Het is opmerkelijk dat Aḥmad—moge God tevreden met hem zijn—soms zelfs in zijn jeugd juridische opinies gaf en overleveringen (Hadith) reciteerde als hem daarom werd gevraagd, zonder zich zorgen te maken over zijn leeftijd, zoals we leren uit de volgende overlevering. 25.1

It is noteworthy that Aḥmad—God be pleased with him—would sometimes give legal opinions even in his youth and would recite Hadith if asked, without being concerned about his age, as we learn from the following report. 25.1

[Al-Qūmisī:] In 198 [814] zag ik Aḥmad ibn Ḥanbal tegen de minaret van de moskee van al-Khayf leunen.153 Toen de geleerden van de overlevering (Hadith) arriveerden, begon hij hen overleveringen (Hadith) en juridische implicaties te onderwijzen en hun vragen over de pelgrimsrituelen te beantwoorden.

[Al-Qūmisī:] In 198 [814], I saw Aḥmad ibn Ḥanbal leaning against the minaret at the mosque of al-Khayf.153 When the Hadith scholars arrived, he began teaching them Hadith and legal implications and answering their questions about the pilgrimage rites.

[Al-Qūmisī:] In 198 [814], toen Ibn ʿUyaynah nog in leven was, zag ik Aḥmad ibn Ḥanbal in de moskee van al-Khayf, waar hij juridische uitspraken gaf over allerlei onderwerpen. Ik had hem nooit eerder gezien, dus ik sloot me aan bij de groep om hem heen en vroeg iemand wie hij was. 25.2

[Al-Qūmisī:] In 198 [814], when Ibn ʿUyaynah was still alive, I saw Aḥmad ibn Ḥanbal at the mosque of al-Khayf, delivering legal opinions on all kinds of subjects. I had never seen him before, so I joined the group around him and asked someone who he was. 25.2

“Je bent hier niet vandaan, toch?” “Nee.” “Dat is Aḥmad ibn Ḥanbal.” Ik wachtte tot de groep uiteen was gegaan, pakte toen zijn hand en groette hem. Sindsdien kennen we elkaar.

“You’re not from here, are you?” “No.” “That’s Aḥmad ibn Ḥanbal.” I waited until the group had broken up, then took his hand and greeted him. We’ve known each other ever since then.

[De auteur:] Het moet echter opgemerkt worden dat ons voorbeeld Aḥmad—moge God tevreden met hem zijn—zichzelf niet aanbood om overlevering (Hadith) te onderwijzen en juridische opinies te geven totdat hij veertig jaar oud was. 25.3

[The author:] It should nevertheless be noted that our exemplar Aḥmad—God be pleased with him—did not put himself forward to teach Hadith and give legal opinions until he was forty years old. 25.3

[Ibn al-Shāʿir:] Ik ging in 203 [818–19] naar Aḥmad ibn Ḥanbal en vroeg hem om mij overlevering (Hadith) te onderwijzen, maar hij weigerde, dus ging ik weg om bij ʿAbd al-Razzāq te studeren. Daarna, in ’04, kwam ik terug en vernam ik dat Aḥmad veertig was geworden en was begonnen met onderwijzen, en dat mensen hem als een autoriteit hadden geaccepteerd.154

[Ibn al-Shāʿir:] I went to Aḥmad ibn Ḥanbal in 203 [818–19] and asked him to teach me Hadith, but he refused so I went out to study with ʿAbd al-Razzāq. Then, in ’04, I came back and found that Aḥmad had turned forty and begun teaching, and people had accepted him as an authority.154

[Al-Ṣayrafī:] Ik was bij de deur van Aḥmad ibn Ḥanbal en hij noemde een overlevering (Hadith) die werd overgeleverd door ʿAbd al-Razzāq. Ik vroeg hem om deze aan mij voor te lezen. 25.4

[Al-Ṣayrafī:] I was at Aḥmad ibn Ḥanbal’s door and he mentioned a Hadith transmitted by ʿAbd al-Razzāq. I asked him to dictate it to me. 25.4

“Wat zou je ermee doen, komende van mij?” vroeg hij. “ʿAbd al-Razzāq leeft nog!” “Kan ik je iets vertellen?” “Ga je gang.” “Ik zweer dat als jij het mij zou leren en ik vervolgens uw deur zou verlaten en ʿAbd al-Razzāq zelf bij de poort van uw steeg zou aantreffen, ik hem er niets over zou vragen.” [De auteur:] Zelfs toen hij overleveringen (Hadith) onderwees, drong Aḥmad mensen aan om de oudere overleveraars die nog in leven waren te raadplegen. Bijvoorbeeld: 25.5

“What would you do with it, coming from me?” he asked. “ʿAbd al-Razzāq is still alive!” “Can I tell you something?” “Go ahead.” “I swear that if you taught it to me and then I left your door and found ʿAbd al- Razzāq himself at the gate of your alley, I wouldn’t ask him about it.” [The author:] Even when he was teaching Hadith, Aḥmad would urge people to consult those senior transmitters who were still alive. For example: 25.5

[Ibn ʿAlī l-Warrāq:] In ’13 [828–9] gingen we Aḥmad ibn Ḥanbal bezoeken en ik vroeg hem om ons overlevering (Hadith) te onderwijzen.

[Ibn ʿAlī l-Warrāq:] In ’13 [828–9] we went to see Aḥmad ibn Ḥanbal and I asked him to teach us Hadith.

“Je zou het van mij horen,” zei hij, “wanneer mannen zoals Abū ʿĀṣim nog in leven zijn? Ga naar hem!”

“You’d hear it from me,” he said, “when men like Abū ʿĀṣim are still alive? Go to him!”