De geleerden van de rechtsscholen zijn het erover eens dat het gebod om het gebed te verrichten zich richt tot de zieke, en dat de verplichting om te staan (en te bidden) voor hem alleen vervalt indien hij daartoe niet in staat is; in dat geval bidt hij zittend. Evenzo vervalt de verplichting tot buigen en neerknielen indien hij een van beide of beide niet kan verrichten, en mag hij in hun plaats een gebaar maken. Zij verschilden van mening over de toestand van iemand die zittend mag bidden, over de zithouding, en over de houding van iemand die noch kan zitten noch staan.

The jurists agreed that the communication of the performance of prayer is addressed to the marid, and that the obligation to stand up (and pray) is waived for him only if he is unable to do so, in which case he prays while seated. Likewise, the obligation for bowing and prostrating is waived if he is unable to do either or both, and he may mak$ a sign in their place. They disagreed about the condition of a person who may pray while seated, about the sitting posture, and about the posture of one who is unable to sit or stand.

Een groep rechtsgeleerden zei over de persoon die zittend mag bidden dat hij degene is die helemaal niet in staat is om te staan. Een andere groep rechtsgeleerden zei dat hij iemand is voor wie het moeilijk is om op te staan vanwege ziekte. Dit is de mening van Malik. De reden van het verschil van mening komt voort uit de vraag of de verplichting om staand te bidden vervalt vanwege moeilijkheid (mashaqqa) of vanwege het onvermogen om op te staan. Hierover is geen expliciete tekst.

A group of jurists said about the person who may pray while seated that he is one who is not able to stand at all. Another group of jurists said that he is a person for whom it is difficult to stand up because of illness. This is Malik’s opinion. The reason for disagreement stems from the question of whether the obligation to pray while standing is waived because of hardship (mashaqqa) or because of the inability to stand up. There is no explicit text on this.

Over de zithouding, die in de plaats komt van het staan, zeiden een aantal rechtsgeleerden dat de persoon op zijn billen moet zitten met gevouwen benen. Ibn Mas'ud (c) keurde een dergelijke zithouding af. Degenen die zulk een zithouding (tarabbus) voorstonden, maakten geen onderscheid tussen deze houding en die welke bij de tashahhud wordt aangenomen, terwijl degenen die haar afkeurden stelden dat het geen houding voor het gebed is. Wat betreft de wijze van bidden voor iemand die niet kan staan of zitten, zei een groep rechtsgeleerden dat de persoon mag bidden terwijl hij op één zijde ligt (met het gezicht naar de Qiblah), terwijl een andere groep zei dat hij moet bidden zoals hem dat het best uitkomt, en een derde groep zei dat hij moet bidden met zijn benen (voeten) in de richting van de Ka'ba. Eén groep stelde dat, als hij niet kan zitten, hij op één zijde moet bidden, maar als hij niet op zijn zij kan liggen, hij op zijn rug moet liggen met zijn benen (voeten) in de richting van de Qiblah, voor zover hij daartoe in staat is. Deze opvatting is gekozen door Ibn al-Mundhir.

About the sitting posture, which is a substitute for standing, a group of jurists said that the person is to sit on his buttocks with folded legs. Ibn Mas ud c disapproved of such a sitting posture. Those who upheld such a sitting posture (tarabbus) did not distinguish between this posture and that adopted for tashahhud, while those who disapproved it maintained that it is not a posture for prayer.With respect to the manner of prayer for one who is not able to stand or sit, H * gfoup of jurists said that the person may pray while reclining on one side E (faCing the qibla), while another group said that he is to pray as is convenient Efor hi01? and a third group said that he is to pray with his legs (feet) pointed in R the direction of the Ka^a. One group maintained that if he is not able to sit, 1 js to pray reclined on one side, but if he is not able to recline on his side, he E is to rest on his back with his legs (feet) pointing in the direction of the qibla to b the extent that he is able to do so. This opinion has been selected by Ibn al- ! Mundhir.