Kesin ve kati delillerle sabittir ki Peygamber (sav) vefat ettiğinde Kur'an'ın tamamı yazılmış ve tamamı Sahabe'nin (radıyallahu anhum) kalplerinde korunmuştur. Bir ayet veya ayetler indiğinde, onun (sav) huzurunda hemen yazılmasını emrederdi. Peygamber (sav), Muslümanların, vahyi yazan katiplere lehte dikte ettiklerinden başka bir şekilde Kur'an yazmalarını yasaklamamıştır.

It has been proven by decisive and definite evidence that when the Prophet (saw) died the whole Qur‟an had been written and all of it was preserved in the hearts of the Sahabah (may Allah be pleased with them). An verse or verses would be revealed and so he (saw) used to order that they be written down before him at once. He (saw) did not prevent the Muslims from writing the Qur‟an other than what he used to dictate to the scribes who wrote down the revelation.

Ebû Saîd el-Hudrî'nin rivayet ettiğine göre Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurdu:

Abu Sa'id al-Khudri narrated that the Messenger of Allah (saw) said:

"Benden Kur'an dışında hiçbir şey yazmayın. Kim benden Kur'an'dan başka bir şey yazmışsa, onu silsin." (Müslim)

“Do not write down anything from me, whosoever writes anything I have said other than the Qur‟an let him erase it.” (Muslim)

Vahyin, katipler tarafından yazılanları sahifeler (Suhuf) üzerinde toplanmıştır. Allah (SWT) şöyle buyurmuştur: "Allah'tan bir Resul, tertemiz sahifeleri (Suhuf) (Kur'an'ın) okuyan." (Kur'an Meali, Beyyine Suresi: 2)

What the scribes used to write of the revelation was collected on sheets (Suhuf). He (swt) said: “A Messenger from Allah, reciting purified pages (Suhuf) (of the Qur‟an).” (TMQ Al-Bayyinah: 2)

“Hayır, o (Kur'an âyetleri) bir öğüttür. Dileyen ona dikkat etsin. (O, ) değeri yüksek tutulan sahifelerdedir. Yüce ve tertemizdir. Erdemli ve itaatkâr katiplerin elindedir.” (TMQ Abese: 11-16)

“Nay, indeed it (verses of the Qur‟an) are an admonition. So whoever wills, let him pay attention to it. (It is) in Records held (greatly) in honour. Exalted (in dignity), purified. In the hands of scribes, Honourable and obedient.” (TMQ Al-Abbasa: 11-16)

O, Mushaf'ın iki kapağı arasında, kendisi (sallallahu aleyhi ve sellem) önünde yazılmış olan her şeyi bıraktı. 'Abdu'l-'Aziz b. Rufeyy' şöyle rivayet etti: "Şeddad bin Ma'kil ile birlikte İbn 'Abbas'ın yanına girdik. Şeddad bin Ma'kil ona sordu: 'Peygamber (ﷺ) (Kur'an'dan başka) bir şey bıraktı mı?' O şöyle cevap verdi: 'Kur'an'ın iki kapağı arasında olandan başka bir şey bırakmadı.' Sonra Muhammed bin el-Hanefiyye'nin yanına gittik ve ona aynı soruyu sorduk. O da şöyle cevap verdi: 'Peygamber (ﷺ), Kur'an'ın iki kapağı arasında olandan başka bir şey bırakmadı.'" Kur'an'ın ayetlerinin tamamının, indirildiği anda Elçi'nin (ﷺ) önünde, sureleri içinde yazıldığı ve bunların sahifeler (suhuf) üzerine yazıldığı konusunda icma gerçekleşmiştir. Peygamberlerin en büyüğü, Arapların ve dünyanın delili olan en büyük mucizesi Kur'an hakkında hoşnut olarak vefat etti. Allah (c.c.) Kur'an'ı açık bir metinle koruduğu için, Kur'an ayetlerinin kaybolacağından endişe etmedi: [...]

He (saw) left written everything that was between the two covers of the Mushaf which had been written down in front of him. 'Abd al-'Aziz b Rufayya' narrated: “Shaddad bin Ma'qil and I entered upon Ibn 'Abbas. Shaddad bin Ma'qil asked him, “Did the Prophet leave anything (besides the Qur‟an)?” He replied: “He did not leave anything except what is Between the two bindings (of the Qur‟an).” Then we visited Muhammad bin Al-Hanafiyya and asked him (the same question). He replied, “The Prophet did not leave except what is between the bindings (of the Qur‟an).” An Ijma' (consensus) has taken place on the fact that all of the verses of the Qur‟an in their respective chapters (Surahs) had been written down directly in front of the Messenger (saw) when the revelation was revealed to him, and that they were written on sheets (Suhuf). The greatest of Messengers died content about the Qur‟an, his greatest miracle which established the proof for the Arabs and the world. He did not fear for the verses of the Qur‟an that they would be lost because Allah (swt) has preserved the Qur‟an with an explicit text:

"Şüphesiz Zikri (Kur'an'ı) indiren, onu koruyacak olan da Biziz." (Hicr, 9)

“Verily We: It is We Who have sent down the Zikr (the Qur‟an) and surely, We will guard it (from corruption).” (TMQ Al-Hajj: 9)

Peygamber'in vefatından sonra Kur'an'ın hem yazılı olarak hem de Sahabe'nin hafızasında korunmuş olması nedeniyle Sahabe başlangıçta Kur'an'ı tek bir kitapta toplama ihtiyacı duymadı. Bu durum, Hz. Peygamber ﷺ'in sahabilerinden birçok hafızın Ridde (irtidat) savaşlarında öldürülmesine kadar devam etti. Bunun üzerine Hz. Ömer (ra), bazı yazılı sayfaların ve Kur'an'ı tamamen ezberlemiş olan Kurra'nın (Kur'an'ı tamamen hafızasına almış olanların) ölümü nedeniyle kaybolmasından, dolayısıyla bazı ayetlerin kaybolmasından korktu. Bu yüzden yazılı sayfaları bir araya getirmeyi (tek bir derleme halinde) düşündü. Fikrini Hz. Ebu Bekir (ra)'e sundu, o da sonunda bunu kabul etti ve Kur'an'ın derlenmesini emretti.

Due to the preservation of the Qur‟an in its written form and in the memory of the Sahabah after the death of the Messenger the Sahabah initially did not feel the need to compile the Qur‟an in one book. This was the case until many of the Huffaz (memorisers of the Qur‟an) had been killed in the Riddah (apostasy) wars. Due to this Umar (ra) feared for the loss of certain sheets and death of the Qurra' (Those who had committed the whole of the Qur‟an to memory), thereby causing some verse to be lost. So he thought about bringing the written sheets together (in one compilation). He presented his idea to Abu Bakr (ra) who eventually accepted this and ordered for the compilation of the Qur‟an.

'Ubeyd b. es-Sibâk'ın rivayet ettiğine göre Zeyd b. es-Sâbit el-Ensârî şöyle demiştir: "Yemâme Savaşı'nda (çok sayıda Kurrâ'ın şehit olduğu savaş) yaşanan ağır kayıplardan sonra Ebû Bekir beni çağırttı. Ebû Bekir'in yanında Ömer de bulunuyordu. Ebû Bekir şöyle dedi: 'Ömer bana geldi ve şöyle dedi: „Yemâme günü insanlar ağır kayıplar verdi. Korkuyorum ki, diğer savaş alanlarında da Kurrâ'nın kayıpları artacak ve Kur'ân'ın büyük bir kısmı kaybolacak. Eğer sen onu toplamazsan (bu olabilir). Bence Kur'ân'ı toplamalısın.'" Ebû Bekir (ra) ekledi: "Ben Ömer'e dedim ki: 'Allah'ın Resûlü'nün yapmadığı bir şeyi nasıl yapabilirim?' Ömer şöyle dedi: 'Vallahi, bu gerçekten hayırlı bir iştir.' Ömer, teklifini kabul ettirmek için ısrar etmeye devam etti, sonunda Allah benim gönlümü buna açtı ve ben de Ömer'le aynı görüşte oldum." Zeyd b. es-Sâbit şöyle devam etti: "Ömer, Ebû Bekir'in yanında oturuyordu ve bana hiç konuşmuyordu. (Ebû Bekir dedi ki:) 'Sen akıllı bir genç adamsın, sana (yalan söylediğin ya da unuttuğun) şüphesiyle bakmıyoruz ve sen Allah'ın Resûlü için vahyi yazardın. Öyleyse Kur'ân'ı araştır ve (tek bir mushafta) topla.'" "Vallahi, bana dağlardan birini yerinden oynatmasını emretseydi, Kur'ân'ın toplanması konusunda emrettiğinden daha zor olmazdı. Her ikisine de dedim ki: 'Peygamber'in yapmadığı bir işi yapmaya nasıl cesaret edersiniz?' Ebû Bekir dedi ki: 'Vallahi, bu gerçekten hayırlı bir iştir.' Böylece Allah, Ebû Bekir ve Ömer'in gönüllerini açtığı şeye benim gönlümü açana kadar onunla bu konuda tartışmaya devam ettim. Ben de Kur'ân materyalini aramaya ve onu parşömenlerden, kürek kemiklerinden, hurma dallarının yapraksaplarından ve ezberleyen insanların hafızalarından toplamaya başladım." Huzeyme ile birlikte, yazılı biçimi konusunda başka hiç kimseyle bulamadığım iki ayet buldum; bunlar şöyledir: "Andolsun, size kendi aranızdan bir elçi gelmiştir. Sizin sıkıntıya düşmeniz ona ağır gelir." (Tevbe Suresi, 128) ve Bera'a'nın sonuna kadar. Toplanan Kur'an yazması, Allah (swt) onu alıncaya kadar Ebu Bekir (ra) yanında kaldı; ardından ömrü boyunca Ömer (ra) yanında kaldı ve son olarak Ömer'in kızı Hafsa (ra) yanında kaldı. Zeyd'in (ra) Kur'an derlemesi, hafızlardan yazıya geçirdiklerinden oluşmuyordu. Aksine, onun derlemesi, bizzat Allah'ın Elçisi'nin (saw) huzurunda kendisinin yazdıklarını bir araya getiriyordu. İki şahit, bir sayfanın Allah'ın Elçisi'nin (saw) huzurunda yazıldığını doğrulamadıkça, derleme için bir sayfayı diğerinin yanına koymazdı. Ayrıca bir sayfayı iki şarta uymadıkça kabul etmezdi. Birincisi, yazılı olarak Sahabe'den birinin yanında bulunması; ikincisi, Sahabe'den birinin ezberlemiş olması. Yazılı ve ezberlenmiş biçimler, derlenmek istenen sayfayla uyuştuğunda onu alır, aksi halde kabul etmezdi. Bu yüzden Bera'a Suresi'nin sonunu, Zeyd kendisi hatırlayıp ezberinde tutabilmesine rağmen, Huzeyme ile yazılı olarak bulana kadar almaktan kaçındı. Yahya b. Abdurrahman b. Hatib yoluyla rivayet edilmiştir ki şöyle demiştir: "Ömer ayağa kalkıp dedi: Allah'ın Elçisi'nden (saw) Kur'an'dan bir şey almış olan kimse, onu ortaya getirsin. Onlar bunu sayfalara, levhalara ve hurma dallarının kaburgalarına yazarlardı." İbn Hatib dedi ki: "O (Zeyd), iki şahit şahadet edinceye kadar kimseden hiçbir şey kabul etmezdi." Bu, Zeyd'in, kendisi ezberinde olmasına rağmen, yazılı bir şeyi bulmakla yetinmeyip, onu alan kişinin bunu Allah'ın Elçisi'nden (sav) duyduğunu tasdik etmesine kadar tatmin olmadığını göstermektedir. Bunu aşırı ihtiyatından dolayı yapmıştır. Dolayısıyla derleme süreci, Allah'ın Elçisi'nin (sav) huzurunda zaten yazılmış olan sayfaların, iki kapak arasında tek bir kitapta bir araya getirilmesinden başka bir şey değildi. Kur'an, o dönemde sayfalar üzerine yazılıyor ama ayrı ayrı saklanıyordu. Bu yüzden Ebu Bekir (ra) bunları tek bir yerde topladı. Bu nedenle Ebu Bekir'in Kur'an'ın derlenmesi yönündeki emri, onu tek bir mushaf halinde yazma emri değil, Elçi'nin huzurunda yazılmış sayfaları tek bir yerde toplama emriydi. Bu, iki şahidin ifadeleriyle, bunların Allah'ın Elçisi'nin (sav) huzurunda yazıldığını ve Sahabe'nin yazılı olarak elinde bulunduğunu ve bunları ezberlediklerini destekleyerek, aslına uygun biçimde olduklarından emin olma emriydi. Bu sayfalar, Ebu Bekir'in (ra) hayatı boyunca onun yanında, ardından Ömer'in (ra) hayatı boyunca onun yanında ve Ömer'in vasiyeti uyarınca Müminlerin Annesi, Ömer'in kızı Hafsa'nın (ra) yanında korunmuştur. Buradan şu açıkça anlaşılmaktadır: Ebu Bekir'in Kur'an'ı derlemesi, yalnızca Allah'ın Elçisi'nin huzurunda yazılmış sayfaları bir araya getirmekten ibaret olmuş, Kur'an'ın gerçek anlamda bir derlemesi olmamıştır.

Bu, Ebu Bekir'in derlemesiyle ilgiliydi. Hz. Osman'ın (ra) derlemesine gelince, halifeliğinin üçüncü yılında – bazılarına göre ikinci yılında – yani hicri 25 yılında, Şam halkı ile Irak halkı Ermenistan ve Azerbaycan'ı fethetmek için savaşırken, Huzeyfe b. el-Yeman (ra) Medine'de Osman'a geldi. Huzeyfe, Şam ve Irak halkı arasındaki Kur'an kıraatindeki ayrılıklardan korkuyordu. Şam halkının Übey b. Ka'b'ın (ra) kıraatine göre okuduğunu ve Irak halkının duymadığı kıraatlerle geldiğini gördü. Ayrıca Irak halkının Abdullah b. Mes'ud'un (ra) kıraatine göre okuduğunu ve Şam halkının duymadığı bazı kıraatlere sahip olduğunu gördü. Böylece birbirlerini küfürle suçlamaya başladılar. İkisi de Bakara suresindeki bir ayet konusunda ihtilafa düştüler. Biri şöyle okuyordu: "Hac ve umreyi Allah için tamamlayın (ve etimmü'l-hacce vel-umrete lillah)." (Bakara: 196)

This was regarding the compilation of Abu Bakr. As for the compilation of Uthman (ra), in the third or some say the second year of his Khilafah, in the year 25 AH, Hudhayfa b. al-Yaman (ra) approached Uthman in Madinah at the time when the people of al-Sham and the people of Iraq were waging war to conquer Armenia and Azerbijan. Hudhayfa was afraid of the people of al-Sham and Iraq‟s differences in the recitation of the Qur‟an. He saw that the people of al-Sham reading according to the recitation of Ubay b. Ka'b (ra), and they were coming with readings the people of Iraq had not heard of. Also he saw the people of Iraq reading according to the recitation of Abdullah b. Mas'ud (ra) and so they had certain readings that the people of al-Sham had not heard of. Thus, they began to charge each other of Kufr (disbelief). They both disagreed about a verse in Surah al-Baqarah. One read: “And perform properly the hajj and 'Umra for Allah (wa atimmul hajja wal 'umrata lillah).” (TMQ Al-Baqarah: 196)

“Ve hac ile umreyi (Allah'ın) Evi için tamamlayın (ve atimmül hacce vel 'umrate lil beyt).” Bunun üzerine Huzeyfe öfkelendi ve gözleri öfkeden kıpkırmızı oldu. Huzeyfe hakkında şöyle rivayet edilmiştir: “Kûfe halkı İbn Mes'ud'un kıraatine bağlıdır, Basra halkı da Ebu Musa'nın kıraatine bağlıdır. Allah'a andolsun ki, Müminlerin Emiri'nin yanına varırsam, onu tek bir kıraat üzere birleştirmesini emredeceğim.” Bunun üzerine Osman'ın yanına gitti. İbn Şihab'ın rivayetine göre Enes b. Malik (ra) şöyle anlatmıştır: Şam halkı ile Irak halkı Ermenistan ve Azerbaycan'ı fethetmek için savaşırken Huzeyfe b. el-Yemân Osman'ın yanına geldi. Huzeyfe, onların (Şam ve Irak halkının) Kur'an kıraatindeki ihtilaflarından korkmuştu. Bu yüzden Osman'a şöyle dedi: “Ey Müminlerin Emiri! Bu ümmeti, Yahudiler ve Hıristiyanlar'ın daha önce Kitap hakkında ihtilaf ettikleri gibi ihtilaf etmeden önce kurtarın.” Bunun üzerine Osman, Hafsa'ya haber gönderdi: “Kur'an sahifelerini bize gönder, onları mükemmel nüshalar halinde çoğaltalım, sonra sahifeleri sana geri verelim.” Hafsa, sahifeleri Osman'a gönderdi. Osman da Zeyd b. Sabit, Abdullah b. ez-Zübeyr, Saîd b. el-Âs ve Abdurrahman b. el-Hâris b. Hişam'a emretti, sahifeleri mükemmel nüshalar halinde yeniden yazsınlar. Osman üç Kureyşli adama şöyle dedi: “Kur'an'ın bir kısmında Zeyd b. Sabit ile ihtilafa düşerseniz, onu Kureyş lehçesiyle yazın, çünkü Kur'an onların dilinde indirilmiştir.” Onlar da öyle yaptılar. Birçok nüsha yazdıklarında Osman, asıl sahifeleri Hafsa'ya geri verdi. Osman, her Müslüman vilayetine yazdıkları nüshalardan birer tane gönderdi ve Kur'an'a ait diğer bütün malzemelerin, ister parça sahifeler halinde ister tam nüshalar halinde olsun, yakılmasını emretti. Yapılan nüsha sayısı yediydi. Yedi Mushaf; Mekke'ye, Şam'a, Yemen'e, Bahreyn'e, Basra'ya, Kûfe'ye gönderildi ve bir nüsha da Medine'de saklandı.

The other read: “And perform properly the hajj and 'Umra to the House (of Allah) (wa atimmul hajja wal 'umrata lil bayt).” So Hudhayfah became angry and his eyes went red with rage. It has been narrated about Hudhayfah that he said: “The people of Kufah adhere to the recitation of Ibn Mas'ud and the people of Basra adhere to the recitation of Abu Musa. By Allah! If I go to the Leader of the Believers I will order him to make it a single recitation.” So he travelled to Uthman (ra). It has been reported by Ibn Shihab that Anas b. Malik (ra) narrated: Hudhaifa bin al-Yaman came to Uthman at the time when the people of Sham and the people of Iraq were waging war to conquer Armenia and Azerbijan. Hudhayfa was afraid of their (the people of Sham and Iraq) differences in the recitation of the Qur‟an, so he said to Uthman, “O chief of the Believers! Save this nation before they differ about the Book (Quran) as Jews and the Christians did before.” So Uthman sent a message to Hafsa saying, “Send us the manuscripts of the Qur‟an so that we may compile the Qur‟anic materials in perfect copies and return the manuscripts to you.” Hafsa sent it to Uthman. Uthman then ordered Zayd bin Thabit, 'Abd Allah b. al-Zubair, Said b. al-'As and 'Abd al-Rahman b. Harith b. Hisham to rewrite the manuscripts in perfect copies. Uthman said to the three Quraishi men, “In case you disagree with Zayd b. al-Thabit on any point in the Qur‟an, then write it in the dialect of Quraish, the Qur‟an was revealed in their tongue.” They did so, and when they had written many copies, Uthman returned the original manuscripts to Hafsa. Uthman sent to every Muslim province one copy of what they had copied, and ordered that all the other Qur‟anic materials, whether written in fragmentary manuscripts or whole copies, be burnt. The number of copies made was seven. The seven Mushafs were sent to Makkah, al-Sham, Yemen, Bahrayn, Basra, Kufa, and one copy was kept in Madina.

Bu nedenle Osman'ın yaptığı iş Kur'an'ın derlenmesi değildi. Bu, Allah'ın Resulü'nden ﷺ olduğu gibi nakledilen aynı şeyin yalnızca kopyalanması ve yazıya geçirilmesinden ibaretti. Hafsa, müminlerin annesinin elindeki korunmuş nüshadan yedi kopya çıkarmaktan başka bir şey yapmadı; insanları bu tek yazım biçimi üzerinde birleştirdi ve bunun dışında herhangi bir yazım veya okuyuş biçimini yasakladı. Mesele bu nüsha üzerinden, hem yazım hem de okuyuş olarak kesinleşti. Bu, vahiy indirildiğinde Allah'ın Resulü'nün ﷺ huzurunda sayfaların yazıldığı aynı yazım ve okuyuştur ve Ebu Bekir'in (ra) derlediği aynı nüshadır. Ardından Müslümanlar bu nüshadan kopyalar çıkarmaya başladılar, başka hiçbir nüshadan değil. Yazımıyla birlikte yalnızca Osman Mushafı kaldı. Matbaacılar ortaya çıktığında Mushaf, bu nüshadan, aynı yazım ve okuyuşla basıldı. Ebu Bekir'in derlemesi ile Osman'ın derlemesi arasındaki fark şuydu: Ebu Bekir'in derlemesi, Kur'an'ı ezberleyenlerden herhangi biri vefat ederse Kur'an'dan bir şeyin kaybolması korkusu üzerine gerçekleşti.

Therefore, Uthman's action was not the compilation of the Qur‟an. Rather it constituted in only the copying and transcription of the same thing transcribed from the Messenger of Allah (saw) as it was. He he did not do anything other than make seven copies from the preserved copy in the possession of Hafsa, mother of the believers and unite the people on this single script and forbade any other script or dictation other than it. The matter became settled on this copy as a script and dictation. It is the same script and dictation in which the sheets were written in the presence of Allah's Messenger (saw) when the revelation was sent down, and it is the same copy which Abu Bakr (ra) had compiled. Then the Muslims began to make copies from this copy and not any other copy. Nothing remained except the Mushaf of Uthman in its script. When printers came about the Mushaf was printed from this copy with the same script and dictation. The difference between the compilation of Abu Bakr and that of Uthman is that the compilation of Abu Bakr took place due to the fear that something would be lost from the Qur‟an if any of its memorisers died out.

Sayfalar üzerine yazılmış olmasına rağmen, tek bir kitapta bir araya getirilmemişti; bu nedenle derlenmesi gerekti. Osman'ın derlemesi, dilin genişlemesi nedeniyle Kur'an'ın yönleri hakkında okunurken ihtilafların arttığı için gerçekleşti. Bu durum, bazılarının diğerlerini hata yapmakla suçlamasına yol açtı. Meselenin büyüyüp ciddi biçimde kötüleşeceğinden endişe edildi. Bunun üzerine ilk derleme yedi nüsha olarak çoğaltıldı ve farklı Müslüman bölgelere gönderildi. Şimdi önümüzde bulunan Mushaf, Allah Resulü'ne ﷺ vahyedilen Mushaf'ın ta kendisidir. Sayfalar tek bir yerde toplandığında Ebu Bekir'in bir araya getirdiği Mushaf'ın aynısıdır. Ve Osman'ın yedi nüshayı yazdırdığı, geri kalanların yakılmasını emrettiği Mushaf'ın da aynısıdır. Ayetlerinin birbirine göre düzeni, surelerdeki yerleşimi, yazılışı ve imlası bakımından aynı yüce Kur'an'dır.

As even though it was written on sheets it had not been collected in one place in a single book, thus it was compiled. The compilation of Uthman took place because differences increased regarding aspects of the Qur‟an when they read it due to the expansion of the language. This led some to accuse others of making an error. It was feared that the matter would escalate and become seriously worse. So the original compilation was copied seven times and sent to the different Muslim provinces. The Mushaf that we now have before us is the same Mushaf revealed to the Messenger of Allah (saw). It is the same mushaf that Abu Bakr brought together when the sheets were compiled in one place. And it is the same one from which Uthman transcribed the seven copies and ordered for the rest to be burned. It is the same noble Qur‟an in its verse arrangement in relation to each other and their arrangment in their respectives Surahs, script and dictation.

Messenger of Allah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) vahiy üzerine yazdırdığı asıl nüsha, o sayfalar bir araya getirilip kopyalandıktan sonra, Müminlerin Annesi Hafsa'nın yanında korunmuştur. Marwan Medine valisi olduğunda bu nüshayı yırtıp yok etmiştir. Çünkü Mushaf'ın nüshaları her yere yayılmış olduğu için artık bağlayıcı kabul edilmiyordu. İbn Şihâb rivayet etmiştir: Salim b. Abdullah b. Ömer ona şunu anlatmıştır: Marwan, Muaviye aracılığıyla Medine emiri olduğu dönemde Hafsa'ya haber gönderip Kur'an'ın yazıldığı sayfaları istiyordu. Hafsa bunu vermeyi reddetti. Salim şöyle dedi: Hafsa vefat ettiğinde, onun cenazesinden dönerken Marwan, Abdullah b. Ömer'e kesin kararını bildirdi ve bu mushafı kendisine göndermesini istedi. Bunun üzerine Abdullah b. Ömer mushafı ona gönderdi. Marwan da onun yok edilmesini emretti. Şöyle dedi: "Bunu, bu sayfalar uzun süre insanların elinde kalırsa, insanların bu sayfalar hakkında şüpheye düşeceğinden korktuğum için yaptım."

As for the original copy dictated by the Messenger of Allah (saw) from the revelation, those sheets were compiled together and then copied. It remained protected in the possession of Hafsa, mother of the believers until Marwan became the Wali (governor) of Madinah and he tore it up. Since it was not considered binding because copies of the Mushaf had spread everywhere. Ibn Shihab narrated that Salim b. 'Abdullah b. Umar informed him: That Marwan used to send for Hafsa – i.e. when he was the Amir of Madinah via Mu'awiyya - asking her for the sheets from which the Qur‟an was written. She refused to give him it. Salim said: When Hafsa died, while we were returning from her burial Marwan communicated his firm decision to 'Abdullah b. Umar that he send him that mushaf. So 'Abdullah b. Umar sent it to him. Marwan ordered it to be destroyed. He said: “I did this because I feared that if it remained with people for a long time then people will have doubts regarding these sheets.”