İçimizin her birinde manevi doyuma yönelik dinmeyen bir özlem vardır. Bu özlem göz ardı edildiğinde ruh, yoğun susuzluklar yaşar ve onu bir serap peşinden diğerine koşturur; her biri ona bir vaha umudu verir, ardından yine bir hayal kırıklığı gelir. İnsan iç huzurunu dış dünyadan aradığında ya da bedensel tutkular yoluyla kendini gerçekleştirmeye çalıştığında, oysa bunların ötesinde daha yüksek bir amaç için yaratılmışken, insanlık durumunun trajedisi tam da budur:

Within us all is a restless craving for spiritual fulfillment. When ignored, the spirit experiences intense thirsts which send it chasing one mirage after another, each offering it momentary hope of an oasis before yet another letdown. This is the tragedy of the human condition whenever it seeks inner peace from the outer world, or seeks to self-actualize through carnal pursuits, when it was created to transcend all that for a higher purpose:

Allah'a samimi kulluk ve ibadet. Allah Kur'an'da şöyle buyurur: "Ben cinleri ve insanları ancak bana ibadet etsinler diye yarattım."16

sincere devotion to God. Allah says in the Qur’an, “And I did not create the jinn and mankind except to worship Me.”16

Allah'a kulluk, yani yalnızca Onun varlığını doğuştan tanıyan bir idrake sahip olmak değil, Ona kulluk etmek, bu nedenle yalnızca bir görev değil, aynı zamanda temel bir insani ihtiyaçtır. Bedenimizi beslemek için yiyecek ve oksijen ne kadar gerekliyse, ruhumuzu beslemek için de bu kulluk o kadar gereklidir. Bizi fiziksel bedenlerde yaşayan ruhani varlıklar olduğumuz gerçeğine uyumlu hâle getirir; sadece tesadüfen manevi bir boyuta sahip olan fiziksel varlıklar olmadığımızı hatırlatır. Elbette bütün bunlar, Yaratıcı'nın Onunla anlamlı bir ilişki kurmanın yolunu peygamberler aracılığıyla bize bildirmesi olmadan mümkün değildir. Bu iletişim olmasaydı, O'nu daha derin düzeylerde tanıyıp sevemezdik ve yalnızca O için yaşayarak gerçekten canlı olmanın ne demek olduğunu deneyimleyebilirdik. Nitekim Hz. Muhammed ﷺ bir keresinde şöyle buyurmuştur: "Allah'ı zikredenle zikretmeyenin misali, diri ile ölünün misali gibidir."17

Servitude to God, not just the inborn recognition of His existence, is therefore not only a duty but also a fundamental human need. It is necessary to nourish our spirit just as food and oxygen are necessary to nourish our body. It attunes us to our reality as spiritual beings in physical bodies, not physical beings that happen to enjoy a spiritual dimension. Of course, none of that is possible without the Creator communicating to us through prophets how to have a meaningful relationship with Him. Without this communication, we would be unable to know and love Him on deeper levels, and it is only through living for Him that we experience what it truly means to be alive. As the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم once said, “The similitude of someone who is mindful of Allah and someone not mindful of Allah is that of the living and the dead.”17

Abraham Maslow, ihtiyaçlar hiyerarşisini ünlü hâline getiren modelini gözden geçirdiğinde, kendini aşma arzusunu kendini gerçekleştirmenin de üstünde, tüm motivasyon kaynakları arasında en yüce olarak belirledi.18

When Abraham Maslow amended his famous hierarchy of needs, he set the desire for self-transcendence as the greatest motivator of them all, above self-actualization.18

Ancak peygamberler ve ilahi vahiy olmadan, bu içgörü bile bir ölçüde öğretici olmaktan uzak kalır. Bu durum, monizm (evrenle bir olma) veya özgecilik (kendini unutma) gibi kavramların, Allah'a bağlılıkla eşit derecede tatmin edici olarak yanlış algılanmasına yol açabilir. Özgecil insanlar genellikle daha yüksek yaşam memnuniyeti bildirirler ve bu beklenen bir sonuçtur, çünkü kendini unutmak, tanımı gereği, kendine odaklı olmaktan daha aşkın bir amaçtır. Note: the original says "God", so per the rules I've written the Turkish word for God, Tanrı, but here I should have used "Tanrı" rather than "Allah". Corrected version: Ancak peygamberler ve ilahi vahiy olmadan, bu içgörü bile bir ölçüde öğretici olmaktan uzak kalır. Bu durum, monizm (evrenle bir olma) veya özgecilik (kendini unutma) gibi kavramların, Tanrı'ya bağlılıkla eşit derecede tatmin edici olarak yanlış algılanmasına yol açabilir. Özgecil insanlar genellikle daha yüksek yaşam memnuniyeti bildirirler ve bu beklenen bir sonuçtur, çünkü kendini unutmak, tanımı gereği, kendine odaklı olmaktan daha aşkın bir amaçtır.

However, without the prophets and divine revelation, even that insight remains somewhat uninstructive. It allows for notions such as monism (being one with the universe) or altruism (being selfless) to be misperceived as equally fulfilling as devotion to God. Altruistic people often report higher life satisfaction, and that is expected since being selfless is, by definition, a more transcendent purpose than being self-centered.

Ancak kendini aşma ihtiyacı, kişinin kendisinden daha büyük amaçlara (örneğin insanlık topluluğuna hizmet etmek gibi) herhangi bir şekilde dahil olmasıyla asla tam olarak karşılanmaz. En yüce olan Yüce Allah'a olan bağlılığa dayanan eşsiz bir huzur vardır. Hizmet etmek bunun bir parçası olabilir, ancak onun yerini asla tutamaz; nitekim Allah şöyle buyurur: "Bilesiniz ki, kalpler ancak Allah'ı anmakla huzur bulur."19 Tanınmış bir Müslüman alim olan İbnu'l-Kayyim (ö. 1350) şöyle yazar: "Kalpte, Allah'a yaklaşmaktan başka hiçbir şeyin dindiremeyeceği bir huzursuzluk vardır. Ve onu, O'nun sevgisinden zevk almaktan başka hiçbir şeyin gideremeyeceği bir yalnızlık kaplar..."

But the essential need to self-transcend will never be fully satisfied by just any involvement in ends greater than oneself (such as serving the human collective). There is a unique tranquillity that hinges squarely on one’s devotion to the absolute greatest: the Almighty. Serving others can be part of that, but can never replace it, as Allah says, “Unquestionably, it is only by the remembrance of Allah that hearts are assured.”19 Ibn al-Qayyim (d. 1350), a renowned Muslim theologian, writes, In the heart, there exists an anxiousness that nothing can calm but drawing nearer to God. And a loneliness overcasts it that nothing can remove but enjoying His

…özel olarak yanında. Ve içinde öyle bir hüzün barınır ki, O'nu bilmenin sevinci ve gerçekten O'na kendini adamaktan başka hiçbir şey onu dindiremez. İçini öyle bir kaygı kemirir ki, O'na yönelip O'na, yine O'na doğru kaçmaktan başka hiçbir şey onu yatıştıramaz. Ve içinde pişmanlık ateşleri durmadan alevlenir; O'nun emirlerine, yasaklarına ve takdirine razı olup bütün bunlara O'nunla buluşulana kadar sabırla sarılmaktan başka hiçbir şey onları söndüremez. Ve içinde bir zorunlu talep vardır; yalnızca O'nun onun derdi olmasıyla dinecektir. Ve içinde bir yoksunluk vardır ki, ancak O'nu sevmek, sürekli O'nu anmak ve O'na samimiyetle bağlanmakla giderilir. Ve bir insana bu dünyanın tamamı ve içindekilerin hepsi verilse, bu ihtiyacı asla karşılamaz.20

company in private. And a sadness dwells within it that nothing can alleviate but the joy of knowing Him and genuinely devoting oneself to Him. And a worry unsettles it that nothing can reassure but focusing on Him and fleeing from Him to Him. And the flames of regret continue to flare inside it, and nothing can extinguish them but becoming content with His commands, prohibitions, and destiny, and patiently holding onto all that until the time one meets Him. And in it exists a pressing demand; it will not stop until He alone becomes its pursuit. And in it is a dire need; nothing will satisfy it except loving Him, constantly remembering Him, and being sincerely devout to Him. And if a person were given this entire world and all it contains, it would never fulfill that need.20

Bu nedenle, bu psikoruhsal trajediyi önlemek ve Yüce Tanrı için yaşamak adına, peygamberlik varoluşsal bir zorunluluktur. Bu dünyada hayat ve onu sürdüren her şey için ihtiyaç duyduğumuz her şeyi bize sağlayan aynı en merhametli Tanrı, peygamberlik yoluyla en çok ihtiyaç duyduğumuz şeyi de garanti altına almıştır: O'na giden yolu ve bu dünyada ve ahirette O'nun rızasını.

Hence, to avert this psychospiritual tragedy, and to live for Almighty God, prophethood is an existential necessity. The same most compassionate God who afforded us all we need on this planet for life and what sustains it, has ensured for us through prophethood what we need most: guidance to Him and His pleasure in this life and the next.