[Al-Dārimī:] Aḥmad ibn Ḥanbal richtte zich eenmaal tot mij met de volgende brief: “Aan Abū Jaʿfar—moge God u genadig zijn!—van Aḥmad ibn Ḥanbal.” 34.1

[Al-Dārimī:] Aḥmad ibn Ḥanbal once addressed a letter to me as follows: “To Abū Jaʿfar—God grace you!—from Aḥmad ibn Ḥanbal.” 34.1

[Al-Marrūdhī:] Aḥmad zei gewoonlijk dat het woord “tot” in adresseringen *ilā* moet zijn en niet *li-*, en richtte zijn brieven dienovereenvolgens.192 34.2

[Al-Marrūdhī:] Aḥmad used to say that the word “to” in addresses should be ilā and not li-, and addressed his letters accordingly.192 34.2

[Saʿid ibn Yaʿqūb:] Aḥmad ibn Ḥanbal schreef mij de volgende brief: 34.3

[Saʿid ibn Yaʿqūb:] Aḥmad ibn Ḥanbal wrote me the following letter: 34.3

In de naam van God, vol mededogen, vol barmhartigheid. Van Aḥmad ibn Muḥammad aan Saʿid ibn Yaʿqūb. Nu dan: begeerte naar de zaken van deze wereld is het ene soort ziekte, en begeerte naar aardse macht is een andere. De geleerde man is daarentegen een arts. Maar als je ooit een arts ziet die ziekte over zichzelf afroept, vermijd hem dan.

In the name of God, full of compassion, ever compassionate From Aḥmad ibn Muḥammad to Saʿid ibn Yaʿqūb Now then: desire for the things of this world is one kind of sickness, and desire for earthly power is another. The man of learning, on the other hand, is a physician. But if you ever see a physician bringing sickness on himself, avoid him.

Vrede zij u! [Ḥanbal:] Aḥmad ibn Ḥanbal begon brieven gewoonlijk met de formulering: van zovelen aan zovelen. Toen ik hem vroeg waarom, zei hij: “De Profeet ﷺ schreef op die manier aan Chosroes en Caesar, en al zijn andere brieven. Dat deden zijn Metgezellen ook, zoals toen ʿUmar—God moge met hem tevreden zijn—schreef aan ʿUtbah ibn Farqad. En tegenwoordig schrijf ik op die manier aan een geleerde van de overlevering (Hadith) die ik niet ken.” 34.4

Peace to you! [Ḥanbal:] Aḥmad ibn Ḥanbal used to address letters by writing from So-and-So to So-and-So. When I asked him why, he said, “The Prophet, God bless and keep him, wrote to Chosroes and Caesar, and all his other letters, that way. So did his Companions, as when ʿUmar—God be pleased with him—wrote to ʿUtbah ibn Farqad. And today that’s how I write to a Hadith scholar I don’t know.” 34.4

“Noem je dus jezelf eerst?” “Als je aan je vader schrijft, is het beter om zijn naam eerst te plaatsen in plaats van de jouwe, en hetzelfde geldt als je aan iemand schrijft die oud is. Anders is het prima.” [Ibn Manīʿ:] Ik wilde gaan studeren bij Suwayd ibn Saʿīd en ik vroeg Aḥmad ibn Ḥanbal of hij een brief voor mij naar hem zou schrijven. Dus hij schreef een brief waarin hij mij omschreef als “een man die overleveringen (Hadith) opschrijft.” 34.5

“So you mention yourself first?” “If you’re writing to your father, it’s better to put his name first instead of yours, and the same if you’re writing to someone old. Otherwise it’s fine.” [Ibn Manīʿ:] I wanted to go study with Suwayd ibn Saʿīd and I asked Aḥmad ibn Ḥanbal if he would write to him for me. So he wrote a letter describing me as “a man who writes down Hadith.” 34.5

“Aḥmad,” protesteerde ik, “denk eens aan hoe lang ik je al dien. Zou je niet kunnen opschrijven dat ik een Hadith-man ben?” “Een Hadith-man,” zei hij, “is wat ik noem iemand die de overlevering (Hadith) in de praktijk brengt.”

“Aḥmad,” I protested, “think how long I’ve served you. Couldn’t you write that I’m a Hadith-man?” “A Hadith-man,” he said, “is what I call someone who puts Hadith into practice.”