I'tikaf wordt in de wet aanbevolen en is verplicht na een gelofte. Hierover bestaat geen meningsverschil, behalve wat van Malik wordt overgeleverd: hij keurde het af uit vrees dat de voorwaarden ervoor niet vervuld zouden worden. Het heeft meer verdienste in ramadan dan op andere tijden, vooral tijdens de laatste tien dagen ervan, omdat de laatste i'tikaf van de Profeet ﷺ toen plaatsvond. Het bestaat gewoonlijk uit specifieke handelingen, op een specifieke plaats, op een bepaald tijdstip, met bijzondere voorwaarden en met bepaalde vormen van onthouding.

Ftikif is recommended in the law and is obligatory after a vow. There is no dispute about this, except what is related from Malik that he disapproved undertaking it under the apprehension that its conditions would not be met. It has greater merit in Ramadan than at other times, especially during its last ten days, as that was when the last iHikaf of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) took place. It generally consists of specific tasks, at a specific location, at a particular time, with special conditions, and with specific kinds of abstention.

Er zijn twee meningen over de handelingen die specifiek zijn voor de i'tikaf. Er wordt gezegd dat gebed, het gedenken van Allah [in het hart en met de tong] en het reciteren van de Koran de enige handelingen zijn die vereist zijn voor vroomheid en nabijheid tot Allah. Dit is de mening van Ibn al-Qasim. Er wordt ook gezegd dat het alle handelingen omvat die vereist zijn om nabijheid tot Allah te zoeken en voor vroomheid, en die specifiek zijn voor het Hiernamaals. Dit is de mening van Ibn Wahb. Volgens deze mening mag de aanbidder naar begrafenissen gaan, zieken bezoeken en zich bezighouden met studie, maar volgens de eerste mening is dat niet toegestaan. Dit is ook de mening van al-Thawri, terwijl de eerste de mening is van al-Shafi'i en Abu Hanifa.

There are two opinions about the acts that are specific to it. It is said that prayer, remembrance of Allah [by heart and by tongue], and the recitation of the Qur’an are the only acts required for piety and nearness to Allah. This is the opinion of Ibn al-Qasim. It is also said that it includes all the acts required for seeking nearness to Allah and for piety and that are specific to the hereafter. This is the opinion of Ibn Wahb. In accordance with this opinion the worshipper may attend funerals, visit the sick, and be engaged in studies, but not in accordance with the first opinion. This is also the opinion of al- Thawri, while the first is the opinion of a!-Shafi T and Abu HanTfa.

De reden voor hun meningsverschil is dat dit iets is dat niet in de wet is uitgedrukt, dat wil zeggen, er zijn voor dit onderwerp geen wettelijke definities vastgelegd. Degenen die i'tikaf opvatten als de toewijding van zichzelf aan handelingen die specifiek zijn voor moskeeën, zeiden dat alleen gebed en recitatie zijn toegestaan voor de mu'takif (iemand die zich terugtrekt in de moskee). Degenen die het opvatten als de toewijding van zichzelf aan alle handelingen die streven naar geestelijke nabijheid, stonden hem toe andere handelingen te verrichten die we hebben genoemd. Van CA1T (God heeft welgevallen aan hem) wordt overgeleverd dat hij zei: "Degene die zich terugtrekt in een moskee, mag zich niet bezighouden met obscene zaken of scheldwoorden uitwisselen; hij moet het vrijdaggebed bijwonen en ook begrafenissen, hij mag communiceren met zijn familieleden indien de noodzaak zich voordoet, maar hij moet dit staand doen en niet zittend." Dit is vermeld door 'Abd al-Razzaq. Het tegenovergestelde is overgeleverd van 'A'isha, namelijk dat de sunnah voor de mu'takif is om geen begrafenissen bij te wonen of zieken te bezoeken. Dit is eveneens een van de factoren die tot een meningsverschil over de betekenis ervan hebben geleid.

The reason for their disagreement is that this is something not expressed in the law, that is, there are no legal definitions laid down for it. Those who understood ihikaf to mean the dedication of the self to acts that are specific to mosques said that only prayer and recitation are permitted to the muStakif (person retiring to the mosque). Those who understood it to mean the devotion of the self to all acts seeking spiritual nearness permitted him to engage in other acts that we have mentioned. It is related from CA1T (God be pleased with him) that he said, “The person who retires to a mosque is not to indulge in obscenities or exchange abuses, he is to attend the Friday congregation prayer as well as funerals, he is to communicate with his family members if the need arises, but he is to do this while standing and not seated”. This has been mentioned by cAbd al-Razzaq. The opposite of this has been related from cA’isha, which is that the sunna for the mt/ta&fis not to attend funerals or visit the. sick. This is also one of the factors that led to a disagreement over its meaning.

Zij waren het oneens over de plaatsen waar i'tikāf moet worden beoefend. Een groep rechtsgeleerden zei dat i'tikāf alleen is toegestaan in drie moskeeën: het Huis van Allah (Heilige Moskee (Al-Masjid al-Haram), Mekka), de moskee in Jeruzalem, en de moskee van de Profeet ﷺ in Medina. Dit was de mening van Hudhayfa en Sa'īd ibn al-Musayyab. Anderen hielden vol dat i'tikāf niet aan beperkingen gebonden is en in alle moskeeën mag worden uitgevoerd. Dit was de mening van al-Shāfi'ī, Abū Ḥanīfa en al-Thawrī, en het is de bekende mening van Mālik. Enkele andere rechtsgeleerden zeiden dat i'tikāf alleen is toegestaan in een moskee waar het vrijdagse gemeenschappelijke gebed wordt gehouden. Dit is een overlevering van Ibn 'Abd al-Ḥakam van Mālik. Allen waren het er echter over eens dat een voorwaarde voor i'tikāf is dat het in een moskee wordt uitgevoerd, behalve wat wordt overgeleverd van Ibn Lubāba, dat het ook geldig is op andere plaatsen dan de moskee. Zij waren het ook eens dat gemeenschap met vrouwen verboden is voor de mu'takif als hij zich in een moskee terugtrekt. Abū Ḥanīfa hield er echter aan vast dat een vrouw i'tikāf moet houden op de plaats van aanbidding in haar huis.

They disagreed about the locations at which i'tikdf is to be practised. One group of jurists said that there is no Ftikdf, except in three mosques: the House of Allah (al-Masjid al-Haram, Mecca), the mosque at Jerusalem, and the mosque of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) at Medina. This was the opinion of Hudhayfa and SacTd ibn al-Musayyab. Others maintained that fitikaf is unrestricted, and can be undertaken in all mosques. This was the opinion of al-Shafi T, Abu HanTfa, and al-ThawrT, and c it is the well-known opinion from Malik. Some other jurists said that there is no frikaf except in a mosque where the Friday congregational prayers are held. This is a narration by Ibn <Abd al-Hakam from Malik. All of them agreed, however, that a condition for Ptikdf is that it be undertaken in a mosque, except what is related from Ibn Lubaba that it is valid in places other than the mosque. They also agreed that intercourse with women is prohibited for the muStakif if he retires to a mosque. Abu HanTfa, however, maintained that a woman is to undertake MWf in the place of worship in her house.

De reden van hun meningsverschil over de vereiste van een moskee of het laten vallen van deze vereiste komt voort uit de waarschijnlijkheid van interpretatie in de woorden van de Verhevene: "En raak hen niet aan terwijl jullie in de moskeeën i'tikaf verrichten",233 namelijk of de tekst hier een aanwijzing bevat. Degenen die vasthielden dat er een aanwijzing in de tekst ligt, zeiden dat er geen i'tikaf is behalve in een moskee, en dat een voorwaarde van i'tikaf het zich onthouden van geslachtsgemeenschap is. Degenen die vasthielden dat er geen (indirecte) aanwijzing in de tekst ligt, zeiden dat de betekenis hier is dat i'tikaf is toegestaan op andere plaatsen dan de moskee waar geen beperking op geslachtsgemeenschap rust, want als men zou zeggen: "Geef die en die persoon niets terwijl hij binnen het huis is", zou de (indirecte) implicatie van de tekst zijn dat hij het ding wel moet krijgen als hij buiten het huis is. Dit is echter een afwijkende opvatting, en de meerderheid hield vast dat moskeeën aan i'tikaf verbonden zijn, aangezien dat een van de voorwaarden ervan is.

The reason for their disagreement over the stipulation of a mosque or the dropping of this stipulation stem from the probabilities of interpretation in the words of the Exalted, “And touch them not while you are undertaking iStikdf in the mosques”,233 as to whether there is an indication of the text here. Those who maintained that there is an indication of the text said that there is no iStikdf, except in a mosque, and a condition of the ftikdfh the avoidance of intercourse. Those who maintained that there is no (indirect) indication of the text said that the meaning here is that Ftikdf is permitted in places other than the mosque where there is no restriction upon intercourse, because if one were to say, “Do not give such and such person anything while he is inside the house”, the (indirect) implication of the text would be that he be given the thing if he is outside the house. It is, however, a deviant opinion, and the majority held that mosques have been associated with iStikdf as that is one of its conditions.

The reason for their disagreement about restricting or not restricting it to some mosques arises from the conflict of the general meaning with analogy that restricts it. Those who preferred the general implication said that it is valid in all mosques according to the apparent meaning of the verse. Those who subjected it to restriction through analogy, specifying some mosques included in the general meaning, stipulated that it be in a mosque where Friday prayers are held so that the muHakif's devotion is not interrupted by going out for the Friday prayer, or that it should be one of the three mosques to which journeying is a pious act, like the mosque of the Prophet ﷺ where his i'tikaf was undertaken. They did not extend it by analogy to the remaining mosques because they are not equal in terms of their sanctity.

The reason for their disagreement about restricting or not restricting it to some mosques arises from the conflict of the general meaning with analogy that restricts it. Those who preferred the general implication said that it is valid in all mosques according to the apparent meaning of the verse. Those who subjected it to restriction through analogy specifying some mosques included in the general meaning, stipulated that it be in a mosque where Friday prayers are held so that the muHakifs devotion is not interrupted by going out for the Friday prayer, or that it should be one of the three mosques to which journeying is a pious act, like the mosque of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) where his ftikaf was undertaken.234 They did not extend it by analogy to the remaining mosques because they are not equal in terms of their sanctity.

De reden voor hun meningsverschil over de i'tikaf van een vrouw ontstaat ook uit het conflict tussen analogie en een overlevering. Vaststaat dat Hafsa, ʿĀ'isha en Zaynab (bint Jahsh), de echtgenotes van de Profeet ﷺ, toestemming vroegen aan de Gezant van Allah ﷺ om i'tikaf in de moskee te houden. Hij stond dit toe, waarna zij afgeschermde ruimtes in de moskee inrichtten. Deze overlevering is een bewijs voor de toelaatbaarheid van i'tikaf van een vrouw in de moskee. De analogie die hiermee in strijd is, is die welke is opgebouwd uit het gebed. Aangezien het gebed van een vrouw in haar woning beter is dan haar gebed in de moskee, zoals in een bericht is vastgelegd, zou het noodzakelijk zijn dat haar i'tikaf in haar kamer de voorkeur verdient. Zij zeiden dat het een vrouw alleen is toegestaan i'tikaf in een moskee te houden samen met haar echtgenoot, op de wijze die beschreven is over de i'tikaf van de echtgenotes van de Profeet ﷺ met hem, net zoals een echtgenote alleen met haar echtgenoot mag reizen en niet alleen. Het lijkt een soort verzoening tussen de overlevering en de analogie te zijn.

The reason for their disagreement over the Ftikdf undertaken by a woman also arises from the conflict of analogy with'a'tradition. It is established that Hafsa, ^Visha, and Zaynab (bint Jash) the wives of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) sought permission from the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) for fitikaf in the mosque, he permitted them after which they set up their curtained spaces in it. This tradition is an evidence for the permissibility of a woman’s fitikdf in the mosque. The analogy that conflicts with this is the one constructed from prayer. As the prayer of a woman in her residence [or house] is better than her prayer in the mosque, as is laid down in a report, it is necessary that her iHikdfbc preferable in her room. They said that it is permitted for a woman to undertake i'-tikdfxn a mosque only with her husband in the manner that has been described about the i'tikdf of the wives of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) with him, just as a wife is to travel only with her husband and not alone. It appears to be a kind of reconciliation between the tradition and analogy.

Volgens hun opvatting is er geen limiet voor de maximale duur die aan i'tikaf toegekend mag worden, hoewel allen het als meer verdienstelijk beschouwen om het tijdens de laatste tien dagen van ramadan te verrichten. Daarom is voortdurende i'tikaf toegestaan, hetzij zonder voorwaarden door hen die vasten niet als een van de voorwaarden ervan beschouwen, hetzij op dagen waarop volgens hen, die vasten wel als een van de voorwaarden beschouwen, niet gevast mag worden.

There is no limit, in their view, for the maximum amount of time to be assigned for f-tikafy even though all of them consider it as having greater merit during the last ten days of Ramadan. Thus; perpetual fyikdf is permitted, either without qualifications by those who do not consider fasting to be one of its conditions, or for days other than those in which fasting is not allowed in the view of those who consider fasting, to be one of its conditions.

Zij waren het oneens over de minimale tijdsduur ervoor. Evenzo waren zij het oneens over het moment waarop de muʿtakif zijn iʿtikaf begint en over het moment waarop hij die beëindigt. Volgens al-Shafiʿi, Abu Hanifa en de meerderheid van de rechtsgeleerden is er geen minimumduur voor de iʿtikaf. Er zijn verschillende standpunten van Malik. Er wordt gezegd dat het drie dagen is, en er wordt gezegd dat het één dag en één nacht is. Ibn al-Qasim heeft van hem overgeleverd dat het minimum tien dagen is. Zijn leerlingen uit Bagdad zeiden dat tien dagen wenselijk is, maar dat het minimum één dag en één nacht is.

They disagreed' over the minimum time-limit for it. Likewise, they disagreed about the time when the muHakif commences his ftikaf and about the time when he terminates it. There is no limit for the minimum duration of the iHikdf in the view of al-Shafici, Abu Harnfa, and the majority of the jurists. There are different views from Malik. It is said it is three days, and it is said that it is one day and a night. Ibn al-Qasim has related from him that the minimum is ten days. His disciples from Baghdad said that ten days is desirable, but the minimum is one day and one night.

De reden voor hun meningsverschil komt voort uit het conflict van analogie met een overlevering. De analogie is dat degenen die vasten als een van de voorwaarden ervoor beschouwden, zeiden dat i'tikaf niet toegestaan is tijdens de nacht, en als het tijdens de nacht niet toegestaan is, dan kan het niet voor minder dan een dag en een nacht zijn, want het vormen van de intentie voor het vasten moet tijdens de nacht plaatsvinden. De overlevering die hiertegenover staat, is opgetekend door al-Bukhari: "'Umar, moge Allah tevreden met hem zijn, legde een gelofte af om een nacht i'tikaf te houden. De Boodschapper van Allah ﷺ beval hem zijn gelofte na te komen." Redeneren tegenover een mening die gebaseerd is op een vaststaande overlevering is zinloos.

The reason for their disagreement stems from the conflict of analogy with a tradition. The analogy is that those who considered fasting to be one of its conditions said that fitikdf is not permitted during the night, and if it is not permitted during the night, then, it cannot be for less than a day and a night, for the forming of intention for the fast has to be during the night. The tradition opposing it is recorded by al-Bukhari that “Umar, may Allah be pleased with him, made a vow for undertaking Ftikaf for a night. The Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) ordered" him to abide by his vow”. Reasoning in the face of an opinion based upon an established tradition is meaningless.

Met betrekking tot hun meningsverschil over het tijdstip waarop de mu'takif zijn i'tikaf moet beginnen: als hij een gelofte heeft afgelegd voor een bepaald aantal dagen of voor één dag, waren Malik, al-Shafi'i en Abu Hanifa het erover eens dat degene die een gelofte heeft afgelegd voor i'tikaf van één maand, de moskee moet betreden vóór zonsondergang. Over degene die een gelofte heeft afgelegd voor één dag zei al-Shafi'i dat degene die van plan is i'tikaf voor één dag te verrichten, de moskee vóór het ochtendgloren moet betreden en pas na zonsondergang weer moet verlaten. De mening van Malik is precies hetzelfde, of het nu om één dag of om één maand gaat. Zufar en al-Layth zeiden dat hij vóór het ochtendgloren moet binnengaan; maar of het nu om één dag of om één maand gaat, voor hen is het hetzelfde. Abu Thawr maakte onderscheid tussen geloften die betrekking hebben op de nacht en die op de dag. Hij zei: "Als hij een gelofte aflegt dat hij tien dagen i'tikaf zal verrichten, moet hij vóór het ochtendgloren binnengaan, maar als hij een gelofte aflegt voor tien nachten, moet hij vóór zonsondergang binnengaan." Al-Awza'i zei dat hij de i'tikaf moet beginnen na het ochtendgebed.

With respect to their disagreement about the time when the mu^takif is to commence his i^tikaf, if he has made a vow for a determined number of days or for one day, Malik, al-Shafici, and Abu HanTfa agreed that the person who has made a vow for an faikaf of one month must enter the mosque before sunset. About the person who has made a vow for one day al-Shafi i c said that the person who intends to undertake ftikaf for one day should enter the mosque before dawn and should come out after sunset. Malik’s opinion is exactly the same whether it is for one day and for one month. Zufar and al- Layth said that he is to enter before dawn; but whether for one day or one month for them it is the same. Abu Thawr made a distinction between vows made for the night and those for the day. He said: “If he makes a vow that he will undertake iHikaf for ten days, he should enter before dawn, but if he makes a vow for ten nights he should enter before sunset”. Al-AwzaT said that he should commence the i'tikdf after the morning prayer.

De reden van hun meningsverschil komt voort uit het conflict tussen analogieën, sommige met de andere, en het conflict van een overlevering met alle andere. Dit is zo omdat degenen die dachten dat een maand begint met een nacht, en die de nachten in aanmerking namen, zeiden dat hij moet beginnen voordat de zon verdwijnt. Degenen die de nachten niet in aanmerking namen, zeiden dat hij moet binnengaan vóór de dageraad. Degenen die zeiden dat de term yawm wordt gebruikt om zowel nacht als dag samen aan te duiden, maakten het verplicht dat, als de gelofte voor een yawm is, hij vóór zonsondergang moet binnengaan. Degenen die stelden dat deze term wordt gebruikt om dag aan te duiden, maakten het binnengaan vóór de dageraad verplicht. Degenen die zeiden dat de term yawm van toepassing is op de dag en de term layl op de nacht, maakten onderscheid tussen geloften die voor de nacht zijn gedaan en die voor de dag. De waarheid is dat de term yawm in het gebruik van de Arabieren soms alleen op de dag wordt toegepast en soms op de dag en de nacht samen, maar het lijkt erop dat zijn primaire toepassing specifiek voor de dag is, en zijn implicatie voor de nacht is een gevolg daarvan.

The reason for their disagreement emanates from .the conflict of analogies, some w ith the others, and the conflict of a tradition with all of them. This is so as those who thought that a month begins with a night, and they took into consideration the nights, said that he is to begin before the disappearance of the sun. Those who did hot take the nights into account said that he is to enter before dawn. Those who said that the term yawm is applied to mean both night and day together made it obligatory that if the vow is for a yawm he should enter prior to sunset. Those who maintained that this term is applied to mean day made the entry before dawn obligatory. Those who said that the term yawm is applicable to the day and the term layl to night made a distinction between vows made for the night and those made for the day. The truth is that the term yawm in the usage of the Arabs is sometimes applied to day alone and sometimes to the day and the night together, but it appears that its primary application is specific for the day, and its implication for the night is consequential.

De tradities die al deze analogieën tegenspreken, is wat werd opgetekend door al-Bukhari en andere verzamelaars van de sahih-tradities, van ʿĀ'isha, die zei: "De Boodschapper van Allah (ﷺ) plegde i'tikaf te doen tijdens ramadan, en na het verrichten van het ochtendgebed betrad hij de plaats waar hij i'tikaf deed."

The tradition that opposes all these analogies is what is recorded by al- Bukhari and other compilers of the sahih traditions from (A5isha, who said, “The Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) used to undertake filikaf during Ramadan, and after observing the morning prayer he would enter the place where is undertook ftikaf*.

Over het moment van uitgaan uit de i'tikaf: Malik was van mening dat de persoon die i'tikaf verricht in de laatste tien dagen van ramadan de moskee moet verlaten voor het 'iedgebed, en dat dit wenselijk was, maar als hij na zonsondergang (op de laatste dag) naar buiten komt, is zijn handeling geldig. Al-Shafi'i en Abu Hanifa zeiden dat hij na zonsondergang moet uitgaan. Sahnun en Ibn al-Majishun zeiden dat als hij eerst naar zijn huis gaat vóór het gebed, zijn i'tikaf ongeldig wordt. De reden voor het verschil van mening is of de resterende nacht bij de tien dagen wordt meegerekend. De voorwaarden voor i'tikaf zijn drie: intentie, vasten en het vermijden van omgang met vrouwen. Ik ken geen verschil van mening over de intentie. Men verschilde van mening over het vasten. Malik, Abu Hanifa en een groep rechtsgeleerden zeiden dat er geen i'tikaf is zonder vasten, terwijl al-Shafi'i zei dat i'tikaf is toegestaan zonder vasten. Een mening die lijkt op die van Malik werd geuit door Ibn Umar en Ibn Abbas, met enige onenigheid, onder de metgezellen, en een mening die lijkt op die van al-Shafi'i werd geuit door Ibn Mas'ud en Ali. De reden van hun verschil van mening is dat "de i'tikaf van de Boodschapper van Allah (vrede en zegeningen van God zij met hem) plaatsvond tijdens ramadan". Degenen die volhielden dat het vasten dat zijn i'tikaf vergezelde een voorwaarde is voor de i'tikaf, ook al werd er niet gevast vanwege de ... zeiden dat vasten verplicht is bij i'tikaf. Degenen die volhielden dat dit slechts een toeval was en niet betekent dat het het doel van de Profeet (vrede en zegeningen van God zij met hem) was bij zijn i'tikaf, zeiden dat vasten geen voorwaarde ervoor is. Er is nog een reden hiervoor, namelijk de verbinding met het vasten in hetzelfde vers. Al-Shafi'i redeneerde op basis van de overlevering van Umar die eerder is genoemd, waarin de Profeet (vrede en zegeningen van God zij met hem) hem opdroeg i'tikaf te verrichten gedurende een nacht, en de nacht is geen tijd voor siyam. De Malikieten voerden als argument aan wat is overgeleverd door ʿAbd al-Rahman ibn Ishaq, van ʿUrwa, van ʿAisha, dat zij zei: "De profetische traditie (Sunnah) voor de mu'takifs is dat zij niet onderbroken worden door zaken als het bezoeken van zieken en het bijwonen van een begrafenis. Zij mogen een vrouw niet aanraken, geen gemeenschap met haar hebben, en niet op pad gaan voor iets dat niet strikt noodzakelijk is. Er is geen i'tikaf zonder vasten, en geen i'tikaf behalve in een moskee waar het gemeenschappelijke gebed wordt gehouden." Abu ʿUmar ibn ʿAbd al-Barr zei: "Niemand heeft in de overlevering van ʿAisha de uitdrukking 'de profetische traditie (Sunnah)' gebruikt, behalve ʿAbd al-Rahman ibn Ishaq, en zo'n overlevering is volgens hen niet geldig, tenzij zij door al-Zuhri wordt overgeleverd. Als dat het geval is, is het niet langer geldig om haar gelijk te stellen aan een musnad."

About the time of coming out from fitikaf, Malik held that the person who was undertaking i'tikaf in the last ten days of Ramadan should come out of the mosque for the <id prayer, and this was desirable, but if he came out after sunset (on the last day) his act is valid. Al-ShafiH and Abu Hamfa said that he is to come out after sunset. Sahnun and Ibn al-Majishun said that if he goes to his house first prior to .the 47/ prayer his ftikaf becomes invalid. The reason for disagreement is whether the remaining night is included in the ten days. The conditions for faikdf are three: intention, fasting, and avoidance of mixing with women. I do not know of any disagreement in the case of intention. They disagreed about fasting. Malik, Abu HanTfa, and a group of jurists said that there is no ftikdf without fasting, while al-ShaficT said that ftikdf is permitted without fasting. An opinion similar to Malik’s was expressed by Ibn TJmar and Ibn (Abbas, with some dispute, from among the Companions, and one similar to al-ShaficFs was expressed’by Ibn Mascud and cAIl The reason for their disagreement is ‘‘that the ttikdf of the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) occurred during Ramadan”. Those who maintained that the fasting accompanying his fitikafis a condition for the iStikdf., even though the fasting was . not observed because of the said that fasting is a must with i'-tikdf. Those who maintained that this was a mere coincidence and it does not mean that it was the aim of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) in his ifakaf said that fasting is not a condition for it. There is another reason for this, which is its association with fasting in the same verse. Al-ShaficT argued on the basis of the tradition of TJmar that has preceded where the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) ordered him to undertake ftikdffor a night, and the night is not the time for siydm. The Malikites argued on the basis of what is related by cAbd al-Rahman ibn Ishaq from TJrwa from cA>isha that she said, “The sunna for the mu'takifis that he should not be interrupted by such things as visiting the sick and attending a funeral. He is not to touch a woman \ nor have intercourse with her nor go out for anything that is not extremely necessary, and there is no i'tikaf without fasting and no ftikdf except in a congregational mosque”. Abu °Umar ibn cAbd al-Barr said: “No one has used the words the ‘the sunna' in the tradition of < Alisha, except cAbd al- Rahman ibn Ishaq, and such a narration is not valid in their view, unless it is related by al-Zuhn. If that is the case it is no longer valid to hold it similar to a musnad".

Zij waren het eens over de derde voorwaarde, die betrekking heeft op het verbod op geslachtsgemeenschap: dat als de mu'takif opzettelijk geslachtsgemeenschap heeft, zijn i'tikaf ongeldig wordt, behalve wat er overgeleverd is van Ibn Lubaba met betrekking tot plaatsen buiten de moskee. Zij waren het oneens over de situatie waarin hij uit vergetelheid geslachtsgemeenschap heeft. Ook waren zij het oneens over het effect op de i'tikaf van handelingen anders dan geslachtsgemeenschap, zoals kussen of aanraken. Malik was van mening dat dit alles de i'tikaf ongeldig maakt. Abu Hanifa zei dat er geen ongeldigheid is door mubashara, tenzij hij ejaculeert. Al-Shafi'i had twee meningen: de eerste is dezelfde als de mening van Malik, en de tweede als die van Abu Hanifa.

They agreed about the third condition, which is about the prohibition of sexual intercourse, that if the mtfitakifhas intercourse intentionally his i^tikdf is invalidated, except what is related from Ibn Lubaba in the case of locations other than the mosque. They disagreed about the situation when he has intercourse out of forgetfulness. They also disagreed about the effect on iStikdf resulting from of acts other than intercourse, like kissing or touching. Malik held that all this invalidates the Ftikdf. Abu HanTfa said that there is no invalidity through mubdshara, unless he ejaculates. Al-ShaficT had two opinions: the first is the same as the opinion of Malik, and the second like that of Abu Hamfa.

De reden van hun meningsverschil is of het woord dat schommelt tussen zijn letterlijke en figuurlijke toepassing een algemene implicatie heeft. Dit is één soort van het dubbelzinnige woord. Degenen die stelden dat het wel een algemene implicatie heeft, zeiden dat de term mubāshara (aanraking) in de woorden van de Verhevene: „En raak hen niet aan terwijl jullie in de moskeeën in i'tikāf verblijven”,235 wordt toegepast om geslachtsgemeenschap of wat minder dan dat te betekenen. Degenen die stelden dat het geen algemene implicatie heeft, wat de bekendere en gebruikelijke toepassing is, zeiden dat het soms geslachtsgemeenschap aanduidt en soms wat minder dan dat. Als we zouden zeggen dat het volgens consensus geslachtsgemeenschap aanduidt, dan zouden alle andere aanduidingen ongeldig worden, want één term kan niet tegelijkertijd zijn letterlijke toepassing en de figuurlijke betekenis aanduiden. Degenen die zaadlozing gelijkstelden aan geslachtsgemeenschap, deden dit omdat zij onder de betekenis valt, terwijl degenen die het tegenovergestelde deden, dit deden omdat de term in zijn letterlijke toepassing dit niet aanduidt.

The reason for their disagreement is whether the word vacillating hetween its actual and figurative application has a general implication. This is one kind of the equivocal word. Those who maintained that it does have a general implication said that the term mubdshara (touching) in the words of the Exalted, “And touch them not while you are undertaking Ptikif in the mosques”,235 is applied to mean sexual intercourse or what is less than that. Those who maintained that it does not have a general implication, which is the better known and usual application, said that it sometimes indicates sexual intercourse and at other times what is less than that. If we were to say that it indicates sexual intercourse by consensus all other indications would be invalidated, because a single term cannot denote its actual application and the figurative meaning at the same time. Those who deemed ejaculation to be the same as intercourse did so as it is covered by the meaning, while those who did the opposite of this did so as the term in its actual application does not indicate this.

Ze waren het oneens over de aansprakelijkheid van degene die geslachtsgemeenschap heeft (tijdens ihram). De meerderheid zei dat hij voor niets aansprakelijk is, terwijl een groep rechtsgeleerden zei dat hij een expiatie (kafffara) verschuldigd is. Sommige van deze rechtsgeleerden zeiden dat het de expiatie is die wordt geboden aan iemand die tijdens de ramadan geslachtsgemeenschap heeft gehad. Dit was de mening van al-Hasan. Een groep zei dat hij twee dinar als aalmoes moet geven. Dit was de mening van Mujahid. Een andere groep zei dat hij een slaaf moet vrijlaten, en als hij geen slaaf heeft, dat hij een vrouwelijke kameel moet offeren, en als hij die niet heeft, dat hij aalmoes moet geven ter waarde van twintig sa' gedroogde dadels. De grond voor het geschil is of analogie is toegestaan in gevallen van expiatie. De betere mening is dat dit niet is toegestaan.

They disagreed about the liability of the person who does have intercourse (during iHikdj), The majority said that he is not liable for anything, while a group of jurists said that he is liable for expiation. Some of the latter jurists said that it is the expiation offered by one having had sexual intercourse during Ramadan. This was the opinion of al-Hasan. One group said that he is to give two dinars as alms. This was the opinion of Mujahid. Another group said that he is to manumit a slave, and if he does not have a slave that he is to sacrifice a she-camel, if he does not have one he should make alms to the amount of twenty s&s of dried dates. The basis for the dispute is whether analogy is permitted in cases of expiation. The better opinion is that it is not permitted.

Zij waren het oneens over een gelofte voor onbepaald vasten (ṣiyām mutlaq / "f-tikdfy" is hier waarschijnlijk een verbastering van de vertaalde term) of deze achtereenvolgend (zonder onderbreking) moet zijn. Mālik en Abū Ḥanīfa zeiden dat dit een voorwaarde ervoor is, terwijl al-Shāfi'ī zei dat dit niet het geval is. De reden voor hun meningsverschil * vloeit voort uit de analogie die daarvoor is getrokken met een gelofte van onbepaald vasten.

They disagreed about a vow made for an undetermined f-tikdfy whether it should be consecutive (without interruption). Malik and Abu HanTfa said that it is a condition for it, while al-ShaficT said that it is not. The reason for their disagreement * stems from the analogy drawn for it from a vow for undetermined fasting.

Zij kwamen overeen dat de handelingen die verboden zijn tijdens i'tikaf alle handelingen zijn die buiten de essentiële handelingen van i'tikaf vallen, en dat het hem niet is toegestaan de moskee te verlaten, behalve om aan de natuurlijke behoefte te voldoen of voor zaken met dezelfde strekking die uit noodzaak vereist zijn. Dit is op grond van hetgeen vaststaat uit het overlevert van ‘Aisha, die zei: “De Gezant van Allah ﷺ bracht, wanneer hij i'tikaf verrichtte, zijn hoofd dicht bij mij, en ik kamde zijn haar, en hij betrad het huis niet dan om aan de natuurlijke behoefte te voldoen.” Zij verschilden van mening over de duur die de i'tikaf ongeldig maakt, indien de persoon zonder een (toegestane) noodzaak naar buiten ging. Al-Shafi'i zei dat zijn i'tikaf zodra hij naar buiten stapt, wordt beëindigd. Sommigen maakten een uitzondering voor een uur, terwijl anderen die voor een dag maakten.

They agreed that the acts proscribed for i'tikdf are all those that are besides the integral acts of fitikaf, and that it is not permitted to him to go out of the mosque except for answering the call of nature or for those that have the same intent and that are required due to necessity. This is because of what is established from the .tradition of ‘A’isha, who said, “The Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) when he performed i'tikdf would move his head near me and I used to comb it [his hair], and he did not enter the house unless it was to answer the call of nature”. They disagreed about the length of the period which invalidates Ftikdf, if the person came out without a (permitted) need. Al-ShaficT said that his Ftikaf is terminated as soon as he steps out. Some made an exemption for one hour, while others made it for a day.

Zij waren het oneens over de vraag of hij een andere ruimte dan een ruimte in zijn moskee (om te slapen) mag betreden. Sommigen maakten hierin een uitzondering voor hem, en dit zijn de meerderheid: Malik, al-Shafi'i en Abu Hanifa. Anderen waren van mening dat dit zijn i'tikaf ongeldig maakt. Malik stond hem toe te kopen en verkopen en een huwelijk te begeleiden, maar anderen waren hier tegen. De reden voor hun meningsverschil ligt in het feit dat er over deze zaken geen bepaling bestaat behalve ijtihad en een vergelijking van zaken waarover zij het eens waren met die waarover zij van mening verschilden.

They disagreed about whether he should enter a room other than a room in his mosque (for sleeping). Some made an exemption for him in this, and these are the majority—Malik, al-ShaficT, and Abu Hanifa—while others held that this invalidates his iHikaf. Malik permitted him to buy and sell and to supervise a marriage, but others opposed him in this. The reason for their disagreement arises from the fact that there is no determination on these things except ijtihdd and a comparison of things that they agreed upon with those they disputed.

Ze verschilden ook van mening over de vraag of het de mu'takif is toegestaan te bedingen een handeling te verrichten die door het gebod verboden is, opdat zijn beding hem ten goede komt door het toegestaan te maken, zoals het bedingen dat hij een begrafenis bijwoont of iets anders. De meerderheid van de rechtsgeleerden is van mening dat zo'n beding niet baat, en als hij die handeling verricht, wordt zijn i'tikaf ongeldig. Asj-Sjafi'i zei dat zijn beding hem wel baat. De reden voor hun meningsverschil ligt in de gelijkenis tussen i'tikaf en de hadj, aangezien beide vormen van aanbidding zijn die het verrichten van veel toegestane handelingen verhinderen. Bedingen bij de hadj werden door degenen die ze aanvaardden, gebaseerd op de overlevering van Dubaa'a, dat de Boodschapper van Allah ﷺ tegen haar zei: "Intendeer de hadj en beding dat je je van de beperkingen van de hadj bevrijdt op de plaats waar je mij ontmoet." Maar de werking van dit beginsel wordt bij de hadj betwist. Daarom is deze analogie zwak in de ogen van de tegenstander.

They also disagreed over whether it is permitted to the mu^takif to stipulate an act that is prevented by the Ptikdfin order that his stipulation may benefit him in making it permissible, like the stipulation of attending a funeral or some other thing. The majority of the jurists maintain that such stipulation is of no avail, and if he commits that act his fyikdfis nullified. Al-ShaficT said that his stipulation does benefit him. The reason for their disagreement comes from, the similarity between i^tikaf and hajj, as both are kinds of worship that prevent the undertaking of many permissible acts. Stipulations in hajj were decided’ upon, by those who upheld them, on the basis of the tradition of Daba<a that the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) said to her, “Form the niyya of hajj and stipulate to free yourself from the hajj restrictions where you encountered me”. But the (operation of the) principle is disputed in hajj. Thus, there is weakness in this analogy in the view of the opposing contender.

Zij waren het oneens over de vraag of de persoon die een gelofte aflegt, de voortzetting ervan moet stipuleren, of dat de voortzetting op zichzelf bindend is. Bij een gelofte zonder voorwaarden, volgens degenen die die opvatting aanhangen, gaat het om de zaken waardoor de i'tikaf wordt onderbroken en waarna zij ofwel opnieuw wordt begonnen ofwel wordt voortgezet, bijvoorbeeld bij ziekte. Sommigen zeiden dat, als ziekte de i'tikaf onderbreekt, de mu'takif haar kan hervatten (vanaf het punt van onderbreking). Dit is de mening van Malik, Abu Hanifa en al-Shafi'i. Sommigen zeiden dat hij de i'tikaf vanaf het begin moet beginnen, en dit is de mening van al-Thawri. Voor zover ik weet is er geen meningsverschil over het feit dat een menstruerende vrouw de i'tikaf voortzet (vanaf het punt van onderbreking). Zij waren het oneens over de vraag of zij de moskee moet verlaten. Evenzo waren zij het oneens over de vraag of de mu'takif, wanneer hij een aanval van waanzin krijgt of flauwvalt, de i'tikaf later moet voortzetten of na herstel opnieuw moet beginnen. De reden voor hun meningsverschil over dit onderwerp is dat er hierover niets is vastgesteld door overlevering. Zo ontstaan geschillen op basis van hun vergelijkingen tussen wat zij eens waren en wat zij betwistten, dat wil zeggen wat zij overeenkwamen bij deze aanbidding of bij die soorten aanbidding waarbij voortzetting na onderbreking is vereist, zoals het vasten van iemand die de periode van reinheid bereikt, en andere dergelijke zaken.

They disagreed when the person stipulates continuity in the vow or when continuity itself is binding. In an unqualified vow, for those who uphold it, what are the things by which the ittikdf is interrupted and is either renewed or is continued, for example, illness. Some of them said that if illness cuts off the fitikaf the mifitakif can resume it (from the point of interruption). This is the opinion of Malik, Abu Hanifa, and al-ShafiT. Some of them said that he is to start the iStikdf from the beginning, and this is the opinion of al-Thawn. There is no disagreement, as fas as I know, that a menstruating woman continues (from the point of interruption). They disagreed on whether she is to move out of the mosque. Similarly, they disagreed on when the mtftakif suffers a fit of insanity or faints, whether he is to continue (later) or to start again on recovering. The reason for their disagreement on this topic is that there is nothing determined on it through transmission. Thus, disputes arise on the basis of their comparisons between what they agreed upon and what they disputed, that is, what they agreed upon in this worship or in those kinds o f worship in which continuing after interruption is stipulated like the fast of one attaining the period of purity and others like it.

De meeste geleerden zijn van mening dat wanneer iemand een vrijwillige i'tikaf zonder geldige reden onderbreekt, het inhalen (qadā') ervan verplicht is, op grond van de overlevering dat "de Boodschapper van Allah ﷺ van plan was i'tikaf te houden in de laatste tien dagen van ramadan, maar dit niet deed, en daarom hield hij i'tikaf in tien dagen van sjawwal". Bij een i'tikaf die verplicht is door een gelofte, is er naar mijn inschatting geen meningsverschil over het inhalen ervan.

The majority maintain that if a voluntary Ptikafis cut off without an excuse qadd is obligatory in it, because of the tradition “that the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) intended to observe iStikdfin the last ten days of Ramadan, but he did not, and, therefore, observed fitikaf in ten days of Shawwal”. In the case of an obligatory due to a vow, there is no dispute about its qadd, as far as I think.

De meerderheid is van mening dat de i'tikaf van iemand die een grote zonde begaat, wordt afgebroken.

The majority maintain that the iftikaf of a person who commits a grave sin is cut off.

Dit is alles wat wij beoogden vast te stellen over de principes en regels van dit onderwerp. Allah is de Schenker van succes en steun, en gebeden en zegeningen zijn voor onze meester Muhammad ﷺ, zijn familie en zijn metgezellen.

This is all that we sought to establish about the principles and rules of this subject, Allah is the Grantor of success and support, and prayers and blessings upon our master Muhammad, his family, and his companions.