In dit hoofdstuk zijn er twee paragrafen. De eerste paragraaf gaat over het verkorten van het gebed en de tweede over het samenvoegen van gebeden.

In this chapter there are two sections. The first section is about curtailing the prayer and the second is about combining prayers.

Reizen is van invloed op het verkorten van (viervoudige)141 gebeden, naar overeenstemming, en is van invloed op het samenvoegen van gebeden, met meningsverschil.

Travelling is effective in curtailing (quadruple)141 prayers, by agreement, and is effective in combining prayers, with disagreement.

De geleerden waren het eens over het verkorten van het gebed, met uitzondering van een afwijkende mening, namelijk die van Aisha, die volhield dat het verkorten van het gebed niet is toegestaan, behalve voor iemand in een staat van angst, vanwege de woorden van de Verhevene: {En wanneer jullie op reis gaan door het land, dan is het geen zonde voor jullie om het gebed te verkorten als jullie vrezen dat de ongelovigen jullie zullen aanvallen. Waarlijk, de ongelovigen zijn voor jullie een openlijke vijand}.142 Zij zeiden dat de Profeet ﷺ zijn gebed verkortte omdat hij zich in een staat van angst bevond.

The jurists agreed about the curtailment of prayers, except for a deviant opinion, which is the opinion of cA5isha, who maintained that curtailing prayers is not permitted, except for one in a state of fear, because of the words of the Exalted, “And when ye go forth in the land, it is no sin for you to curtail [your] worship if ye fear that those who disbelieve may attack you. In truth the disbelievers are an open enemy to you”.142 They isaid that the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) shortened his prayers for he was in a state of fear.

Zij (de meerderheid) verschilden hierover op vijf punten. Ten eerste, over de rechtsregel (Hukm) van het verkorten van het gebed. Ten tweede, over de lengte van de reis waarop het verkorten van toepassing is. Ten derde, over het soort reis dat het verkorten rechtvaardigt. Ten vierde, over het punt vanaf waar de reiziger het verkorte gebed mag beginnen. Ten vijfde, over de tijdsduur gedurende welke het de reiziger toegestaan is het verkorten van het gebed voort te zetten, indien hij op één plaats is blijven verblijven.

They (the majority) differed over this on five points. First, about the hukm of curtailing prayers. Second, about the length of the journey to which curtailment applies. Third, the kind of journey that justifies curtailment. Fourth, the point from which the traveller may commence shortened prayers. Fifth, the duration in time for which it is permissible for the traveller to continue curtailing prayers, if he has stayed on at one place.

Met betrekking tot de rechtsregel (Hukm) over het verkorten van het gebed, hebben zij vier verschillende meningen gehad. Sommigen meenden dat het verkorten van het gebed een verplichting is voor de reiziger en dat het voor hem vastgesteld is. Sommigen meenden dat verkorten en volledig bidden beide voor hem verplicht zijn, bij wijze van keuze, zoals de keuze bij een expiatie (kaffara). Sommigen meenden dat het verkorten van het gebed een profetische traditie (Sunnah) is, terwijl anderen van mening waren dat het een vrijstelling is en dat het volledig bidden meer verdienste heeft. De eerste mening werd gehuldigd door Abu Hanifa, zijn discipelen en de Kufi's als geheel, dat wil zeggen dat het een vaste verplichting is. De tweede mening werd gehuldigd door sommige discipelen van al-Shafi'i. De derde, dat het een profetische traditie (Sunnah) is, werd gehuldigd door Malik in de meest bekende overlevering van hem. De vierde, dat het een vrijstelling is, werd gehuldigd door al-Shafi'i in de meest bekende overlevering van hem, en wordt ondersteund door zijn discipelen.

Drie kwesties houden verband met het onderwerp van het samenvoegen van gebeden. De eerste is de toelaatbaarheid ervan. De tweede is de wijze waarop de gebeden worden samengevoegd. De derde zijn de zaken die toegestaan zijn bij het samenvoegen.

Three issues are related to the topic of combining prayers. First is its permissibility. Second, the manner of combining prayers. Third, things permissible in combining.

Over de toelaatbaarheid van het samenvoegen van gebeden hebben de geleerden van de fiqh overeenstemming bereikt dat het samenvoegen van zuhr en ʿasr op het moment van zuhr in ʿArafa (door een pelgrim) een profetische traditie (Sunnah) is, en dat het samenvoegen van maghrib en ʿisha op het moment van ʿisha in Muzdalifa eveneens een profetische traditie (Sunnah) is. Over het samenvoegen van gebeden bij andere gelegenheden dan deze hebben zij van mening verschild. De meerderheid stond het toe, maar zij verschilden van mening over de gelegenheden waarbij dit wel en waarbij dit niet is toegestaan. Abu Hanifa en zijn leerlingen verboden dit absoluut.

About the permissibility of combining prayers, the jurists agreed that combining zuhr and <asr at the time of zuhr at *Arafa (by a pilgrim) is a sunna, and combining maghrib and Hsh& at Muzdalifa at the time of %sha> is also a sunna. They disagreed^ about combining prayers on occasions other than these. The majority permitted it, but disagreed as to the occasions on which this is permitted and those on which it is not. Abu Harnfa and his disciples prohibited this absolutely.

De reden voor hun meningsverschil ligt in hun geschil over de uitleg van de overleveringen die worden aangehaald ter ondersteuning van het samenvoegen van gebeden en het gebruik ervan als juridisch bewijs voor de toelaatbaarheid van jam*. Al deze overleveringen betreffen handelingen en geen woorden, en handelingen zijn vatbaarder voor ruimere uitleg dan woorden. Ten tweede is er een geschil over de authenticiteit van de overleveringen. Ten derde is er onenigheid over de toelaatbaarheid van het gebruik van analogie hierbij. Er zijn dus drie redenen voor het meningsverschil, zoals u kunt zien.

The reason for their disagreement arises from their dispute about the interpretation of the traditions that are cited in support of combining prayers and their employment as legal evidence for the permissibility of jam*. All of them comprise acts and not words, and acts are subject to wider interpretation more than are words. Second, there is a dispute about the authenticity of the traditions. Third, there is a disagreement about the permissibility of employing analogy in this. Thus, there are three reasons for disagreement, as you can see.

De overleveringen over wier uitleg men het oneens was, omvatten de overlevering van Anas, die door consensus authentiek is en is opgetekend door al-Bukhari en Muslim. Hij zei: "Wanneer de Boodschapper van Allah ﷺ op reis ging voordat de zon begon te dalen, stelde hij het zuhr-gebed uit tot de tijd van het 'asr-gebed, waarna hij (van zijn rijdier) afsteeg en de twee gebeden samenvoegde. Als de zon echter al was gedaald voordat hij op reis ging, dan bad hij het zuhr-gebed en reed daarna verder." Zij omvatten ook de overlevering van Ibn 'Umar, die eveneens is opgetekend door de twee Shaykhs (al-Bukhari en Muslim). Hij zei: "Ik heb de Boodschapper van Allah ﷺ gezien die, wanneer hij zijn reis versnelde (om een of andere reden), het maghrib-gebed uitstelde zodat hij het samenvoegde met het 'isha-gebed." De derde is de overlevering van Ibn 'Abbas, opgetekend door Malik en Muslim. Hij zei: "De Boodschapper van Allah ﷺ bad het zuhr- en 'asr-gebed samengevoegd en het maghrib- en 'isha-gebed samengevoegd, zonder dat er sprake was van vrees of reis." Degenen die de toelaatbaarheid van het samenvoegen van gebeden handhaven, hebben deze overlevering zo uitgelegd dat hij het zuhr-gebed uitstelde tot de tijd die voor het 'asr-gebed bestemd is, en de twee vervolgens samenvoegde. De Kufanen hielden vol dat hij het zuhr-gebed bad in het laatste deel van de tijd ervan en in het eerste deel van de tijd van het volgende gebed, in overeenstemming met wat overgeleverd is over de voorgaande van Jibril. Zij zeiden dat het juist is dat de overlevering van Ibn 'Abbas op deze manier wordt uitgelegd, aangezien er consensus bestaat over het punt dat twee gebeden zonder een geldige reden niet in de tijd van één van beide mogen worden verricht. Zij beriepen zich ook op de overlevering van Ibn Mascud, die zei: "Bij Hem, naast Wie er geen god is, heeft de Boodschapper van Allah ﷺ nooit een gebed verricht buiten zijn vastgestelde tijd, behalve de twee gebeden die hij samenvoegde: het middaggebed (zuhr) en het namiddaggebed (asr) bij 'Arafa, en het zonsondergangsgebed (maghrib) en het nachtgebed ('isha') bij Muzdalifa [jam']." Zij zeiden ook: "Deze overleveringen kunnen worden uitgelegd in de zin van wat wij hebben gezegd, of in de zin van wat jullie hebben gezegd. De vaste tijden van de gebeden en het verrichten ervan binnen die tijden is echter vastgesteld, en het is niet toegestaan af te wijken van een vastgesteld beginsel naar een kwestie die aan interpretatie onderhevig is."

Those who upheld the combining of prayer during a journey differed about its manner. Some of them said that it is preferable to delay the first prayer and offer it with the second prayer; however, if they are combined within the timing of the first, this is also permitted. This is one narration from Malik. Some of them deemed the two equal, that is, the second may be advanced to the timing of the first or it may be the other way round. This is ash-Shafi'i's opinion and is a narration from Malik through the jurists of Medina, while the first has been related by Ibn al-Qasim from him. This kind of combination (delaying the first to the time of the second) is preferable according to Malik, as it has been established through the tradition of Anas ﷺ. Those who considered the two methods as equal relied on the principle that preference is not undertaken on the basis of 'adala, that is, one 'adala is not to be preferred over another 'adala for determining the obligation of acting upon the tradition. This means that if the tradition of Mu'adh ﷺ is proved authentic it is obligatory to act upon it, just as it is obligatory to act upon the tradition of Anas ﷺ, if the 'adala of the transmitters of both traditions is established, and even if the 'adala of the transmitters of one tradition is stronger than that of the other.

Those who .upheld the combining of prayer during a journey differed about its manner. Some of them said that it is preferable to delay the first prayer and offer it with the second prayer, however, if they are combined within the timing of the, first this is also permitted. This is one narration from Malik. Some of them deemed the two equal, that is, the second may be advanced to the timing of the first or it may be the other way round. This is akShafWs opinion and is a narration from Malik through the jurists of Medina, while the first has been related by Ibn akQasim from him. This kind of combination (delaying the first to the time of the second) is preferable according to Malik, as it has been established through the tradition of Anas. Those who considered the two methods as equal relied on the principle that preference is not undertaken on the basis of ^adala, that is, one <adala is not be preferred over another <adala for determining the obligation of acting upon the tradition. This means that if the tradition of Mu<adh is proved authentic it is obligatory to act upon it, just as it is obligatory to act upon the tradition of Anas, if the 'addla of the transmitters of both traditions is established, and even if the ^addla of the transmitters of one tradition is stronger than that of the other.

Zij die de toelaatbaarheid van het samenvoegen van gebeden bevestigden, waren het erover eens dat reizen een van de oorzaken is die het samenvoegen van gebeden toestaat. Zij verschilden van mening over het samenvoegen van gebeden binnen een woonplaats, en ook over de voorwaarden van reizen die dit toestaan. Sommigen van hen beschouwden elke vorm van reis, wat de aard ook was, als een geldige reden om gebeden samen te voegen, terwijl anderen een bepaalde vorm en een bepaald soort gebed voorschreven. Malik behoort tot degenen die een bepaalde vorm van reis voorschrijven, volgens de overlevering van Ibn al-Qasim van hem. Hij zei dat de reiziger de gebeden niet samen mag voegen, tenzij de reis voor hem beschwerlijk wordt. Al-Shafi'i behoort tot degenen die dit niet voorschreven, en dit is ook één overlevering van Malik. Degenen die deze opvatting (die van Malik) aanhingen, baseerden zich op de uitspraak van Ibn ʿUmar: "Ik zag de Boodschapper van Allah ﷺ, wanneer hij zijn reis om een bepaalde reden haastte, het maghrib-gebed uitstellen zodat hij het samen zou voegen met het ʿishāʾ-gebed." Degenen die deze opvatting niet aanhingen, volgden de voor de hand liggende betekenis van de overleveringen van Anas en anderen.

Those who upheld the permissibility of combining prayers agreed that travel is one of the causes permitting the combining of prayers. They disagreed about combining prayers within a settlement and also about the conditions of travel that permits it, as some of them considered any kind of journey, whatever its nature, to be a valid cause for combining prayers, while others stipulated a particular form and a particular kind of prayer. Malik is one of those who stipulate a particular form of journey, according to the narration of Ibn ak Qasim from him. He said that the traveller is not to combine prayers unless the journey becomes cumbersome for him. Al-ShafiT is among those who did not stipulate this, and this is also one narration from Malik. Those who adopted this opinion (Malik’s) relied on the saying of Ibn TJmar “I have seen the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him), when he was hastening his journey (for some reason), delaying maghrib so that he would combine it with Sshff”. Those who did not hold this opinion adopted the apparent meaning of the traditions of Anas and others.

Evenzo waren zij, zoals wij hebben gezegd, verdeeld over de soort reis waarbij het samenvoegen (van de gebeden) toegestaan is. Sommigen zeiden dat het een reis is die uit vroomheid wordt ondernomen, zoals de hadj of de oorlog (jihad), en dit is de voor de hand liggende betekenis van de overlevering van Ibn al-Qasim. Sommigen zeiden dat het een reis is die geoorloofd is (uit vroomheid ondernomen of voor een andere wettige doelstelling), in tegenstelling tot een reis die met onwettige doeleinden wordt ondernomen. Dit is de mening van al-Shafi'i en de voor de hand liggende betekenis van de overlevering van de Medinezen van Malik. De reden van hun meningsverschil hierover is dezelfde als de reden van hun meningsverschil over een reis waarbij het gebed verkort wordt, hoewel in dat geval de betekenis algemeen is, aangezien verkorting zowel via woorden als via daden (van de Profeet ﷺ) is overgeleverd, terwijl samenvoeging alleen via daden is overgeleverd. Degenen die het beperkten tot de soorten reizen waarbij de Boodschapper van Allah ﷺ zijn gebeden samenvoegde, stonden het niet toe op andere soorten reizen, terwijl degenen die het als een soort vrijstelling (rukhsa) voor de reiziger beschouwden, het ook op andere reizen geldig achtten.