[Bilāl al-Khawwāṣ:] Ik was in de woestijn van de Israëlieten toen ik plotseling een man naast me zag lopen. Ik was verrast, maar toen werd mij duidelijk dat hij al-Khaḍir was. 16.1

[Bilāl al-Khawwāṣ:] I was in the desert of the Israelites when suddenly I found a man walking beside me. I was surprised, but then I was given to realize that he was al- Khaḍir. 16.1

“Ik vraag het u bij God,” zei ik. “Wie bent u?” “Uw broer al-Khaḍir.” “Ik wil u iets vragen.” “Ga uw gang.” “Wat vindt u van al-Shāfiʿī?” “Hij is een van de Pegs.”105

“I ask you by God,” I said. “Who are you?” “Your brother al-Khaḍir.” “I want to ask you something.” “Go ahead.” “What do you think of al-Shāfiʿī?” “He’s one of the Pegs.”105

“Wat te doen met Aḥmad ibn Ḥanbal?” “Een waarheidspreker.”106

“What about Aḥmad ibn Ḥanbal?” “A truth-teller.”106

“Wat te doen met Bishr ibn al-Ḥārith?” “Hij is de laatste van zijn soort.” “Hoe is het dan dat ik u kan zien?” “Omdat je vriendelijk was voor je moeder.” [Een man uit Baghdad:] Ik reisde op een schip en we landden op een eiland. Daar zat een oude man met wit haar. Ik groette hem en hij vroeg me waar ik vandaan kwam. 16.2

“What about Bishr ibn al-Ḥārith?” “He’s the last of his kind.” “So how is it that I’m able to see you?” “Because you were kind to your mother.” [A man of Baghdad:] I was traveling on a ship and we landed on an island. There was an elderly white-haired man sitting there. I greeted him and he asked me where I was from. 16.2

“Uit Baghdad,” zei ik.

“From Baghdad,” I said.

“Wanneer je daar aankomt,” zei hij, “doe Ibn Ḥanbal de groeten van mij, en zeg tegen hem: «Heb geduld! De belofte van God is waar; laat degenen die niet overtuigd willen raken je niet ontmoedigen.»”107

“When you get there,” he said, “give Ibn Ḥanbal my regards, and tell him, «Have patience! God’s promise is true; let not those who will not be convinced make you discouraged.»”107

Toen verdween hij, en we realiseerden ons dat hij al-Khaḍir was.

Then he disappeared, and we realized that he was al-Khaḍir.