De meeste van de ahkam van istinja* en van het betreden van het toilet worden door de juristen uitgelegd als een aanbeveling (nadb). Deze zijn bekend via de profetische traditie (Sunnah), en omvatten het opzoeken van een afgelegen plaats bij het voldoen aan de natuurlijke behoefte – volgens de opvatting in de school –, het zich onthouden van spreken, het verbod om istinja* uit te voeren met de rechterhand, het niet aanraken van de geslachtsdelen met de rechterhand, en andere zaken naast deze die in de overleveringen zijn vastgesteld.

The majority of the ahkdm of istinja* and of visiting the privy are interpreted Y the jurists as a recommendation (nadb). These are known through the SUnna, and include seeking a remote place when answering the call of nature—according to the opinion in the school—refraining from speech, the prohibition of performing istinjd* with the right hand, not touching the genitals with the right hand, and others besides these that have been laid down in the traditions.

Ze waren het oneens over één algemeen bekend vraagstuk, namelijk het richting geven aan de gebedsrichting (Qiblah) of het de rug toekeren daarnaar tijdens het verrichten van de behoefte of het urineren. De geleerden van de rechtsscholen hebben hierover drie meningen. Ten eerste: het is helemaal niet toegestaan om zich tijdens het verrichten van de behoefte naar de gebedsrichting (Qiblah) te wenden, of het nu in het toilet is of op enige andere plek. Ten tweede: dit is volledig toegestaan. Ten derde: het is toegestaan binnen dorpen en steden, maar niet in de woestijn of op plaatsen buiten de nederzettingen en steden.

They disagreed about one widely known issue and that is the facing of the qibla or turning the back to it while relieving oneself or urinating. The jurists have three opinions about it. First, that it is not permitted at all to face the qibla while relieving oneself, whether in the privy or at any other location. Second, that this is permitted absolutely. Third, that it is permitted within settlements and townships, but not in the desert or places other than settlements and towns.

De reden voor hun meningsverschil zijn twee gevestigde maar elkaar tegensprekende overleveringen. De eerste is de overlevering van Abu Ayyub al-Ansari, waarin de Profeet ﷺ zou hebben gezegd: "Wanneer jullie het toilet bezoeken, wendt jullie gezicht dan niet naar de gebedsrichting (Qiblah) en keer er ook jullie rug niet naar toe, maar wend jullie naar het oosten of het westen."83 De tweede overlevering wordt verteld door ʿAbd Allah ibn ʿUmar, die zei: "Ik beklom het dak van het huis van mijn zuster Hafsa en zag de Gezant van Allah ﷺ op twee stenen zitten om zijn behoefte te doen, met zijn gezicht naar Syrië en zijn rug naar de gebedsrichting (Qiblah)."

The reason for their disagreement are two established but conflicting traditions. First is the tradition of Abu Ayyub al-Ansan in which the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) is reported to have said, “When you visit the privy, do not face the qibla or turn your back toward it, but turn toward the east or the west”.83 The second tradition is related from cAbd Allah ibn TJmar, who said, “I ascended the roof of my sister Hafsa’s house and saw the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) on top of two bricks, answering the call of nature, with his face toward Syria and his back toward the qibla”.

De rechtsgeleerden zijn verdeeld over deze twee overleveringen in drie meningen. De eerste mening is gebaseerd op de methode van verzoening, de tweede op de methode van voorkeur, en de derde is de methode van het terugvallen op de oorspronkelijke toestemming wanneer er een tegenstrijdigheid is. Met oorspronkelijke toestemming (bara'a asliyya) bedoel ik de afwezigheid van een rechtsregel (Hukm).

The jurists are divided over these two traditions into three opinions. The first opinion is based upon the method of reconciliation, the second on the method of preference, and the third is the method of resorting to the original permission when there is a conflict. I mean by original permission (bar£a asliya), the absence of a hukm.

Degenen die de methode van verzoening hanteerden, legden de overlevering van Abu Ayyub al-Ansari zo uit dat zij betrekking heeft op de woestijn (open ruimten), waar geen dekking is, en legden de overlevering van Ibn Umar zo uit dat zij betrekking heeft op het bestaan van een dekking. Dit is de mening van Malik.

Those who adopted the method of reconciliation construed the tradition of Abu Ayyub al-AnsarT to relate to the desert (open spaces), when there is no cover, and construed the tradition of Ibn TJmar to relate to the existence of a cover. This is Malik’s opinion.

Degenen die de methode van voorkeur hanteerden, gaven de voorkeur aan de overlevering van Abu Ayyub, want bij een conflict tussen twee overleveringen, waarvan de ene een rechtsregel voorschrijft en de andere overeenstemt met het algemene beginsel, dat in dit geval de afwezigheid van een rechtsregel (Hukm) is, en het niet bekend is welke van beide in de tijd aan de andere voorafging, is het noodzakelijk de overlevering te aanvaarden die een rechtsregel (Hukm) vaststelt. De reden dat men verplicht is te handelen naar de ene overlevering, die door betrouwbare overleveraars is doorgegeven, en de andere terzijde moet laten, hoewel ook deze door betrouwbare overleveraars is gerapporteerd, en ondanks de mogelijkheid dat de ene later was dan de andere of er eerder werd vastgesteld, is dat wij niet toegestaan zijn een rechtsregel (Hukm) die als verplichting uitgevoerd moet worden, prijs te geven op grond van een vermoeden dat een opheffing oplegt, waarvoor wij geen gezag hebben, tenzij is overgeleverd dat deze overlevering later was. De waarschijnlijkheden waarop men bij de ahkam vertrouwt, dat wil zeggen die welke de ahkam opleggen of intrekken, zijn beperkt door de wet. Bovendien wordt niet elke waarschijnlijkheid die overeengekomen kan worden, aanvaard. Zo zeggen zij dat de verplichting tot handelen niet wordt opgelegd door waarschijnlijke overtuiging, maar wordt opgelegd door een definitieve regel; daarmee bedoelen zij het bestaan van een definitieve regel die het verplicht maakt te handelen naar een waarschijnlijkheid.

Those who adopted the method of preference, preferred the tradition of Abu Ayyub, for in case of conflict of two traditions, one prescribing a law and the other conforming to the general principle, which in this case is the absence of a hukm, and it is not known which one precedes the other in time, it is necessary to adopt the tradition that lays down a law. The reason for being obliged to act according to one tradition that has been transmitted by reliable narrators and to relinquish the other, although it has also been reported by reliable narrators, and despite the possibility that one of them was later than the other or it was laid down before it, is that we are not permitted to relinquish a law that must be acted upon as an obligation in the face of a conjecture imposing an abrogation for which we have no authority, unless it has been related that this tradition was later. The probabilities that are relied upon for the ahkam, that is, those that impose the ahkam or withdraw them, are limited by the law. Moreover, not every probability that may be agreed upon is accepted. Thus, they say that the liability to act is not imposed by probable conviction, but is imposed by a definitive rule, they mean by it the existence of a definitive rule that makes it obligatory to act according to a probability.

Dit is de methode van Abu Muhammad ibn Hazm al-Andalusi. Dit is een uitstekende methode, gebaseerd op de beginselen van juridisch redeneren, en zij berust op de regel dat twijfel niet kan wegnemen wat is vastgesteld door een bewijs uit de wet. Degenen die de methode van het terugvallen op het onderliggende beginsel bij tegenstrijdigheid hebben aangenomen, hebben haar gebouwd op de regel dat twijfel de rechtsregel (Hukm) beëindigt en opheft, alsof er helemaal geen rechtsregel is. Dit is de methode van Dawud al-Zahiri, maar Abu Muhammad ibn Hazm was in dit punt het met hem oneens, hoewel hij een van zijn volgelingen was.

This method that we have described is the method of Abu Muhammad ibn Hazm al-AndalusL This is an excellent method based on the principles of juristic reasoning, and it relies on the rule that doubt cannot remove what has been established by an evidence from the law. Those who adopted the method of recourse to the underlying principle in case of conflict have erected it on the rule that doubt terminates the hukm and withdraws it, and it is as if there is no rule. This is the method of Dawud al-Zahiri, but Abu Muhammad ibn Hazm opposed him on this issue, even though he is one of his followers.

De QadT (Ibn Rushd) zei: "Dit is wat we in dit boek hebben willen vaststellen uit de kwesties die we beschouwden als behorend tot de beginselen, en dit zijn de zaken die het vaakst in de wetgeving zijn uitgedrukt; dat wil zeggen, de meeste ervan hebben betrekking op kwesties die uitdrukkelijk in de wetgeving zijn vermeld, hetzij direct, hetzij impliciet. Wanneer wij iets van deze aard in herinnering hebben, toetsen wij het in dit boek. Het meeste waarop ik heb vertrouwd, met betrekking tot het toeschrijven van meningen aan hun auteurs, is afkomstig uit Kitab al-Istidhkar, en ik sta eenieder toe (verzoek eenieder) die fouten bij mij vindt, deze te corrigeren. Het is Allah die hulp en succes schenkt."

The QadT (Ibn Rushd) said, “This is what we sought to establish in this book from the issues we thought take the course of principles, and these are what have been expressed more often in the law, that is, most of them relate to issues expressly stated in the law, either directly or inherently. When we remember anything of this nature, we verify it in this book. Most of what I have relied upon, with respect to attributing opinions to their authors, is from Kitab al-Istidhkar^ and I permit (request) whosoever finds errors on my part to correct them. It is Allah Who grants help and success.”