Sahabe (ra), vahye en iyi erişime sahip olan ve eylemlerinde vahye sıkı sıkıya bağlı kalmaya en çok özen gösteren topluluktu. Onların icmaı iki sebepten dolayı bir delildir: Birincisi, Allah (swt) aşağıdaki ayette onları yalnızca bireyler olarak değil, bir topluluk olarak över.

The Sahabah (ra) were the group who had the best access to the revelation and were most mindful of holding fast to the revelation in their actions. Their Ijma‟ is a proof for the following two reasons: First, Allah (swt) in the following Ayah praises them as a community, not just as individuals.

“Öncüler (İslam'ın) - hicret edenlerden ve ensardan ilk olanlar ile onlara iyilikle uyanlar; Allah onlardan razı olmuştur, onlar da Allah'tan razı olmuşlardır. Ve Allah, altlarından ırmaklar akan, içinde ebedî kalacakları cennetler hazırlamıştır. İşte bu, büyük kurtuluştur.” (TMQ At-Tevbe: 100)

“The Vanguard (of Islam) - the first of those who forsook (their homes) and those who gave them aFid (the Muhajireen and the Ansar) and also those who follow them in good deeds, Allah is well pleased with them and they with Allah. And Allah has made ready with them gardens underneath which rivers flow and that will be their abode forever eternally, this their supreme triumph.” (TMQ At-Taubah: 100)

Bu övgü, Sahabe'ye (Muhacirler ve Ensar'a) yalnızca Sahabe (ra) olmaları sebebiyle verilmektedir. Diğerlerine yapılan övgü ise Sahabe'nin (ra) izinden gitmiş olmalarından kaynaklanmaktadır. Bu demektir ki asıl övgü Sahabe'yedir (ra). Tabiîler, yalnızca Sahabe'nin (ra) izinden gittikleri için övülürler.

This compliment is given to the Sahabah (Muhajireen & Ansar) for the sole reason of having been the Sahabah (ra). However, the compliment for others is due to the fact that they followed the footsteps of the Sahabah (ra). This means that the original compliment is for the Sahabah (ra). The followers are not complemented but for following the Sahabah (ra).

Buradan şu sonuca varılabilir: bu âyetin anlamı yalnızca Sahâbe (ra) ile sınırlıdır. Allah (SWT)'un bu şekilde övdüğü herhangi bir topluluğun üzerinde icma ettiği şeyin doğruluğu teyit edilmiş olur.

Therefore, it can be concluded that the meaning of the Ayah is confined to the Sahabah (ra) only. Any group of people whom Allah (swt) compliments in such a manner, the truthfulness of what they agree on is affirmed.

İkincisi, onların güvenilirliğine duyulan şüphe, İslam'a duyulan şüpheye yol açar. Sahabe (ra), Kur'an'ı nakleden ve Hadis'i rivayet eden nesildir. Bütün dinimiz bu topluluk aracılığıyla bize ulaşmıştır. Bu topluluk, Allah'ın (cc) Kur'an'ın derlenmesini ve korunmasını seçtiği vasıtaydı. Allah (cc), bu kitabı onlar aracılığıyla koruyacağını vaad etmiştir. Allah (cc) şöyle buyurur:

Second, doubt in their trustworthiness leads to doubt in Islam. The Sahabah (ra) were the generation that transmitted the Qur‟an and narrated the Hadith. Our entire Deen has been conveyed to us through the vehicle of this group. This group was the means by which Allah (swt) chose the Qur‟an to be compiled and preserved. Allah (swt) has promised to preserve this scripture through them. Allah (swt) says:

“Ona ne önünden ne de arkasından batıl yaklaşamaz. O, hikmet sahibi, övgüye layık olan (Allah) tarafından indirilmiştir.” (Fussilat Suresi: 42)

“Falsehood cannot come at it (Qur‟an) from before it or from behind it. It is a revelation from the Wise, the Owner of Praise” (TMQ Fussilat: 42)

Önemli nokta, Ashabın İcmâı'nın (ra) Ashabın teknik herhangi bir konudaki kişisel görüşleri olmadığını hatırlamaktır. Aksine, belirli konularda, İslam'daki hükmüne ilişkin, yani bir Şer'î görüş üzerindeki uzlaşılarıdır.

The important point to remember is that Ijma‟ as-Sahabah is not the personal opinions of the Sahabah (ra) on any technical issue. Rather, it is their agreement on specific things with regard to its rule in Islam, i.e. an agreement on a Shar‟i opinion.

Sahabe (ra), bir şeyin İslami açıdan caiz ya da haram olduğu konusunda, Peygamber (sav)'in o fiili onaylayıp onaylamadığını bilmeden hüküm vermezlerdi. Ancak bu konuda ilgili hadis bize rivayet edilmemiş, bunun yerine hükmü Sahabe'nin (ra) tam bir icmâı aktarmıştır. Âlimler, Icmâ-i Sahabe'nin bağlayıcı bir delil olduğu konusunda ittifak etmişlerdir.

The Sahabah (ra) would not agree that a certain thing is Islamically permitted or forbidden without knowing whether that action was approved or disapproved by the Prophet (saw). However, the Hadith in this regard is not narrated to us, instead its rule is conveyed by the total agreement of the Sahabah (ra). The Ulema are in agreement that Ijma‟ as-Sahabah is a binding proof.

Hadis için olduğu gibi, Icma-i Sahabe de nakil ve anlam bakımından Kat'i veya Zannî olabilir. Bu icmaya dair rivayetler, İsnad (rivayet zincirleri) ile derlenmiş Hadis ve Tarih (tarih) kitaplarında zikredilir. Sahabenin icmasına ilişkin bir rivayet zinciri, Sahih el-Buhari gibi bir Hadis kitabında, Taberi'nin Tarih'i gibi bir tarih kitabında veya Şafiî'nin Kitabu'l-Umm'u gibi bir Fıkıh kitabında yer alabilir. Hadislerde olduğu gibi müçtehidler de bir rivayetin sıhhatini belirlemek için o rivayetin sağlamlığına bakarlar.

As with Hadith, Ijma as-Sahabah can be Qata‟i or Dhanni in transmission and meaning. Its reports are mentioned in the books of Hadith and Tareekh (history) which are compiled by Isnad (chains of narration). A chain of narration relating to the agreement of the Sahabah maybe mentioned in a book of Hadith like Sahih al-Bukhari, a book of history like the Tareekh of Al-Tabari or a book of Fiqh like Kitab al-Umm of Shafi‟i. As with Ahadith, Mujtahideen look at the strength of the narration to determine its authenticity.