Peygamber (sav) vefat ettikten sonra Müslümanlar Ebu Bekir'i (ra) halife olarak seçtiler. Karşılaştığı ilk meselelerden biri, Peygamber'in (sav) kızı Fatıma Ümmü Hasan'ın (ra), Peygamber'in (sav) sahip olduğu bir arazinin mirasçısı olup olmayacağına dair karışıklıktı. Ebu Bekir (ra), meseleyi çözen şu hadisi rivayet etti.

After the death of the Prophet (saw), the Muslims selected Abu Bakr (ra) as the Khaleefah. One of the first issues he faced was confusion on the part of Fatimah Umm Hasan (ra), daughter of the Prophet (saw), inheriting a piece of land, which the Prophet (saw) owned. Abu Bakr (ra) quoted the following Hadith, which resolved the matter.

“Biz (Peygamberler) miras bırakmayız. Geride bıraktığımız her şey sadakadır.” (Buhârî ve Müslim).

“We (Prophet‟s) do not leave things for inheritance. Whatever we leave is charity.” (Bukhari & Muslim).

Ardından Ebu Bekir'e (ra) önerde bulundu; mülkü kendisinin yönetmesine ve Peygamber ﷺ'in yaptığı gibi dağıtmasına izin vermesini istedi. Ebu Bekir (ra) ise şöyle diyerek reddetti: "Resulullah ﷺ'in yaptığı hiçbir şeyi bırakmayacağım." (Buhari)

She then suggested to Abu Bakr (ra), letting her supervise the property and to distribute it the way the Prophet (saw) used to do. Abu Bakr (ra) refused saying, “I am not going to quit doing anything the Messenger (saw) used to do.” (Bukhari)

Başka bir rivayette Ebu Bekir (ra) şöyle demiştir: "Resulullah ﷺ'den sonra ben yetkiliyim." Böylece Ebu Bekir (ra), Fatıma Ümmü Hasan'a (ra) bu yetkiyi ona verirse, halife olmanın ne anlamı kalacağını belirtmiştir. Üstelik, halifenin adına hareket etmek onun yetkisinde değildi.

In another narration, Abu Bakr (ra) said, “I am in charge after the Messenger (saw).” Thus Abu Bakr (ra) pointed out to Fatimah Umm Hasan (ra) that if he (ra) gave her this authority then what is the point of having a Khaleefah. Moreover, it was not up to her to act on behalf of the Khaleefah.

O zaman Ebu Bekir (ra), Sahabeyi (ra) topladı ve onlara sordu: Neredesiniz? Neden beni bırakıp gidiyorsunuz? (Ebu Bekir (ra), yeni fethedilen topraklara giden Sahabeyi (ra) kastediyordu.) Eğer benim halife olmamı istiyorsanız, beni atayıp gidemezsiniz. Böylece Ebu Bekir (ra), bu Sahabe grubunu (ra) yanında tuttu.

At that time Abu Bakr (ra) gathered the Sahabah (ra) and asked them, where are you? Why are you leaving me? (Abu Bakr (ra) was referring to the Sahabah (ra) leaving for the newly liberated lands). If you want me to be the Khaleefah you cannot just appoint me and depart. Thus, Abu Bakr (ra) maintained this group of Sahabah (ra) with him (ra).

Bu dönemde, Peygamber (sav) vefat edince Sahabe (ra), Kur'an ve Sünnette açıkça ifade edilmeyen ve ortaya çıkan meselelerde içtihat yapmaya başladı. Sahabe (ra) Kur'an'ı derledi ve birçoğu Kur'an'ın tamamını zaten ezberlemişti. Kur'an'ın ayetleri taşlara, ağaç kabuklarına veya deri parçalarına yazılmış olup genel olarak Sahabe (ra) arasında dağınık hâlde bulunuyordu.

During this era, with the death of the Prophet (saw), the Sahabah (ra) began performing Ijtihad for problems that arose which were not explicitly expressed in the Qur‟an and Sunnah. The Sahabah (ra) compiled the Qur‟an, and many of them had already committed the whole Qur‟an to memory. The Ayah of the Qur‟an was also written on stones, tree barks, or pieces of leather, and were scattered amongst the Sahabah (ra) in general.

Ayrıca, hadislerin çoğu yazıya geçirilmemiş, bunun yerine ezberlenmişti. Tıpkı Kur'an'ın tamamını ezberlemiş olduğu gibi, Sünnet'in tamamını ezberlemiş tek bir kişi yoktu. Yine de Kur'an ve Sünnet birlikte, Sahabe'nin (ra) bir bütün olarak karşılaştığı sorunlara çözüm bulmada başvuru kaynağı olarak hizmet etti. Bir süre sonra, her Müslüman'ın İslam'ı anlayabilecek durumda olmadığını fark ettiler ve bu yetersiz olan Müslümanları eğitmek için bir program başlattılar.

Additionally, most of the Hadith were not documented; rather they had been committed to memory. No one single person had memorised the entire Sunnah as they had memorised the entire Qur‟an. Nonetheless, the Qur‟an the Sunnah together served as the reference point for the solutions to the problems that the Sahabah (ra) faced as a whole. After a while they found that not every single person was capable of understanding Islam, and so they began a program of educating those Muslims who were incapable.

Peygamber (sav) vefat ettiğinde Sahabe (ra) binlerce kişiyken, bunlardan yalnızca yedi ila on kadarı diğerlerinden daha fazla fetva veriyordu ve pratik Fakihler, yani günlük hayatta karşılaşılan pratik sorunlara İslam'ın hükmünü verebilen kimseler olarak kabul ediliyorlardı. Bu gruba Ömer, Ali, İbn Ömer, İbn Abbas, İbn Mes'ud, Zeyd bin Sabit ve Aişe bintü Ebu Bekir (ra) dahildi. Sahabe (ra), sorunlara Hükm-ü Şer'i belirlemek için çaba gösterirken Kur'an ve Sünnet'e bağlı kaldı; ancak yine de farklı ve çeşitli görüşlere ulaştı.

At the time of the death of the Prophet (saw), the Sahabah (ra) numbered in the thousands, however only about seven to ten of them used to give Fatwa more than the others, and were considered practical Fuqahaa, or people who were able to give the Islamic rule in practical, day to day problems. Included in this group were Umar, Ali, Ibn Umar, Ibn Abbas, Ibn Mas‟ood, Zayd bin Thabit, and Aisha bint Abu Bakr (ra). In their endeavour to determine the Hukm Shar‟i rules for problems, the Sahabah (ra) adhered to the Qur‟an and Sunnah; however, they still arrived at varying and different opinions.

Örneğin boşanma meselesinde Ebu Bekir (ra) ile Ömer bin el-Hattab (ra) farklı görüşlere sahipti. Ömer (ra), bir kişinin karısına bir oturuşta "Seni boşadım" sözünü üç kez söylemesi halinde, adamın kadını üç kez boşamış olacağı ve kadın başka biriyle evlenip o kişi tarafından boşanmadıkça tekrar onunla evlenemeyeceği görüşündeydi. Ebu Bekir (ra) ise bunun yalnızca tek bir boşanmayla sonuçlanacağı görüşündeydi.

For example, in the issue of divorce, Abu Bakr (ra) and Umar bin Al-Khattab (ra) had different opinions. Umar (ra) was of the opinion that if a man says to his wife “I have divorced you” three times in one sitting, then the man would have divorced her three times and could not remarry the woman until she married and was divorced by someone else. While Abu Bakr (ra) was of the opinion that this would result in only one divorce.

Başka bir örnekte, Ebu Bekir (ra) ganimetleri Sahabe'ye (ra) eşit olarak dağıtırdı. Ömer (ra) halife olduğunda, Müslüman olmalarının üzerinden kısa bir süre geçen ve erken dönem savaşlarında Peygamber ﷺ'e karşı savaşmış olanlara, örneğin Halid bin Velid'e (ra), erken dönem savaşlarında Peygamber ﷺ'in yanında bulunanlara verdiği kadar vermedi.

In another example, Abu Bakr (ra) used to distribute the spoils of war equally amongst the Sahabah (ra). When Umar (ra) became the Khaleefah, he did not give those who became Muslim recently and who had fought against the Prophet (saw) in the early wars, like Khalid bin Al-Walid (ra), as much as he gave to those who had accompanied the Prophet (saw) in those earlier wars.

Sahâbe (ra) arasındaki görüş ayrılıkları yalnızca hüküm-i şer'î'nin ayrıntılarıyla sınırlı değildi; akîdenin bazı dallarında da görüş ayrılıkları vardı.

The differences amongst the Sahabah (ra) were not only limited to the details of the Hukm Shar‟i, they also had differences in certain branches of the „Aqeedah.

Ancak bu görüş ayrılıkları, Arap dilinin yapısından kaynaklanan nedenlerle, İnanç esasının (akaid) dallarında ortaya çıkabilir. Oysa inanç esasının özünde yalnızca tek bir doğru anlayış vardır. Örneğin, inançla ilgili bir meselede İsra konusunda görüş ayrılığı vardır. Allah (SWT) şöyle buyurur: “Kulunu geceleyin Mescid-i Haram'dan, çevresini mübarek kıldığımız Mescid-i Aksa'ya götüren (Allah) her türlü noksanlıktan uzaktır...” (Kur'an, İsra: 1)

However, these differences of opinions may exist in the branches of the „Aqeedah, mainly due to linguistic structure of the Arabic language. Whereas, in the core of the „Aqeedah there is only one correct understanding. For example, in an issue related to the „Aqeedah there is a difference of opinion regarding Isra‟, Allah (swt) says; “Glory be to He who took his „Abd on the Night Journey (Isra) from Masjid Al- Haram to Masjid Al-Aqsaa...” (TMQ al-Isra: 1)

Sahabelerin çoğunluğu, Peygamber'in (sav) bedeninin İsra gecesi yolculuğunu gerçekleştirdiği görüşündeydi. Ayşe bint Ebu Bekir (ra) ise Peygamber'in (sav) bedeninin bu yolculuğu yapmadığını, yalnızca ruhunun (sav) bu yolculuğu gerçekleştirdiğini düşünüyordu. Ayşe bint Ebu Bekir'in (ra) bu görüşünü dayandırdığı gerekçe, Peygamber'in (sav) kendisinin kaybedilmemesi ve bedeninin ayrıldığını kimsenin hatırlamamasıydı. Note: the rules require ﷺ after each mention of the Prophet, so the correct rendering is: Sahabelerin çoğunluğu, Peygamber ﷺ'in bedeninin İsra gecesi yolculuğunu gerçekleştirdiği görüşündeydi. Ayşe bint Ebu Bekir (ra) ise Peygamber ﷺ'in bedeninin bu yolculuğu yapmadığını, yalnızca ruhunun bu yolculuğu gerçekleştirdiğini düşünüyordu. Ayşe bint Ebu Bekir'in (ra) bu görüşünü dayandırdığı gerekçe, Peygamber ﷺ'in kaybedilmemesi ve bedeninin ayrıldığını kimsenin hatırlamamasıydı.

Most of the Sahabah (ra) were of the opinion that the physical body of the Prophet (saw) made the night journey or the Isra. Aisha bint Abu Bakr (ra) was of the opinion that the physical body of the Prophet (saw) did not make the journey and that only his (saw) soul made it. Aisha bint Abu Bakr‟s (ra) justification was that he (saw) was not missed and no one remembers his (saw) body leaving.

Başka bir örnek: Aişe bint Ebu Bekir (ra)'e bir sahabi (ra), ailesinin yaptığı ağlama ve feryatlar yüzünden vefat etmiş kişinin azaba uğrayacağını söylemişti. Aişe bint Ebu Bekir (ra) bu iddiayı reddetti, çünkü bunun şu ayetle çeliştiğini anlamıştı:

Another example is where Aisha bint Abu Bakr (ra) was told by a Sahabi (ra) that the deceased person would be punished because of the wailing and loud crying, performed by his family. Aisha bint Abu Bakr (ra) rejected this claim because she understood that it contradicted the Ayah that says:

"Hiç kimse başkasının yükünü taşımaz..." (Tevbe Suresi / İsra Suresi: 15)

“No-one will bear the burden of another...” (TMQ Al-Isra: 15)

İmam Begavî, "Sünnetin Nurları" adlı kitabında, Ebû Bekir'in (ra) sorunlarını çözmek için Allah'ın (swt) Kitabına başvurduğunu belirtmiştir. Orada bir çözüm bulamazsa, belirli bir konuda Ashab'dan (ra) bazı fakihlere içtihatlarını sorarmış. İmam Begavî, Ömer'in (ra) da kendisi tanınmış bir fakih olmasına rağmen Ashab'a (ra) danıştığını ayrıca ifade eder.

Imam Baghawi in his book “The Lights of the Sunnah” remarked that Abu Bakr (ra) used to look to the Book of Allah (swt) to solve his problems. If he couldn‟t find a solution there, he would ask some of the Fuqahaa among the Sahabah (ra) for their Ijtihad in the particular issue. Imam Baghawi goes on to say that Umar (ra) used to consult the Sahabah (ra) even though he was himself a well-known Faqih.

Sahabe (ra) aralarında görüş ayrılığına düşmüş olsalar da, bu ayrılık metni anlama konusunda kabul edilebilir sınırların içindeydi ve bu durum normal karşılanıyordu. İmam Muhammed Ebu Zehre, Sahabe dönemini ele alırken iki yanlış anlayışın giderilmesinin önemli olduğunu söylemiştir.

Even though the Sahabah (ra) disagreed, their disagreement was well within the guideline of understanding the text and this was considered normal. Imam Muhammad Abu Zahrah, while discussing the era of the Sahabah (ra), said that it is important to remove two misconceptions.

A. Birincisi, bazı kimseler Sahabe'nin (ra) sahih hadisi bir kenara bırakıp hükümlerini kendi akıllarına veya kendi rasyonel düşüncelerine dayandırdığını söylemiştir. İmam Zahra, Sahabe'nin hiçbirinin kendi rasyonel görüşü için nassı terk etmediğinin anlaşılması gerektiğini; aksine görüşlerinin tamamen nasslara dayandığını ve onlarca yönlendirildiğini belirtmiştir. Bunun için Halife Ömer bin Hattab'ın (ra) hırsızın elini kesme cezasını ertelediği örneğini kullanır. Bazı kimseler bu olayı, Ömer'in (ra) bunu yalnızca kendi düşüncesine dayanarak yaptığının bir örneği olarak göstermektedir.

A. The first is that some people said that the Sahabah (ra) used to disregard the authentic Hadith and based their judgments on their mind or own rational thinking. Imam Zahrah said that it should be understood that none of the Sahabah (ra) left the text for their own rational opinion; rather their opinions were based and influenced entirely by the texts. He uses an example from the Khaleefah Umar bin Al Khattab (ra), when he delayed cutting off the hand of the thief. Some people use this instance as an example that Umar (ra) did this solely due to his own thinking.

Bu iddia yanlıştır, çünkü Ali (ra)'nın rivayet ettiği bir hadis vardır; bu hadiste Peygamber (sav) şöyle buyurmuştur: "Şüphe durumlarında hudud uygulamayın." Ayrıca Mekhul (ra)'un rivayet ettiği başka bir hadis de vardır; bu hadiste Peygamber ﷺ şöyle belirtmiştir:

This claim is incorrect, since there is a Hadith narrated by Ali (ra) where the Prophet (saw) said: “Don‟t implement the Hudood in the cases of doubt”. There is also another Hadith narrated from Makhul (ra) in which the Prophet (saw) stated:

"Kıtlık zamanında el kesme cezası yoktur." Nitekim Umar (ra), had cezasının uygulanmasını erteleyediğinde Medine gerçekten bir kıtlık yaşıyordu.

“There is no cutting in a famine”. And Madinah was in fact experiencing a famine at the instance when Umar (ra) postponed implementing the Hadd.

B. Bazıları Sahabe'yi (ra) iki gruba ayırmaya çalıştı: Hadislere sıkı sıkıya bağlı kalanlar (Ehlü'l-Hadis) ve nasslara bağlı kalmayanlar, yani Ehlü'r-Re'y. Bu iddiaya göre birinci grup Klasik Gelenekçi olduğu için böyle davranmış, ikinci grup ise Yenilikçi (Müceddid) olmuştur.

B. Some tried to classify the Sahabah (ra) into two groups: Those who adhered strictly to the traditions (Ahlel-Hadith), and those who did not adhere to texts, called Ahlel-Ra‟ee. They claim that the first group did this because they were Classical Traditionalists, while the second group was Revivalists.

Bu iddia yanlıştır, çünkü hem Ehlu'l-Hadis hem de Ehlu'r-Re'y metne bağlı kalmışlardır. İmam Zahra, bunun örneğini vermiştir; onlar da bu örneği kullanırlar: devletteki sahipsiz hayvanlar hakkında. Peygamber ﷺ, bırakılmalarını ve sahiplerine ulaşacaklarını söylemiştir. Ancak Ömer (ra) bu konuda farklı davranmıştır. Onları tek bir yerde toplamış ve sahibinin onları tanımlayıp almasına izin vermiştir.

This claim is incorrect, since both Ahlel-Hadith and Ahlel-Ra‟ee adhered to the text. Imam Zahrah cited the example, which they use, regarding the stray animals in the State. The Prophet (saw) said to leave them and they will reach their owner. But Umar (ra) acted differently in this regard. He put them in one place and allowed the owner to identify them and take them.

Açıktır ki Ümer'in davranışı, Peygamber'in ﷺ uygulamasıyla uyumluydu; zira amaç, başıboş dolaşan hayvanların sahibine ulaşmasını sağlamaktı. Peygamber'in ﷺ sorunu çözmedeki yöntemi veya tarzı ise hayvanların serbestçe dolaşmasına izin vermekti.

It should be clear that Umar‟s action was in line with the Prophet‟s (saw), in that the objective was to allow the wandering animals to reach their owner. The Prophet‟s (saw) style or means in solving the problem was to allow the animals to wander.

Ancak Ömer'in (ra) döneminde, Devlet Şam ve Kuzey Afrika bölgelerine doğru genişlediğinde, sahipsiz hayvanları sahiplerine geri döndürme sorununu çözmek için hayvanların tek bir yerde toplanması yöntemi kullanıldı ve bunda bir çelişki yoktur. Dolayısıyla Ömer'in (ra) yaptığı, bazı idari usullerin benimsenmesini gerektiren sorumluluğunun bir parçasıydı. Bu idari kararlar değiştirilebilir.

However, during Umar‟s (ra) time, when the State had expanded to the areas of Sham and North Africa, the tactic of putting the animals in one location was used to solve the same problem of returning the stray animals to their owners, and there is no conflict. So what Umar (ra) did was part of his responsibility, which requires adopting some administrative procedures. These administrative decisions can be changed.

Anlaşılmalıdır ki idari emir ile yasama (teşri'î) emri arasında fark vardır. Bir kişinin hata yapması hâlinde namazını kılmasını emretmek bir yasama emridir; kaçıp giden bir devenin bağlanmasını emretmek ise bir idari emirdir.

It should be understood that there is a difference between an administrative order and a legislative order. Ordering a person to do his Salah if he made a mistake is a legal order, while tying up a wandering camel is an administrative order.

Metin, ayetin yapısı ve/veya Arapça dilinin yapısı nedeniyle bazen farklı şekillerde anlaşılabilir. Örneğin Allah (SWT) şöyle buyurur:

The text sometimes could be understood in different ways due to the structure of the Ayah, and / or the structure of the Arabic language. For example, Allah (swt) says:

Boşanmış kadın üç 'kuru' (Kuru) beklemelidir. (TMQ Al-Bakara: 228)

“The divorced woman should wait for three periods (Quru)” (TMQ Al-Baqarah: 228)

Arapça dilinde "Quru'" kelimesi, kadının adet görmeye başladığı zamanı veya adetten sonraki temizlik dönemini ifade edebilir. Temizlik döneminden başlayan üç döngü arasındaki fark yaklaşık 7 ila 15 gündür.

The word Quru‟ in the Arabic language can mean the time when the woman begins her menstruation, or the post menstruation period. The difference between three cycles beginning with the purity period is about 7 to 15 days.

Bazen bir Sahabi, konuyla ilgili bir hadisi duymadan fetva verirdi; oysa bu hadisi başka bir Sahabi biliyordu. Ancak bu tür durumlar genellikle daha sonra çözüme kavuşturulurdu.

Sometimes a Sahabi would issue a Fatwa without having heard of a Hadith related to that issue, and which another Sahabi knew. However, these cases were usually resolved later.

Nassların anlaşılışına ve yorumlama metoduna bakış. Bir örnek dedenin mirasıyla ilgilidir. Ebu Bekir (ra), bir kişinin baba, kardeşler, eş ve çocuklar bırakarak vefat etmesi halinde, merhumun çocuklarının dedesi sayılan babanın varlığının diğer kardeşlerin mala mirasçı olmasına engel olacağını söylemiştir. Ömer (ra) ise bu meseleyi miras konusunda sahabenin en önde gelen ismi olan Zeyd bin Sabit (ra) ile istişare ettikten sonra dedeye ve kardeşlere aynı miktarı vereceğini söylemiştir.

How they viewed the texts and the methodology of interpretation. An example deals with the inheritance of the grandfather. Abu Bakr (ra) said that if one dies leaving a father, brothers, a wife and children, the presence of the father, who is considered the grandfather of the deceased person‟s children, would prevent other brothers from inheriting the wealth. Umar (ra) said that he would give the brothers and the grandfather the same amount after discussing this issue with Zayd bin Thabit (ra) who was the foremost Sahabi in the area of inheritance.