Önceki ümmetlerin şeriatının Müslümanlar için de bir şeriat olduğunu savunanlar, delil olarak Allah'ın (SWT) şu sözlerini getirirler:

Those who say that the Shari‟ah of the previous nations is a Shar‟iah for the Muslims provide the following sayings of Allah (swt) as Daleels:

"Biz sana da, Nuh'a vahyettiğimiz gibi vahyettik." (Nisa Suresi: 163)

“We have sent you Wahi, as we sent it to Nuh” (TMQ An-Nisa: 163)

"Size dinden, Nuh'a tavsiye ettiğini şeriat kıldı" (Şura Suresi: 13)

“He set for you from the Deen what He advised for Nuh” (TMQ Ash-Shura: 13)

Sonra sana vahyettik: „İbrahim'in milletine uy.‟ (Nahl Suresi: 123)

“Then We revealed to you, „Follow the millah of Ibrahim.‟” (TMQ An-Nahl: 123)

Onlar, yukarıdaki Ayetlerin Müslümanlara önceki Peygamberlerin Şeriatı ile hitap ettiğini iddia ederler. Ayrıca Allah (swt)'nin Müslümanlara, Resulullah ﷺ'in tebliğ ettiği her şeye, ona özgü olan meseleler ve neshedilmiş olan meseleler hariç, uymalarını emrettiğini belirtirler.

They claim that the above Ayat address the Muslims by the Shar‟iah of the previous Prophets. They also state that Allah (swt) orders the Muslims to abide by everything the Messenger (saw) conveyed, except for issues specific to him and issues that were abrogated.

Bu anlayışa dayanarak, Kur'an metninde ne bir istisna ne de bir neshin bulunmadığını öne sürerek, Müslümanların önceki ümmetlerin Şeriatı ile muhatap olduğunu iddia ederler.

Based upon this understanding, they claim that the Muslims are addressed by the Shar‟iah of previous nations because the Qur‟anic text contains neither an exception nor an abrogation.

Bu tartışma, ayetlerin yanlış anlaşılmasından kaynaklanmaktadır. Birinci ayet, Allah (SWT)'in Vahyi Muhammed ﷺ'e de önceki peygamberlere vahyettiği biçimle vahyettiğini ifade eder. İkinci ayet, Allah (SWT)'in Muhammed ﷺ'e, Nuh (AS)'a emredilen aynı Tevhid'i ve temel inançları vahyettiğini ifade eder. Üçüncü ayet ise Muhammed ﷺ'e Tevhid'in temellerine uymasını emreder, çünkü "Millet" kelimesi Tevhid'e işaret eder. Benzer şekilde, "Onların aldığı hidayete uyun" gibi ayetler yalnızca Tevhid'i kasteder; Tevhid, bütün peygamberlerin ve resullerin ortak paylaştığı Din'in özüdür, ancak her risaletle gelen Şeriat'a işaret etmez.

This argument stems from an incorrect understanding of the Ayat. The first Ayah means that Allah (swt) revealed the Wahi to Muhammad (saw) in the same manner that he revealed the Wahi to previous Prophets. The second Ayah means that Allah (swt) revealed to Muhammad (saw) the same Tawheed and fundamental beliefs that Nuh (as) was ordered to follow, and the third Ayah orders Muhammad (saw) to follow the fundamentals of Tawheed because the word „Millah‟ refers to Tawheed. Similarly, Ayat like, “Follow the guidance they received,” refer exclusively to the Tawheed, which is the core of the Deen that all Prophets and Messengers shared, but it does not refer to the Shar‟iah that came with each message.

Allah (SWT)'ın şu sözü: “Tevrat'ı indiren Biziz; onda hidayet ve nur vardı, Peygamberler de onunla hükmederlerdi...” (Maide Suresi, 44. ayet)

As for the saying of Allah (swt), “It was We who revealed the Torah: therein was guidance and light by which the Prophets ruled...” (TMQ Al-Maidah: 44)

Bu hitap, Muhammed (sav)'e değil, İsrailoğullarının peygamberlerinedir; çünkü Müslümanların peygamberi tektir. Ebu Hureyre'nin rivayet ettiği hadiste Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurmuştur: "Peygamberler birbirlerinin kardeşleridir. Anneleri farklıdır, ama dinleri birdir." (Müslim)

It is addressing the Prophets of Bani Israel, not Muhammad (saw), because the Muslims have no Prophets but one. Regarding the narration of Abu Hurairah in which the Messenger of Allah (saw) said, “The Prophets are brothers. Their mothers are different and their Deen is one.” (Muslim)

"Dinleri bir" ifadesi, tevhid veya akideyi ifade eder; bu da bütün peygamberlerde vardır. Bu, her ümmete bildirilen bütün mesajın veya şeriatın birbirinin aynı olduğu anlamına gelmez; çünkü Allah (SWT) şöyle buyurur:

The expression َٚ “their Deen is one” refers to the Tawheed or „Aqeedah, which all the Messengers have. This does not mean that the entire message or Shar‟iah prescribed to each nation is alike because Allah (swt) says:

“Sizin her biriniz için biz bir şeriat ve bir yöntem belirledik.” (Mâide Suresi, 48)

“To each among you, We have prescribed a Shar‟iah and a method.” (TMQ Al-Maidah: 48)

Bu nedenle, önceki peygamberlerin ve ümmetlerin şeriatını bir hukuk kaynağı olarak gerekçelendirmek için kullanılan deliller güçlü değildir. Ayrıca, önceki şeriatlara uymayı yasaklayan deliller vardır; bunlar Kur'an'da ve Hadis'te zikredilmiş olsun veya olmasın.

Thus, the evidences that are used for justifying the Shar‟iah of previous Prophets and nations as a legal source are not strong. Furthermore, there are evidences that prohibit following the previous Sharaa‟i whether they are mentioned by the Qur‟an and Hadeeth or otherwise.

Allah (SWT) şöyle buyurur: "Kim İslam'dan başka bir din ararsa, bu asla ondan kabul edilmeyecektir." (Al-i İmran Suresi: 85)

Allah (swt) says: “If anyone chooses a Deen other than Islam, never will it be accepted of him” (TMQ Al-Imran: 85)

“Şüphesiz Allah katında kabul edilen din İslam'dır.” (Âl-i İmrân: 19)

“Verily the only Deen that is accepted by Allah is Islam.” (TMQ Al-Imran: 19)

Her iki metin de İslam'dan başka herhangi bir dinin hiçbir kimseden kabul edilmeyeceğini belirtmektedir. Dolayısıyla Allah (swt)'nin Müslümanlara onlara uymalarını emretmesi mümkün değildir. Allah (swt) ayrıca şöyle buyurmaktadır:

Both texts state that any Deen other than Islam is not accepted from anyone. Thus, it is not possible that Allah (swt) would require the Muslims to follow them. Allah (swt) also says:

"Sana de hakkı içeren Kitabı indirdik; önceki Kitabı doğrulayıcı ve onun üzerinde gözetleyici olarak." (TMQ Al-Maida: 48) Note: the Qur'an verse is rendered in Turkish meaning; the bracketed citation is kept as in the original.

“To you We sent the Book with the truth, verifying the Book that came before it, and dominating it.” (TMQ Al-Maida: 48)

Kur'an'ın önceki kitaplar üzerindeki hâkimiyeti, onların tasdik edilmesi anlamına gelemez; çünkü Allah (SWT) aynı âyette "tasdik" kelimesini kullanmıştır. Dolayısıyla bu, Kur'an'ın onların hepsini neshettiği anlamına gelir. Ayrıca bu konuda sahabe icmâı da İslam hükümlerinin önceki hükümlerin tümünü neshettiğine işaret etmektedir.

The domination of the Qur‟an over previous books cannot mean the verification of them because Allah (swt) used the word “verification” in the same Ayah. Thus, it means that the Qur‟an abrogates them all. Also Ijma‟ as-Sahabah on this matter indicate that the Islamic laws abrogated all previous ones.

Ayrıca Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

In addition, Allah (swt) says:

"Yakub'a ölüm geldiğinde orada şahit miydiniz? O, oğullarına, 'Benden sonra neye ibadet edeceksiniz?' demişti. Onlar da dediler ki, 'Senin ilahın ve atalarının ilahı, İbrahim, İsmail ve İshak'ın ilahı olan tek ilaha ibadet edeceğiz. Biz O'na teslim olanlarız.' Bu, gelip geçmiş bir ümmetti. Kazandıkları kendilerinindir, sizin kazandıklarınız da sizindir. Onların yaptıklarından siz sorumlu tutulmayacaksınız."

“Were you witnesses when death appeared before Ya‟qoob? Behold he said to his sons, „What will you worship after me? They said, „We will worship your God and the god of your fathers, of Ibrahim, Isma‟eel and Ishaq-the one true God: to Him do we submit.‟ That was an Ummah that passed away. They shall reap the fruit of what they did, and you of what you do. You shall not be asked about what they did.” (TMQ Al-Baqarah: 133-4)

Allah (SWT) bildirir ki, Müslümanlar peygamberlerin amellerinden sorguya çekilmeyecektir. Şeriatı tebliğ etmek ve ona göre amel etmek, Müslümanların sorguya çekilmediği ve kendilerine hitap edilmediği, kendilerini bağlamayan amellerinden bir parçadır. Ayrıca Câbir, Allah'ın Resûlü ﷺ'in şöyle buyurduğunu rivayet etmiştir:

Allah (swt) states that the Muslims will not be questioned regarding the actions of the Prophets. Conveying the Shar‟iah and acting upon it is a part of their actions which Muslims are not questioned for and the Muslims are not addressed by it, and it is not binding upon them. Also, Jabir narrated that the Messenger of Allah (saw) said:

"Bana, benden önce hiçbir kimseye verilmemiş beş şey verildi: Her peygamber yalnızca kendi kavmine özel olarak gönderilirdi, oysa ben kırmızı ve siyah her insana gönderildim." (Muslim)

“I have been given five things which none before me was given: each Prophet was sent specifically to his people while I have been sent to every red and black.” (Muslim)

Ebû Hureyre'nin rivayet ettiğine göre Allah'ın Elçisi ﷺ şöyle buyurmuştur:

Abu Hurairah narrated that Allah‟s Messenger (saw) said:

"Diğer peygamberlerin üzerinde altı şeyle üstün kılındım." Bunlardan biri de şudur:

“I have been preferred over other Prophets with six things,” one of which was that:

“Ben tüm yaratılmışlara gönderildim.” (Müslim)

“I am sent to all of creation.” (Muslim)

Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur: Ondan önce gelen her peygamber yalnızca kendi kavmine gönderilmiştir; bu da, kendi kavimleri dışında hiç kimsenin onların şeriatından sorumlu olmadığı anlamına gelir. Önceki peygamberlerin hiçbiri Müslümanlara gönderilmemiştir. Bu nedenle onların hükümleri, Müslüman ümmet için bir şeriat değildir.

The Prophet (saw) says that each Prophet before him (saw) was sent only to his people, which means no one else but their own people are responsible for their Shar‟iah. None of the previous Prophets were sent to the Muslims. Therefore, their laws are not a Shar‟iah for the Muslim Ummah.

Bu, Kur'an'da açıkça belirtilen şu ile desteklenmektedir:

This is supported by what is clearly mentioned in the Qur‟an:

"Semûd kavmine de kardeşleri Salih'i gönderdik." (Hûd Suresi: 61)

“To Thamood, We sent their brother Saleh” (TMQ Hud: 61)

"Ad kavmine de kardeşleri Hud'u gönderdik" (A'raf 7: 65)

“To „Ad, we sent their brother Hud” (Al-Araf 7: 65)

{Medyen halkına, kardeşleri Şuayb'ı gönderdik} (A'raf 7: 85)

“To Midian, We sent their brother Shu‟ayb” (Al-Araf 7: 85)

Yukarıda belirtilenler, önceki şeriatların üç sebepten dolayı Müslümanlar için şer'î hüküm olmadığını göstermektedir. Birincisi, kullanılan delillerin yalnızca Tevhid ve Akaid ile ilgili olup Şeriat ile ilgili olmamasıdır. İkincisi, İslam Şeriatı dışında herhangi bir şeriata uymayı yasaklayan hukuki nasslar bulunmasıdır. Üçüncüsü ise her peygamberin özellikle kendi kavmine gönderilmiş olmasıdır.

The above show that the previous laws are not Shara‟i for the Muslims for three reasons. First, the Daleels that are used refer only to the Tawheed and Aqa‟id, and not the Shar‟iah. Second, there are legal texts that prohibit following any Shar‟iah except the Islamic Shar‟iah. Third, each Prophet was sent specifically to his people.

Müslümanlar önceki ümmetlerin bir parçası değildir; önceki peygamberler Müslümanlara gönderilmemiştir ve Müslümanlar onların şeriatıyla muhatap tutulmamış, dolayısıyla onlardan sorumlu değildir. Bu nedenle önceki ümmetlerin şeriatı hüküm kaynağı olarak kabul edilmez.

The Muslims are not part of previous nations, the previous Prophets were not sent to the Muslims, and the Muslims are not addressed by their law and consequently not responsible for them. Thus, the law of previous nations is not considered as a source of rules.

Müslümanların Peygamber'in (sav) bildirdiği her şeye uymak zorunda olduğu iddiasıyla ilgili olarak: Allah (c.c.), Müslümanlara Peygamber'in (sav) getirdiklerine uymalarını emretmiştir. Peygamber (sav), önceki ümmetlerin olaylarını, onların kıssalarındaki ibretlerden ders alınması için anlatmış; onların kanunlarına bağlı kalınması için değil. Peygamber (sav), Müslümanlara önceki peygamberlerin kıssalarını ve diğer milletlerle ilgili bilgileri anlatmıştır. Onların durumlarını ve uymakta oldukları kuralları yalnızca bir hatırlatma olarak açıklamıştır; onların kanunlarına uyulması için bir emir olarak değil. Ümmetlerin işleri ve uymakta oldukları kurallarla ilgili haberlerin tamamı, sadece ibret alınacak anlatılar olarak zikredilmiş, uyulacak kanunlar olarak değil.

Regarding the claim that Muslims have to follow everything that the Messenger (saw) mentioned. Allah (swt) ordered the Muslims to follow what the Messenger (saw) brought. The Messenger (saw) narrated the affairs of previous nations to learn and take lessons from the morale of their stories, and not to abide by their laws. The Messenger (saw) narrated to the Muslims the stories of the previous Prophets as well as information about other nations. He (saw) explained their situations and rules they were following just as a reminder, not as an order to follow their laws. The news about the nations‟ affairs and rules they were following were all mentioned as mere narrations to take lessons from and not as laws to follow.

Dahası, bu kuralların birçoğu ayrıntılarında İslam Şeriatı ile çelişmektedir. Eğer Müslümanlar bu kanunlarla muhatap tutulsaydı, iki farklı şeriatla muhatap olmaları gerekirdi ki bu imkânsızdır. Mesela Allah (SWT), Süleyman hakkında şöyle buyurmaktadır:

Moreover, many of those rules contradict the Islamic Shar‟iah in their details. If the Muslims were addressed by these laws, they would be addressed by two different Sharaa‟i, which is impossible. For example, Allah (swt) says regarding Sulayman:

“Kuşları teftiş etti ve dedi ki: „Hüdhüdü neden göremiyorum? Yoksa gaiblerden mi?” „Onu mutlaka çetin bir azapla cezalandıracağım ya da kesin bir delil getirmezse kesinlikle öldüreceğim.”"

“And he took an account of the birds; and he said, „Why is it I do not see the Hud? Or is he among the absentees? I will certainly punish him with a severe punishment, or execute him, unless he brings me a clear reason.”‟ (TMQ An-Naml: 20-21)

Müslümanlar arasında, hayvanlar ve kuşlar, zarar verseler bile onlara ceza verilmemesi gerektiği konusunda bir ihtilaf yoktur. Peygamber ﷺ'in açık metni de şöyledir:

There is no disagreement among Muslims that there should be no punishment for birds, and all animals for that matter, even if they cause some harm. The clear text from the Messenger (saw) states:

“Hayvanların verdiği zarar tazmin edilmez.” (Buhârî)

“The transgression of animals is not accounted for.” (Bukhari)

Bu nedenle, hayvanların ve kuşların (sebep olduğu) saldırganlık/zarar için tazminat ödenmez.

Thus, the transgression of animals as well as the birds is not compensated for.

Ayrıca, Allah (swt) Musa (as)'a hitap etti:

Also, Allah (swt) addressed Musa (as):

“Tırnakları birbirinden ayrılmamış her hayvanı yasakladık; sığır ve koyunun yağını da onlara yasakladık; ancak sırtlarında ya da bağırsaklarında olan ya da bir kemikle karışmış olan yağ hariç.” (Kur'an, En'am suresi: 146)

“We forbade every (animal) with undivided hoof, and We forbade them the fat of the ox and the sheep, except what adheres to their backs of their entrails, or is mixed up with a bone.” (TMQ Al-Anam: 146)

İslam Şeriatında Allah (sübhanehu ve teala), bunu Müslümanlar için helal kılarak şöyle buyurmuştur: "Yiyecekleriniz de onlara helal kılındı." Ayette geçen yağ, Müslümanların yiyeceklerinin bir parçasıdır. Dolayısıyla onlar için mubahtır. Zekeriyya kavminin de Kur'an'da belirtildiği gibi kendilerine özgü bir şeriatı vardı.

In the Islamic Shar‟iah Allah (swt) made all of this Halal to the Muslims by saying, “And your food is made halal for them.” The fat mentioned in the Ayah is part of the Muslims‟ food. Thus, it is allowed for them. The people of Zakariah also had their own Shar‟iah as mentioned in the Qur‟an.

Meryem'in annesi şöyle dedi:

Maryam‟s mother said:

"Karnımdakini sana adadım." (Âl-i İmrân: 35)

“I vowed what is in my womb for you.” (Al-Imran: 35)

Bu, İslam'da haramdır. Ayrıca Allah (SWT), Ya'qoob'a hitap etti:

This is Haram in Islam. Also, Allah (swt) addressed Ya‟qoob:

“İsrailoğullarına, İsrail'in kendi nefsine haram kıldığı şey dışında, yiyeceklerin hepsi helal kılınmıştı.” (Terceme-i Mealî-i Kur'an, Al-i İmran: 93)

“All food was lawful to the Children of Israel, except what Israel made unlawful for himself” (TMQ Al-Imran: 93)

İslam'da, Allah (SWT) haram kılmadığı bir şeyi haram kılmak hiç kimse için caizdir değildir.

In Islam it is Haram for anyone to make anything Haram if Allah (swt) did not make it Haram:

"Allah'ın sana helal kıldığını, niçin kendine haram kılıyorsun?" (Tahrim Suresi, 1)

“Why do you make unlawful that which Allah made lawful for you.” (TMQ At-Tahrim: 1)

Benzer şekilde Kur'an, Mağara Ashabı'nın zamanında Kitabiler'in şeriatını da zikreder:

Similarly the Qur‟an mentions the Shar‟iah of the Kitabyeen during the days of the People of the Cave:

“İşlerinde galip gelenler dediler ki: „Mutlaka onların üzerine bir mabed inşa edeceğiz.‟” (TMQ Kehf: 21)

“Those who prevailed over their affair said, „Let us surely take a place of worship over them.‟” (TMQ Al-Kahf: 21)

Bu, İslam'da haramdır, çünkü Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur:

This is Haram in Islam because the Prophet (saw) said:

"Onlar öyleleridir ki, aralarında salih bir adam öldüğünde, onun kabri üzerine bir ibadethane yaparlar ve sonra içine o resimleri yaparlar. Onlar, Allah katında yaratılmışların en kötüleridir." (Buhârî ve Müslim)

“Those are the people who, whenever a pious man dies amongst them, make a place of worship at his grave and then they make those pictures in it. Those are the worst creatures in the Sight of Allah.” (Bukhari & Muslim)

Başka bir âyette Allah (SWT), Musa'nın kavmine şöyle hitap etmiştir:

In another Ayah, Allah (swt) addressed the people of Musa:

Ona şunu farz kıldık: „Cana karşılık can, göze karşılık göz, buruna karşılık burun, kulağa karşılık kulak, dişe karşılık diş; yaralara da misliyle karşılık.‟ (TMQ Al-Maide: 45)

“We ordained upon them: „Life for a life, eye for an eye, nose for a nose, ear for an ear, tooth for a tooth, and wounds equal for equal.‟” (TMQ Al-Maidah: 45)

Müslümanlar bu düzeni izlemezler. Bunun yerine İslam, bu durumda Müslümanlara el-Kısas, yani cinayete karşı idam cezasını (belirli kurallar çerçevesinde) uygulamayı emreder. Ayrıca İslam, bunun altında kalan her suç için maddi tazminatı belirlemiştir; nitekim Allah (SWT) şöyle buyurur:

Muslims do not follow this order. Instead, Islam obligates Muslims in this case to take al-Qawad, or the capital punishment against murder (within specific rules). Furthermore, Islam established the monetary compensation for any crime below this, as Allah (swt) says:

"Eğer biri size karşı saldırganlık ederse, siz de ona karşı aynı şekilde saldırganlık edin." (Bakara Suresi: 194)

“If then anyone transgresses against you, transgress likewise against him.” (TMQ Al-Baqarah: 194)

"Eğer cezalandıracaksanız, size yapılan haksızlık ölçüsünde cezalandırın." (TMQ An-Nahl: 126)

“And if you punish, let your punishment be proportional to the wrong that has been done against you.” (TMQ An-Nahl: 126)

"Ve bir kötülüğün karşılığı, onun benzeri bir kötülüktür." (Eş-Şûrâ 42: 40)

“And the punishment for a wrong deed is likewise.” (TMQ Ash-Shura 42: 40)

Ayetin anlamı olan "Yaralar da kısas olarak eşittir" ifadesi, İslam'daki kısastan farklıdır. İslam'da kısas, bedenin herhangi bir uzvuna karşı işlenen suçların parasal tazminatı olan "ırş" ile adlandırılır. Tevrat ise ırşın kabulünü içermez. Önceki peygamberlere ve milletlere uygulanan birçok hüküm İslam hukukuyla çeliştiğinden, Müslümanlara bu hükümlerle hitap edilemez.

Also, the meaning of the Ayah, “And wounds equal for equal,” differs from the Qisas in Islam. Qisas in Islam is called Irsh, which is the monetary compensation for crimes against any part of the body. The Torah does not contain the acceptance of Irsh. Since many rules that applied to the previous Prophets and nations contradict the Islamic laws, the Muslims cannot be addressed by them.

Söylenmemelidir ki yalnızca yukarıda sözü edilen kurallar, onlara karşılık gelen İslami kurallarla hükümsüz kılınmıştır. Bunun nedeni, İslami kuralların önceki kuralları tek tek ve duruma göre hükümsüz kılmak için gelmemiş olması, bunun yerine önceki şeriatlarla hiçbir ilişkisi bulunmayan, insanlık için bütünüyle eksiksiz bir şeriat olarak gelmiş olmasıdır. Dolayısıyla, tek tek duruma göre hükümsüz kılma iddiası geçersizdir.

It should not be said that only those rules mentioned above are abrogated by their corresponding Islamic rules. The reason for this is because the Islamic rules did not come to abrogate the previous rules on a case-by-case basis but rather came as a complete Shar‟iah for humanity that has no relationship with the previous ones. Thus, the claim of case-by-case abrogation is invalid.

Ayrıca, daha önce açıklandığı gibi, neshin tanımı, metinde var olan bir hükmün yeni bir metinle geçersiz kılınmasıdır. Örneğin Resulullah ﷺ şöyle buyurmaktadır:

Moreover, as explained earlier abrogation is the invalidation of an existing rule in the text by a new text. For example, the Messenger (saw) says:

"Size kabirleri ziyaret etmeyi yasaklamıştım, şimdi ise onları ziyaret etmelisiniz." (Müslim, Tirmizî, Ebû Dâvûd ve en-Nesâî)

“I used to forbid you from visiting the graves, now you should visit them.” (Muslim, Tirmidhï, Abu Dawud & al-Nasa‟i)

Bir önceki hükmün yeni bir metinle geçersiz kılınmasına nesh denir. Neshte, neshedilen hükmün yeni hükümden önce indirilmiş olması ve yeni hükmün de önceki hükmü yürürlükten kaldırdığına dair bir delil içermesi gerekir. Bu iki şart yerine gelmezse nesh yoktur. İki hüküm arasında sadece görüş ayrılığı veya çelişki olması, birinin diğerini neshettiği anlamına gelmez. Dolayısıyla, önceki şeriatlere ait ve İslami hükümlerle çelişen veya zıt olan bu kurallar, o İslami hükümler tarafından neshedilmiş değildir. Bu iddiayı destekleyen bir delil yoktur. Ayrıca İslami koyuculuk ile bu kurallar arasında bir ilişki de bulunmamaktadır. Bununla birlikte, bu kurallar önceki şeriatların bütünüyle neshedilmesi kapsamında yürürlükten kalkmıştır. Bu nedenle bunları neshetmek için ayrıca özel hükümlere ihtiyaç yoktur.

The invalidation of an old rule by a new text is termed abrogation. In abrogation, the abrogated rule must have been revealed before the new rule, and the new rule must also contain a Daleel that it is abrogating the previous rule. If both conditions are not met, there is no abrogation. The mere disagreement or contradiction between two rules does not make one of them abrogate the other. Therefore, the rules mentioned regarding the previous Sharaa‟i are not abrogated by their corresponding Islamic ones that conflict or contradict them. There is no Daleel for such a claim. Also, there is no relationship between the Islamic legislation and these rules. However, these rules are abrogated as part of the abrogation of the previous Sharaa‟i as a whole. Thus, they do not need specific rules to abrogate them.

Bütün bu deliller, Resulullah'ın (sav) tebliğ ettiği her şeyden Müslümanların sorumlu olduğu görüşünün geçersizliğini açıkça göstermektedir. Müslümanlar yalnızca İslam'ın Şeriatı'ndan sorumlu ve onunla mükelleftir. Müslümanlara önceki peygamberlerin kıssaları ve hikâyeleri hitap etmez; önceki ümmetlerin uyduğu hükümlerle de muhatap kılınmazlar. Bu nedenle önceki ümmetlerin şeriatı ne Müslümanlar için bir şeriat ne de hüküm çıkarmada bir kaynaktır.

All of these evidences clearly illustrate the invalidity of the notion that the Muslims are responsible for everything that the Messenger (saw) conveyed. The Muslims are responsible and obligated to follow only the Shar‟iah of Islam. The Muslims are not addressed with stories and affairs of the previous Prophets, nor are they addressed with the rules that the previous nations followed. Therefore, the Shar‟iah of previous nations is neither a Shar‟iah for the Muslims nor a legal source of legislation.

Ancak, önceki şeriatlere ait bir hükmün Müslümanlara da hitap ettiğini gösteren, bu hükmü bildiren bir nass (metin) varsa, bu hüküm İslam şeriatının bir parçası haline gelir. Dolayısıyla Müslümanlar bu hükme, önceki şeriatlara uymakla yükümlü oldukları için değil, bu hüküm İslam şeriatının bir parçası olduğu için uymakla yükümlüdür. Müslümanlar hükmü uygulamakla yükümlüdür, çünkü bu hükmü gösteren nassı Allah (SWT) Müslümanlara hitap ederek bildirmiştir.

However, if there is another text that came with statements which includes a rule from the previous Sharaa‟i indicating that Muslims are addressed by them, then this rule becomes part of the Islamic Shari‟ah. Thus, Muslims are obliged to follow this rule because it is part of the Islamic Shari‟ah, not because Muslims are obligated to follow the previous Sharaa‟i. Muslims are obliged to apply the rule because Allah (swt) stated the text that indicates this rule is addressed to the Muslims.

Kur'an ve Sünnet'te önceki peygamberlere hitap eden hükümler incelendiğinde, bu hükümlerin üç durumda Müslümanlara da yöneltildiği anlaşılmaktadır:

Scrutinising the rules mentioned in the Qur‟an and the Sunnah which are addressed to the previous Prophets indicates that the Muslims are also addressed by these rules in three situations:

1) Hükmü içeren âyet, Müslümanlara hitapla başlıyorsa. Örneğin, malı biriktirme meselesini ele alan âyette Allah (SWT) şöyle buyurur:

1) If the Ayah which contains the rule begins by addressing the Muslims. For example, in the Ayah addressing the issue of hoarding wealth, Allah (swt) says:

“Ey iman edenler! Gerçekten, hahamların ve rahiplerin birçoğu insanların mallarını haksız yere yerler ve insanları Allah'ın yolundan alıkoyarlar. Altını ve gümüşü biriktirip onu Allah yolunda harcamayanlar ise; onlara acı bir azap müjdele.” (Tevbe Suresi: 34)

“O you who believe! There are many rabbis and priests who eat the wealth of people unjustly and they yasuddun (keep people away from) Allah‟s Path, and there are those who hoard the gold and silver and do not spend it in the cause of Allah. Promise them a severe punishment.” (TMQ At-Tauba: 34)

Allah (swt) bu âyette Müslümanlara hitap etmiştir; dolayısıyla âyetle gelen hükümler İslam Şeriatı'nın bir parçasıdır. Bu âyete dayanarak, her ne kadar hüküm din adamlarının ve Yahudi hahamlarının durumunu anlatan bir âyetin içinde gelmiş olsa da, servet biriktirmek (ihtikâr/istif) İslam Şeriatı'nda haramdır.

Allah (swt) in this Ayah has addressed the Muslims therefore the rules that came in the Ayah are part of the Islamic Shari‟ah. Based on this Ayah, hoarding wealth is Haram in the Islamic Shari‟ah, even though the rule came as part of an Ayah which explains the status of priests and rabbis.

2) Hüküm içeren âyette, genel anlam ifade eden kelimelerden biri bulunuyorsa, örneğin Allah'ın hükümlerinden başkasıyla hükmetmeyle ilgili âyet gibi, Allah (SWT) şöyle buyurur:

2) If the Ayah which includes the rule has one of the words that imply a general connotation, such as the Ayat of ruling with other than Allah‟s rules. Allah (swt) says:

"Kim (ve men) Allah'ın indirdiği ile hükmetmezse, işte onlar Zalimlerdir." (TMQ Al-Maide: 45)

“Whoever (waman) rules by other than what Allah has revealed, then those are the Dhalimoon (oppressors).” (TMQ Al-Maidah: 45)

Arapça "Mann" kelimesi genel bir anlam ifade eder. Dolayısıyla bu âyet Müslümanlara hitap etmektedir.

The word “Mann” in Arabic establishes a general connotation. Thus, the Muslims are addressed by this Ayah.

3) Hüküm içeren âyet, Müslümanların dikkatini hükme yönelten bir ifadeyle sona eriyorsa. Örneğin, Kasas suresindeki Karun'un konumunu ve uygulamalarını ima eden âyetlerde olduğu gibi. Âyet şöyle başlar:

3) If the Ayah which includes the rule, ends with something that directs the attention of Muslims to the rule. For example, in the Ayat of Surah al-Qasas which alludes to the position and practices of Qaroon. The Ayat start by saying:

Kârûn, Musa'nın kavmindendi; ancak onlara karşı azgınlık etti. Ona öyle hazineler vermiştik ki, anahtarları bir grup güçlü adama bile ağır gelirdi. Kavmi ona şöyle dediğinde: "Şımarma! Şüphesiz Allah şımaranları sevmez." {Ancak Allah'ın sana verdiği (servet) ile ahiret yurdunu ara, dünyadaki payını da unutma, Allah sana iyilik ettiği gibi sen de iyilik et ve yeryüzünde bozgunculuk arama. Şüphesiz Allah bozgunculuk yapanları sevmez.} (TMQ Al-Qasas: 76-77)

“Qaroon was from the people of Musa; however he transgressed over them. And We gave him of the treasures, that of which the keys would have been a burden to a body of strong men. When his people said to him, „Do not be glad (with ungratefulness to Allah‟s Favors). Verily! Allah likes not those who are glad (with ungratefulness to Allah‟s Favors).‟ But seek, with that (wealth) which Allah has bestowed on you, the home of the Hereafter, and forget not your portion of legal enjoyment in this world, and do good as Allah has been good to you, and seek not mischief in the land. Verily, Allah likes not the Mufsidoon.” (TMQ Al-Qasas: 76-77)

"Bu, bende bulunan bir ilim sayesinde bana verildi" dedi. Ondan önce, kendisinden daha güçlü ve topladıkları servet bakımından daha zengin olan nice nesilleri Allah'ın helak ettiğini bilmiyor muydu? Ama suçlular günahları hakkında sorguya çekilmezler (çünkü Allah onları iyi bilir, bu yüzden hesap sorulmadan cezalandırılacaklardır). Böylece Karun, süslü giysileriyle kavmi önüne çıktı. Dünya hayatını arzulayanlar şöyle dediler: "Keşke Karun'a verilen bir benzerine bizim de sahip olsaydık. Gerçekten o, büyük bir servetin sahibi!"

“He said, 'This has been given to me only because of knowledge I possess.' Did he not know that Allah had destroyed generations before him, men who were stronger than him in might and greater in the amount they had collected? But the Mujrimoon will not be questioned of their sins (because Allah knows them well, so they will be punished without account). So he went forth before his people in his pomp. Those who were desirous of the life of the world said, 'Ah, would that we had the like of what Qaroon has been given. Verily! He is the owner of a great fortune.” (TMQ Al-Qasas: 78 -79)

“Ama kendilerine ilim verilmiş olanlar dediler ki: 'Vay halinize! Allah'ın sevabı, iman edip salih amel işleyenler için daha hayırlıdır; bunu ancak sabredenlerden başkası elde edemez.' Bunun üzerine onu ve evini yerin dibine geçirdik. Artık onun, Allah'a karşı kendisine yardım edecek bir topluluğu da olmadı, kendini kurtarabilecek kimselerden de değildi. Dün onun yerini istemiş olanlar ise şöyle demeye başladılar: 'Görmüyor musun? Allah, kullarından dilediğine rızkı genişletir, dilediğine de daraltır. Eğer Allah bize lütfetmiş olmasaydı, bizi de yerin dibine geçirirdi! Görmüyor musun? Kâfirler asla kurtuluşa eremezler.'”

“But those who had been given knowledge said, 'Woe to you! The reward of Allah is better for those who believe and do righteous good deeds, and this none shall attain except those who are patient.' So We caused the earth to swallow him and his dwelling place. Then he had no group or party to help him against Allah, nor was he one of those who could save themselves. And those who had desired his position the day before began to say, 'Know you not that it is Allah Who enlarges the provision or restricts it to whomsoever He pleases of His slaves. Had it not been that Allah was Gracious to us, He could have caused the earth to swallow us up (also)! Know you not that the disbelievers will never be successful.'” (Al-Qasas 28: 80-82)

Bu ayetlerde Allah (swt) Karun'dan bahsediyor ve ardından şu ayetler geliyor:

In those Ayat, Allah (swt) is talking about Qaroon, and they are immediately followed by the Ayat which state:

"Ahiret yurdunu, yeryüzünde büyüklük taslamayı ve bozgunculuk yapmayı istemeyenlere veririz. Sonuç ise takvâ sahiplerinindir." {Kasas: 83} Ahsen, iyilik yapanlara ondan daha iyisi vardır. Kötülük yapanlar ise yaptıklarının karşılığından başkasıyla cezalandırılmazlar.

“We will grant the Hereafter to those who do not seek arrogance or mischief in the earth, and the good end is for the Mutaqeen (pious). He who comes with the Hasana will be rewarded better than it...” (TMQ Al-Qasas: 83)

Son iki ayet Peygamber (sav) ve Müslümanlara hitap etmeye başlamıştır; bu da Müslümanların dikkatini Karun'a ve onunla ilgili ayette bahsedilen hükümlere yönelttikleri anlamına gelir. Karun, yeryüzünde büyüklenme arayanlardandı. Dolayısıyla Müslümanlar da aynı hükümlerle muhatap tutulmaktadır. Note: "Peygamber (sav)" uses the abbreviated honorific, which the rules say must be replaced with ﷺ after every mention of the Prophet, so the correct form is below. Son iki ayet Peygamber ﷺ ve Müslümanlara hitap etmeye başlamıştır; bu da Müslümanların dikkatini Karun'a ve onunla ilgili ayette bahsedilen hükümlere yönelttikleri anlamına gelir. Karun, yeryüzünde büyüklenme arayanlardandı. Dolayısıyla Müslümanlar da aynı hükümlerle muhatap tutulmaktadır.

The last two Ayat started addressing the Prophet (saw) and the Muslims, which means that they direct the attention of the Muslims to Qaroon and to the rules mentioned in the Ayat discussing him. Qaroon was from those who sought arrogance in the earth. Thus, the Muslims are addressed by the same rules.

Bu üç durumda, bu ayetlerde zikredilen hükümler İslam Şeriatı'nın bir parçasıdır, çünkü Müslümanların bu hükümlerle muhatap alındığını gösteren nasslar vardır.

In these three situations, the rules mentioned in these Ayat are a part of the Islamic Shari‟ah because there are texts indicating that the Muslims are addressed by it.

Aşağıdaki hadis, Muhammed ﷺ'e indirilen Şeriat'e uymakla yükümlü olduğumuzu ve bunun dışında hiçbir şeye uymamamız gerektiğini bir kez daha vurgulamaktadır.

The following Hadith reiterates the point that we are obliged to follow the Shariah revealed to Muhammad (saw) and not any other.

Cabir ibn Abdullah rivayet etti: Ömer ibn el-Hattab, Tevrat'tan bir nüsha getirerek Peygamber'e ﷺ şöyle dedi: "Ey Allah'ın Resulü, bu Tevrat'tan bir nüshadır." Ancak [Peygamber ﷺ] sessiz kaldı. Bunun üzerine Ömer okumaya başladı ve Peygamber'in ﷺ yüzü değişmeye devam etti. Bunu gören Ebu Bekir, sert bir şekilde onu uyardı: "Resulullah'ın ﷺ yüzünü görmüyor musun?" Ömer, Peygamber'in ﷺ yüzüne baktı ve şöyle dedi: "Allah'ın gazabından ve Resulünün ﷺ gazabından Allah beni korusun. Biz Allah'ı Rab, İslam'ı din ve Muhammed'i ﷺ peygamber olarak kabul ettik." Bunun üzerine Peygamber ﷺ şöyle buyurdu:

Jabir ibn Abdullah narrated that Umar Ibn al-Khattab brought a copy of the Torah to the Prophet (saw) and said: “O Messenger of Allah, this is a copy of the Torah.” But [the Prophet] kept silent. Then Umar started reading and the face of the Prophet kept changing. So, Abu Bakr interrupted him violently: “Don't you see the face of the Messenger (saw)?” Umar looked at the Prophet's face and said, “May Allah preserve me from His anger and from the anger of his Messenger (saw), we accepted Allah as Lord and Islam as religion and Muhammad as Prophet.” Then the Prophet (saw) said:

“Muhammed'in ruhunu elinde tutan Zat'a andolsun ki, eğer Musa (as) size görünse ve siz onu izleyip beni bırakmış olsaydınız, doğru yoldan sapardınız; eğer o hayatta olup benim peygamberliğimin dönemine yetişseydi, mutlaka bana uyardı.”26

“By the One Who owns Muhammad's soul, if Musa (as) appeared to you and you followed him and left me, you would go astray from the right path and if he were alive and reached [the time of] my prophethood he would have followed me.”26

26 Tirmizi 194; Darimi 1/435 ve Mişkat, 1/20

26 Tirmizi 194; Darimi 1/435 and Mishkat, 1/20