi umumi'l-lafz lâ bi hususiyyeti's-sebeb).

It was from these evidences that the follwing Shari‟ah principle was deduced: „The consideration is for the generality of the expression and not for the specificity of the cause‟ (Al-„ibra bi „umoom al-lafz laa bi khususiyyat as-sabab).