Dit hoofdstuk is verdeeld in twee delen. Het eerste gaat over het bedekken van de geslachtsdelen (satr al-'awrah), terwijl het tweede gaat over de soorten kleding die toegestaan zijn voor het gebed.

This chapter is divided into two sections. The first is about covering of the private parts (satr al^awrdjy while the second is about the kinds of dress permitted for prayer.

De geleerden van de rechtsscholen kwamen overeen dat het bedekken van de geslachtsdelen een absolute verplichting is, maar zij verschilden van mening over de vraag of dit een voorwaarde is voor de geldigheid van het gebed. Evenzo verschilden zij van mening over het deel van het lichaam van een vrouw en van een man dat wordt aangeduid met de term awra.

The jurists agreed that covering the private parts is an absolute obligation, but they disagreed on whether it is a condition for the validity of prayer? Similarly, they differed about the area of the body, for a woman and a man, that is delineated by the term awra.

De voorkeursmening in de Maliki-school is dat het bedekken van dit gebied (de schaamstreek) een van de sunan van het gebed is. Abu Hanifa en al-Shafi'i zeiden dat het een van de voorwaarden voor de geldigheid van het gebed is. De reden voor de onenigheid hierover vloeit voort uit het conflict tussen de overleveringen en de verschillen tussen de rechtsgeleerden in hun begrip van de betekenis van de woorden van de Verhevene: "O kinderen van Adam! Let op [neem] jullie sieraad bij elke plaats van aanbidding", en of het voorschrift opgevat moet worden als een verplichting of als een aanbeveling.

The preferred opinion in Malik’s school is that it (covering of the this area) is one of the sunan of prayer. Abu Hanlfa and al-Shafi T said that c it is one of the prerequisites of the validity of prayer. The reason for disagreement over this stems from the conflict of traditions and the differences among the jurists in their understanding of the meaning of the words of the Exalted, “O Children of Adam! Look to [take] your adornment at every place of worship”,103 whether the prescription is to be construed as an obligation or a recommendation.

Zij die het als een verplichting uitlegden, zeiden dat de bedoelde betekenis het bedekken van de <awra is. Zij onderbouwden dit met de context van de openbaring van het vers: een vrouw plachte naakt rond de Ka<ba te lopen, waarop het vers werd geopenbaard, en "de Boodschapper van Allah ﷺ gaf het bevel dat vanaf dat moment geen polytheïst nog de bedevaart mocht verrichten, en dat niemand de tawaaf naakt mocht uitvoeren". Zij die het uitlegden als het overbrengen van een aanbeveling, zeiden dat de genoemde versiering de uiterlijke vorm van de kleding is, of andere kleding die als versiering dient. Zij onderbouwden dit met wat is vastgelegd in een overlevering, namelijk dat sommige mannen met de Profeet ﷺ baden met hun wikkelkleden aan hun nek gebonden, zoals dat bij kinderen gebeurt, en dat de vrouwen daarom werd aangeraden hun hoofd (van de sujud) niet op te heffen totdat de mannen rechtop in de zitpositie zaten. Zij voegden eraan toe dat het om deze reden geen meningsverschil is of iemand die niets vindt om zichzelf mee te bedekken mag bidden, maar dat er wel meningsverschil bestaat over de vraag of iemand die zichzelf niet kan reinigen mag bidden.

Those who interpreted it as an obligation said that the implied meaning is the covering of the <awra. They argued for this on the basis of the context of the revelation of the verse that a woman used to circumambulate the Ka<ba naked, so the verse was revealed and “the Messenger of Allah issued the command that from then on no polytheist be allowed to perform the pilgrimage, nor was anyone to make the circumambulation naked”. Those who interpreted it to convey a recommendation said that the adornment mentioned is the external form of the dress or other clothes that constitute adornment. They argued for this on the basis of what is laid down in a tradition that some men used to join the Prophet in prayer with their wrappers tied to their necks, as is done for children, and the women were, therefore, advised not to raise their heads (from the sujud) till the men straightened up into the sitting posture. They added that it was for this reason that there was no disagreement about whether a person who could not find anything to cover himself should pray, but there was a disagreement about one who could not purify himself whether he could pray.

Het tweede punt betreft de afbakening van de 'awra bij mannen. Malik en al-Shafi'i zeiden dat de 'awra bij hem loopt van de navel tot de knieën. Dit was ook de mening van Abu Hanifa. Een groep rechtsgeleerden hield staande dat de 'awra alleen de geslachtsdelen omvat (het mannelijk geslachtsorgaan en de achteropening). De reden van hun meningsverschil vloeit voort uit het conflict tussen twee overleveringen, en beide zijn authentiek. De eerste is de overlevering van Jarhad dat de Boodschapper van Allah ﷺ zei: "De dijen behoren tot de 'awra." De tweede is de overlevering van Anas "dat de Boodschapper van Allah ﷺ (eens) zijn dijen onbedekt liet terwijl hij met zijn Metgezellen zat". Deze is opgetekend door al-Bukhari. De overlevering van Anas heeft een sterkere keten van overleveraars, terwijl de overlevering van Jarhad aan de veiligere kant ligt. Sommige rechtsgeleerden hebben gezegd dat de 'awra de billen, de geslachtsdelen en de dijen omvat.

The second issue is about the delineation of the <-awra in the case of men. Malik and al-Shafi T said that c the 'awra in his case extends from the navel to the knees. This was also Abu HanTfa’s opinion. A group of jurists maintained that the 'awra comprises the private parts alone (the male sex organ and the rear exit). The reason for their disagreement stems from the conflict of two traditions, and both are authentic. The first is the tradition of Jarhad that the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) said, “The thighs are part of the ^awray\ The second is Anas’s tradition “that the Messenger of Allah (once) uncovered his thighs while he was sitting with his Companions”. It is recorded by al-Bukhari. Anas’s tradition has a stronger chain, while the Jarhad’s tradition is on the safer side. Some of the jurists have said that the awra comprises the buttocks, genitals, and the thighs.

Het derde punt betreft de grenzen van de 'awra bij een vrouw. De meeste rechtsgeleerden hielden staande dat haar gehele lichaam 'awra is, met uitzondering van het gezicht en de handen. Abu Hanifa hield staande dat haar voeten niet tot de 'awra behoren. Abu Bakr ibn 'Abd al-Rahman en Ahmad zeiden dat haar gehele lichaam 'awra is.

The third issue relates to the limits of the 'awra in the case of a woman. Most of the jurists maintained that her entire body constitutes can?r^, except for the face and the hands. Abu HanTfa maintained that her feet are not a part of the <awra. Abu Bakr ibn <Abd al-Rahman and Ahmad said that her entire body is c awra.

De reden voor hun meningsverschil berust op de mogelijke uitleggingen van de woorden van de Verhevene: "En zij mogen van hun versieringen alleen tonen wat (normaal) zichtbaar is", dat wil zeggen: heeft de uitzondering betrekking op bepaalde delen of op die delen die zij niet (kan) verbergen wanneer zij beweegt? Degenen die volhielden dat de bedoelde uitzondering alleen geldt voor die delen die zij niet kan verbergen terwijl zij beweegt, zeiden dat haar hele lichaam 'awra is, zelfs haar rug. Zij onderbouwden dit met de algemene strekking van de woorden van de Verhevene: "O Profeet! Zeg tegen je echtgenotes, je dochters en de vrouwen van de gelovigen dat zij hun overkleden om zich heen moeten slaan. Dat maakt hen herkenbaar en zij zullen dan niet lastiggevallen worden."105 Degenen die meenden dat de bedoelde uitzondering geldt voor wat gewoonlijk niet bedekt wordt, namelijk het gezicht en de handen, zeiden dat deze niet tot de 'awra behoren. Zij onderbouwden dit verder met het argument dat een vrouw tijdens de hadj haar gezicht niet bedekt.

The reason for their disagreement is based on the possible interpretations of the words of the Exalted, “And to display of their adornment only that which is apparent”, that is whether the exemption relates to defined parts or to those parts that she cannot (help but) display? Those who maintained that the intended exemption is only for those parts that she cannot help but display while moving, said that her entire body is <an>ra, even her back. They argued for this on the basis of the general implication of the words of the Exalted, “O Prophet! Tell thy wives and thy daughters and the women of the believers to draw their cloaks close round them. That will make them recognizable and they will not be exposed to harm”.105 Those who held that the intended exemption is for what is customarily not covered, that is, the face and the hands, said that these are not included in the 'awra. They (further) argued for i this on the grounds that a woman does not cover her face during hajj.

"Dit zijn de woorden van de Verhevene: 'O kinderen van Adam! Draag jullie sieraad bij elke plaats van aanbidding,' samen met het verbod op bepaalde soorten kleding tijdens het gebed, namelijk het gebruiken van een kledingstuk als steun voor het hoofd, of het zich wikkelen in één stuk stof (met de uiteinden gekruist) zonder dat er iets is dat de schouders bedekt, of het zich wikkelen in één kledingstuk zonder dat er iets is dat de schaamstreek bedekt. Alle voorschriften die hierover zijn vastgesteld, hebben als doel het voorkomen van de middelen die leiden tot het ontbloten van de schaamstreek, en ik ken niemand die heeft gezegd dat het gebed in geen van deze kledingsoorten is toegestaan zolang het onbedekt is. Volgens de beginselen van de Zahiriten zou dit echter verplicht zijn. Zij kwamen overeen dat een man is toegestaan te bidden in één kledingstuk, vanwege de uitspraak van de Profeet ﷺ toen hem werd gevraagd: 'Kan een man in één kledingstuk bidden?' Hij zei: 'Hebben jullie allemaal twee kledingstukken?' Zij waren het oneens over het geval van een man die bidt terwijl zijn rug en het voorste deel boven de navel onbedekt zijn. De meerderheid houdt vast aan de toestemming voor zo'n gebed, omdat de rug en de borst voor een man niet tot de ^awra behoren. Een groep rechtsgeleerden week hiervan af en zei dat zijn gebed niet is toegestaan, vanwege het verbod van de Profeet ﷺ op het gebed van een man met niets van zijn kleding op zijn schouders. Zij steunden ook op de woorden van de Verhevene: 'O kinderen van Adam! Draag jullie sieraad bij elke plaats van aanbidding.'"107

"These are the words of the Exalted, 'O Children of Adam! Take your adornment at every place of worship,' along with the prohibition of certain forms of dress in prayer, that is, to use a garment as a support for the head, or to wrap oneself in a single piece of cloth (with the ends crossed) without there being anything covering the shoulders, or to wrap himself in a single garment without anything covering the private parts. All prescriptions laid down about them are as their aim the prevention of the means that lead to the uncovering of the private parts, and I do not know of anyone who said that prayer is not permitted in any of these forms of dress so long as it is uncovered. This, however, would be obligatory according to the principles of the Zahrites." They agreed that a man is permitted to pray in a single dress, because of the saying of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) when he was asked: “Can a man pray in a single garment?” He said, “Do all of you have two garments?” They disagreed about the case of a man praying with his back and the front part above the navel uncovered. The majority uphold the permission of such prayer, as the back and the chest are not part of the ^awra for a man. A group of jurists deviated and said that his prayer is not permitted, because of the proscription from the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) about the prayer of a man with nothing of his dress on his shoulders. They also relied upon the words of the Exalted, “O Children of Adam! Take your adornment at every place of worship”.107

De meerderheid was van mening dat een slavinnetje met onbedekt hoofd en onbedekte voeten mag bidden, maar al-Hasan al-Basri oordeelde dat het verplicht is voor haar om de sluier te dragen, terwijl ʿAtāʾ het aanbevolen achtte. De reden voor het verschil van mening ligt in de vraag of een (wettelijke) boodschap die gericht is aan een van beide categorieën personen (geslacht) zowel vrije als tot slavernij behorende personen omvat, of dat zij alleen de vrijen omvat met uitsluiting van slaven?

The majority maintained that a slave-girl may pray with her head and fee uncovered, but al-Hasan al-Basri deemed it obligatory for her to use the veil while cAta5 deemed it recommended. The reason for disagreement lies in the question of whether a (legal) communication addressed to either category o persons (sex) includes those who are free as well as those in bondage, oi whether it includes only the free to the exclusion of slaves?

Zij waren het oneens over het geval van een man die bidt terwijl hij een zijden kledingstuk draagt. Een groep rechtsgeleerden zei dat zijn gebed ermee geldig is (hoewel het verboden is), terwijl een andere groep zei dat het niet geldig is. Een derde groep adviseerde het gebed binnen de voorgeschreven tijd te herhalen (zonder de zijden kleding). De reden voor het meningsverschil ligt in de vraag of het vermijden van iets dat absoluut verboden is, een voorwaarde is voor de geldigheid van het gebed. Degenen die vonden dat dit een voorwaarde is, zeiden dat bidden in zo'n kleding niet toegestaan is (dus niet geldig). Degenen die vonden dat hij zondigt vanwege zijn kleding, maar dat zijn gebed toch toegestaan is, zeiden dat dit geen voorwaarde is voor de geldigheid van het gebed, in tegenstelling tot reinheid, die wel een voorwaarde is. Deze kwestie is van dezelfde aard als die van het bidden in onrechtmatig verkregen eigendom, een geschil dat algemeen bekend is.

They disagreed about the case of a man praying while dressed in a silker garment. A group of jurists said that his prayer in it is valid (thougl prohibited), while another group said it is not. A third group recommendec repeating the prayer in its prescribed time (without the silk dress). The reasoi for disagreement is over the question of whether avoidance of a thin^ prohibited absolutely is a condition for the validity of prayer? Those whe maintained that it is a condition said that prayer in it is not permitted (no: valid), while those who maintained that he commits a sin because of his dress but his prayer is permissible said that it is not a condition for the validity o prayer unlike purification, which is a condition. This issue is of the sam< nature as that of prayer in usurped property, dispute over which is wideh known.