Zij waren het erover eens dat de twee raka'ahs in de ochtend profetische traditie (Sunnah) zijn, vanwege het feit dat de Profeet ﷺ ze voortdurend verrichtte, meer dan de raka'ahs van welk ander vrijwillig gebed dan ook. Hij ﷺ deed dit omdat hij ze wenselijk achtte, en ook omdat hij ze na zonsopgang als qada' verrichtte, toen hij tot na zonsopgang had geslapen, en zo het gehele ochtendgebed als qada' bad. Zij waren het over meerdere kwesties oneens, waarvan één de aanbevolen (Koranische) recitatie daarin is.

They agreed that the two ra&as in the morning are sunna because of their being persistently observed by the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), more so than the raka^as of any other supererogatory prayer. He (God’s peace and blessings be upon him) did so because he considered performing them as desirable and also because he performed them as qada? after sunrise—when he had (once) overslept till after sunrise—thus praying the whole morning prayer as qadtf. They disagreed about it in (several) issues, one of which is the recommended (Quranic) recitation in it.

Volgens Malik wordt aanbevolen dat daarin alleen de umm al-Qur'an wordt gereciteerd. Al-Shafi'i zei dat er geen kwaad is wanneer de umm al-Qur'an daarin samen met een andere korte soera wordt gereciteerd. Abu Hanifa zei dat er daarvoor geen overgeleverd precedent is van aanbevolen recitatie, en dat het toegestaan is dat iemand daarin reciteert uit zijn nachtelijke gedeelte van de Qur'an-recitatie.

According to Malik it is recommended that only the umm al-Qur'an be recited in it. Al-Shafi T said that c there is no harm if the umm al-Qur'an is recited in it along with another short sura. Abu HanTfa said that there is no recorded precedent in it for recommended recital, and it is permitted that a person may recite from his nightly portion of Quranic recitation.

De reden voor hun meningsverschil is de variatie in de overgeleverde recitatie van de Profeet (vrede en zegeningen van God zij met hem) in dit gebed, en ook hun meningsverschil over de vaststelling van de recitatie in het gebed. Er wordt overgeleverd over de Profeet ﷺ dat hij "in de ochtend twee lichte [korte] rak'as plag te verrichten", en er wordt overgeleverd van ^A'isha, die zei: "Ze [de twee rak'as] waren zo kort dat ik me afvroeg of hij daarin de umm al-Qur'an had gereciteerd." De schijnbare implicatie hiervan is dat hij in die rak'as alleen de umm al-Qur'an reciteerde. Via Abu Hurayra wordt, zoals opgetekend door Abu Dawud, overgeleverd dat "hij [de Profeet ﷺ] daarin 'Zeg: God is Eén...' en 'Zeg: O ongelovigen...' plag te reciteren." Degenen die de traditie van Aisha volgden, kozen voor het reciteren van uitsluitend de umm al-Qur'an, terwijl degenen die de tweede traditie volgden ervoor kozen de umm al-Qur'an en een korte soera te reciteren. Degenen die zich hielden aan hun principe dat er voor de gebeden geen vaste recitatie mag worden vastgesteld, vanwege de woorden van de Verhevene: "Reciteer dan van de Koran wat gemakkelijk voor u is", zeiden dat de persoon mag reciteren wat hij wil.

The reason for their disagreement is the variation in the reported recitation by the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) in this prayer, and also their disagreement about the identification of recitation in the prayer. It is related about the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) “that he used to observe two light [short] rak'as in the morning”, and it is related from ^A’isha, who said, “They [the two rakfas} were so short that I wondered whether he had recited in them the umm al-Qur'an”. The apparent implication of this is that he used to recite only the umm al-Qur'an in them. It is related through Abu Hurayra, as recorded by Abu Dawud, that “he [the Prophet] used to recite ‘Say, God is One ..and ‘Say, O disbelievers . . ?, in them”. Those who adopted Aisha’s tradition chose the recitation of the umm al-Qur'an alone, while those who adopted the second tradition chose to recite the umm al-Qur'an and a short sura. Those who abided by their principle that no specific recitation is to be fixed for prayers, because of the words of the Exalted, “So recite of it that which is easy [for you]”,154 said that the person is to recite what he likes.

Het tweede vraagstuk betreft de wijze van recitatie die ervoor aanbevolen is. Malik, al-Shafi'i en de meeste andere rechtsgeleerden stelden dat de aanbeveling is om het stil te reciteren. Een groep rechtsgeleerden hield vol dat de aanbeveling is om het hardop te reciteren, terwijl een andere groep de aanbidder de keuze liet tussen stil en hardop reciteren.

The second issue concerns the manner of the recitation that is recommended for it. Malik, al-Shafici and most of the other jurists held that the recommendation is to recite it inaudibly. A group of jurists maintained that the recommendation is for audible recitation, while another group granted a choice (to the worshipper) between reciting it inaudibly and audibly.

De reden voor de onenigheid hierover komt voort uit het conflict tussen de impliciete betekenissen van de overleveringen. In de (voorgaande) overlevering van ʿĀ'isha is de voor de hand liggende impliciete betekenis dat "de Profeet (ﷺ) in die gebeden stil voorlas". Als dit niet het geval was geweest, zou ʿĀ'isha geen reden hebben gehad om te twijfelen of de Profeet ﷺ de Umm al-Qur'an in die gebeden voorlas. De voor de hand liggende betekenis van wat van Abu Hurayra is overgeleverd, is dat hij in die gebeden "Zeg: O ongelovigen..." en "Zeg: Allah is Eén..." voorlas, en dat de voordracht van de Profeet ﷺ hardop was, want anders zou Abu Hurayra niet hebben geweten wat hij in die gebeden voorlas. Degenen die de methode van voorkeur bij deze twee overleveringen toepasten, hielden óf vast aan het hardop voorlezen, wanneer de overlevering van Abu Hurayra werd voorgetrokken, óf zij hielden vast aan het stille voorlezen, wanneer de overlevering van ʿĀ'isha werd voorgetrokken. Degenen die de methode van verzoening aanhingen, kenden de aanbidder een keuze toe.

The reason for disagreement in this stems from the conflict of the implied meanings of the traditions. In the (preceding) tradition of cA>isha the apparent implied meaning is that “the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) used to recite inaudibly in them”. If this had not been the case c A>isha would not have had reason to doubt whether the Prophet recited the .umm a I-Qur'an in them. The apparent meaning of what has been related frOni Abu Hurayra is that he used to recite “Say, O disbelievers . . .,” and “Say Allah is One . . .”, in them, and thatthe recitation of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) used to be audible, for had this not been the case Abu Hurayra would not have come to know what he was reciting in them Those who adopted the method of preference in these two traditions either upheld the audible recitation, when the tradition of Abu Hurayra was preferred, or they upheld inaudible recitation, when the tradition of ‘A^sha was preferred. Those who upheld the method of reconciliation upheld a choice for the worshipper.

De derde kwestie gaat over het geval van iemand die de twee rak'a's (van het voorgebed) nog niet heeft verricht en de imam aantreft die het verplichte gebed verricht, of die de moskee binnengaat om de twee rak'a's te bidden, maar merkt dat het verplichte gebed op het punt staat te beginnen. In zo'n geval oordeelde Malik dat wanneer hij de moskee binnengaat terwijl het verplichte gebed wordt verricht, hij met de imam moet bidden en de twee rak'a's niet in de moskee moet verrichten (terwijl de imam het verplichte gebed verricht). Indien hij echter de moskee nog niet is binnengegaan en hij niet vreest een rak'a met de imam te missen, mag hij de twee rak'a's buiten de moskee verrichten; maar indien hij bang is een rak'a te missen, moet hij met de imam bidden en ze daarna na zonsopgang verrichten. Abu Hanifa was het met Malik eens in het onderscheid tussen het geval van iemand die de moskee al is binnengegaan en iemand die dat nog niet heeft gedaan, maar hij week af van hem in de gedetailleerde uitspraak. Hij zei dat de persoon buiten de moskee mag bidden zolang hij denkt dat hij één rak'a van het ochtendgebed met de imam zal kunnen verrichten. Al-Shafi'i zei dat indien het voorgeschreven gebed is begonnen, hij de twee rak'a's noch binnen noch buiten de moskee mag verrichten. Ibn al-Mundhir heeft overgeleverd dat een groep het verrichten van de twee rak'a's binnen de moskee toestond terwijl de imam het (verplichte) gebed verricht, maar dit is een afwijkende opvatting.

The third issue is about case of a person who has not offered the two rak'as and finds the imam engaged in the (obligatory) prayer, or who enters the mosque to offer the two rak as, but finds that c the obligatory^ prayer is about to commence. In such a case, Malik held that if he enters the mosque and the obligatory prayer is being performed, then he is to pray with the imam and not to offer the two rakfas in the mosque (when the imam is observing the obligatory prayer). If, however, he has not entered the mosque and he does not fear losing a rak^a with the imam, he may offer the two ra&as outside the mosque, but if he is afraid of losing a rak^a he should pray with the imam and then offer them after sunrise. Abu HanTfa agreed with Malik in making the distinction between the case of a person having entered the mosque or not yet having done so, but he went against him in the detailed ruling. He said that the person may pray outside the mosque as long as he thinks that he will be able to offer one rak*a of the morning prayer with the imam. Al-ShafiT said that if the prescribed prayer has commenced he is not to offer the two rak'as inside or outside the mosque. Ibn al-Mundhir has related that a group permitted the offering of the two rak^as inside the mosque while the imam is observing the (obligatory) prayer, but this is a deviant opinion.

De reden voor hun meningsverschil ontstaat uit hun geschil over de betekenis van de woorden van de Profeet ﷺ: "Als het gebed is begonnen, dan is er geen ander gebed dan het voorgeschreven gebed." Degenen die de algemene strekking van deze overlevering aanhielden, stonden de twee morgenrak'a's niet toe, zowel buiten de moskee als erin, wanneer het voorgeschreven gebed was begonnen. Degenen die deze betekenis beperkten tot het bidden binnen de moskee, stonden het bidden buiten de moskee toe, zolang de verplichting niet verloren gaat, of zolang een deel van de verplichting niet verloren gaat. De onderliggende reden (<illa) van het verbod is volgens degenen die de algemene betekenis aanhielden: de bezigheid met vrijwillige gebeden ten koste van de verplichte gebeden. De onderliggende reden volgens degenen die dit tot de moskee beperkten, is het verrichten van twee gebeden tegelijk, omdat dat zou neerkomen op het ingaan tegen de imam. Overgeleverd is van Abu Salama ibn Abd al-Rahman dat hij zei: "Sommige mensen hoorden dat het gebed werd gestart, dus stonden zij op om te bidden. De Gezant van Allah ﷺ kwam naar hen toe en zei: 'Twee gebeden tegelijk? Twee gebeden tegelijk?' Hij zei dat dit was tijdens het morgengebed en ging over de twee rak'a's die vóór het verplichte morgengebed komen."

The reason for their disagreement arises from their dispute over the meaning of the words of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “If the prayer has commenced, then, there is no other prayer but the one prescribed”. Those who adopted the general implication of this tradition did not allow the two morning rak^-as, either outside the mosque or inside it, if the prescribed prayer had commenced. Those who restricted this meaning to apply to praying inside the mosque permitted praying outside the mosque as long as the obligation is not lost, or if a part of the obligation is not lost. The underlying meaning (<illa) of the proscription, according to those who adopted the general meaning, is the occupation with supererogatory prayers to the neglect of the obligatory prayers. The underlying meaning according to those who restricted this to the mosque is the offering of two prayers at the same time as that would amount to going against the imam. It is related from Abu Salama ibn Abd al-Rahman.that c he said, “Some people heard the prayer being undertaken so they stood up to pray. The Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) came out to them and said, ‘Two prayers at one time? Two prayers at one time?’ He said that this was during the time of the morning prayer and about the two rakfas that are before the obligatory morning prayer”.

Malik en Abu Hanifa waren het oneens over het deel van het verplichte gebed dat in aanmerking moet worden genomen bij de vraag of iemand eerst de twee sunna-rak'a's moet bidden of zich bij de imam moet voegen. Het geschil komt voort uit hun verschil van mening over het deel dat ervoor zorgt dat men de verdienste van het gebed in gemeenschap behoudt. Verder bestaat er onenigheid over de vraag of het gebed in gemeenschap meer verdienste heeft dan de twee rak'a's. Degenen die stelden dat men, door een rak'a van het verplichte gebed te missen, de verdienste van het gebed met de gemeenschap verliest, zeiden dat men zich met de twee rak'a's mag bezighouden zolang er geen rak'a van het verplichte gebed verloren gaat. Degenen die stelden dat men de verdienste (van de gemeenschap) behoudt zolang men zelfs maar één rak'a van het verplichte gebed (met de imam) bidt, deden dit vanwege de woorden van de Profeet ﷺ: "Wie een rak'a van een gebed heeft gevangen, heeft het gebed gevangen", dat wil zeggen, hij behoudt de verdienste ervan. Zij interpreteerden deze overlevering zo dat zij een algemene toepassing heeft, die ook geldt voor iemand die het gebed opzettelijk of zonder keuze laat schieten, en zeiden daarom dat hij zich met de twee rak'a's mag bezighouden zolang hij meent dat hij ten minste één rak'a (met de imam) kan bereiken. Malik interpreteerde deze overlevering (Allah weet het best) zo dat zij van toepassing is op iemand die het verplichte gebed opzettelijk heeft gemist. Daarom hield hij vast aan de opvatting dat, als iemand er zelfs maar één rak'a van mist, hij de verdienste ervan verliest.

Malik and Abu Harnfa disagreed over the portion of the obligatory prayer that is to be taken into account in determining whether a person should first engage in the two sunna rak as or join the c imam. The dispute stems from their disagreement over the portion that ensures securing the merit of the congregational prayer. Further, there is disagreement over whether the congregational prayer is greater in merit than the two raPas. Those who maintained that by losing a rak'a of the obligatory prayer the credit for the prayer with the congregation is lost said that he may remain occupied with the two ra&as as long is a ra&a of the obligatory prayer is not lost. Those who maintained that he secures the merit (of the congregation) as long he prays even a single rak^a of the obligatory prayer (with the imam), said so because of the words of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “He who has caught a rakfa of a prayer has caught the prayer”, that is, he secures its merit. They interpreted this tradition so as to convey a general application covering one relinquishing the prayer intentionally or without exercising a choice, and thus said that he may remain occupied with it as long as he thinks that he can catch at least one rak^a (with the imam). Malik interpreted this tradition (Allah knows best) to apply to a person who has missed the obligatory prayer intentionally. He therefore held that if he misses a single rak^a from it he loses its merit.

De reden voor de mening van degenen die de twee ochtendrak'a's binnen de moskee toestonden terwijl het verplichte gebed al was begonnen, berust op een van twee redenen: ofwel was de overlevering in hun ogen niet authentiek, ofwel bereikte hhhun de overlevering niet. Abu Bakr ibn al-Mundhir heeft gezegd dat het een authentieke overlevering is, namelijk de woorden van de Profeet ﷺ: "Als het gebed is begonnen, dan is er geen ander gebed dan het voorgeschreven gebed". Abu 'Umar ibn 'Abd al-Barr heeft die eveneens authentiek verklaard, en de authenticiteit ervan wordt ook van ibn Mas'ud overgeleverd.

The reason for the opinion of those who permitted the two morning rak'as inside the mosque when the obligatory prayer had commenced is based on one of two reasons: either the tradition did not prove authentic in their view or it did not reach them. Abu Bakr ibn al-Mundhir has said that it is an authentic tradition, that is, the words of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) “If the prayer has commenced; then, there is no other prayer but the one prescribed”. Abu TJniar ibn <Abd al-Barr has also declared it authentic, and its authenticity is also related from ibn Mas ud.

Het vierde punt betreft het tijdstip van hun qadā* wanneer ze gemist zijn vanwege het verrichten van het (verplichte) ochtendgebed. Een groep rechtsgeleerden zei dat de persoon ze als qadā* moet verrichten na het (verplichte) ochtendgebed. Deze mening werd gehuldigd door ʿAṭāʾ ibn Jurayj. Een andere groep rechtsgeleerden zei dat hij ze als qadā* moet verrichten na zonsopgang. Sommige van deze rechtsgeleerden bepaalden hiervoor een onbuigzaam tijdstip, terwijl anderen het als flexibel verklaarden, en zeiden dat hij ze mag verrichten vanaf het moment van zonsopgang tot aan het moment van de zonsneergang, maar hij mag ze niet verrichten na de zonsneergang. Sommigen van deze rechtsgeleerden, die vasthielden aan het verrichten ervan als qadā*, beschouwden het als een aanbeveling, terwijl anderen de persoon een keuze gaven. De grondslag voor het bidden ervan als qadā* is het feit dat de Profeet ﷺ ze als qadā* bad na zonsopgang toen hij had verslapen.155

c The fourth issue is about the time of their qada* when they have been missed because of offering the morning (obligatory) prayer. A group of jurists said that the person is to offer them as qadd* after the (obligatory) morning prayer. This opinion was held by cApP ibn Jurayj. Another group of jurists said that he is to offer them as qadd after sunrise. Some of these jurists determined this inflexible time for it, while others declared it to be flexible saying that he may offer them from the time of the rising of the sun up to the time of its decline, but he is not to offer them after the declining of the sun Some of these jurists, who upheld his offering them as qad&, considered it a recommendation, while others granted the person a choice. The basis for praying them as qadd? is the Prophet’s praying them as qadd after sunrise when he overslept.155