"Önceki bölümdeki 'onları meyvelerinden tanıyacaksınız' ilkesinden hareketle, Muhammed ﷺ'in dünyaya olan olumlu etkisi, onun davetinden toplanan bir başka mübarek meyveydi."

Building on the “you will know them by their fruits” principle from the previous chapter, Muhammad’s صلى الله عليه وسلم positive impact on the world was another blessed fruit harvested from his ministry.

Kişisel davranışları ve kusursuz ahlakı bir yana, peygamberliğinin bir başka kanıtı da şu soruya verilecek cevapta yatar: Bu adam tam olarak ne başardı? Başarıları olağanüstü bir yetenek ve erdemi mi temsil ediyor, yoksa takipçilerinin abartılı nitelendirmelerinden mi ibaret? İbn Hazm (ö.

In addition to his personal actions and impeccable character, a further proof of his prophethood is found in the answer to this question: what exactly did this man accomplish? Do his achievements represent extraordinary talent and virtue, or mere hyperbolic attributions by his followers? Ibn Ḥazm (d.

1064), Kurtubalı polimat, Muhammed ﷺ'in çevresindeki dünyayı tarihte benzeri görülmemiş bir biçimde nasıl dönüştürdüğünü anlattıktan sonra şöyle yazar: Muhammed ﷺ'in hayatı, onu derinden düşünen herkes için, ona inanmayı ve onun gerçekten Allah'ın Resulü ﷺ olduğuna şahitlik etmeyi zorunlu kılar. Eğer Muhammed ﷺ'in hayatından başka bir mucizesi olmasaydı, bu yeterli olurdu.122

1064), the Córdoban polymath, after illustrating how Muhammad صلى الله عليه وسلم transformed the world around him in a historically unparalleled way, writes, The biography of Muhammad صلى الله عليه وسلم, for anyone who deeply considers it, necessitates believing him and testifying that he is certainly the Messenger of Allah صلى الله عليه وسلم. If he صلى الله عليه وسلم had no other miracle but his biography, it would have sufficed.122

Hz. Muhammed ﷺ, yalnızca dünya sahnesindeki siyasi etkisi bakımından olağanüstü değildi; aynı zamanda dindarlık ve maneviyat üzerindeki etkisi, büyük dinlerin diğer kurucularınınkinden ve genel olarak toplumsal refah üzerindeki etkisinden açıkça daha büyüktü. Hz. Muhammed ﷺ, insanlık tarihinde aynı anda birçok rolde öne çıkmış eşsiz bir kişiydi: manevi bir lider, bir devlet başkanı, bir komutan, bir diplomat, bir aile babası ve bir eğitimci. İsa Mesih büyük bir manevi figürdü, ancak bir komutan ya da devlet başkanı değildi. İskender "Büyük" ve diğer birçok ünlü siyasi lider, ahlaki erdemleri ya da manevi motivasyonları nedeniyle övülmemiştir. Aksine, birçok büyük kral, hükümdar ve imparator zalim, kibirli veya iktidar sarhoşluğu ve büyüklenme hayalleriyle kendinden geçmiş kişilerdi. Ancak Hz. Muhammed ﷺ'de farklı bir şey vardı; bunu keşfedenleri hayrete düşüren bir şey. Onun mirasını tek bir yön değil, bir araya gelen sayısız olağanüstü başarı oluşturuyordu ve bunların hepsi tek bir insanda toplanmıştı.

The Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم was not just extraordinary in terms of his political reach on the world stage, but he was also a demonstrably greater influence on religiosity and spirituality than any other founder of the major faiths, and on social well-being at large. He صلى الله عليه وسلم was unique in human history for having excelled in numerous roles simultaneously: a spiritual leader, a head of state, a general, a diplomat, a family man, and an educator. Jesus Christ  was a tremendous spiritual figure, but not a general or head of state. Alexander “the Great” and many other iconic political leaders were not heralded for their moral virtue or spiritual motivation. On the contrary, many great kings, rulers, and emperors were ruthless, arrogant, or otherwise intoxicated by power and delusions of grandeur. But there was something different about Muhammad صلى الله عليه وسلم—something that leaves those who discover it awestruck. It was the fact that no single aspect established his legacy, but instead a myriad of outstanding feats that converged in one person.

Bu, son bin beş yüz yılda pek çok kişiyi hayrete düşürmüş ve şaşkına çevirmiştir: Böyle bir insan efsanelerin dışında var olmuş olabilir mi? Bunun başka makul bir açıklaması var mı? Belki de gerçekten Allah tarafından gönderilmiştir?

This is what fascinated and bewildered so many over the past millennium and a half, leaving them wondering: Could such a person have existed outside of legends? Is there any other plausible explanation for this? Perhaps he really was sent by God?

John William Draper (ö. 1882), İngiliz-Amerikalı bir tarihçi, şunları yazmıştır: "Jüstinyen'in ölümünden dört yıl sonra, M.S. 569'da, Arabistan'da Mekke'de, insan ırkı üzerinde tüm insanlar arasında en büyük etkiyi yapmış olan adam doğdu… Tek bir Tanrı olduğu beyanına, 've Muhammed onun Peygamberidir' sözünü ekledi. Bu duyurunun cesaretinin olayların gidişatıyla örtüşüp örtüşmediğini bilmek isteyen kimse, günümüzün dünya haritasını incelemelidir. Orada yalnızca bir aldatmacadan fazlası olan izleri bulacaktır."

John William Draper (d. 1882), an English-American historian, wrote, Four years after the death of Justinian, A.D. 569, was born at Mecca, in Arabia, the man who, of all men, has exercised the greatest influence upon the human race… To the declaration that there is but one God, he added, ‘and Mohammed is his Prophet.’ Whoever desires to know whether the event of things answered to the boldness of such an announcement, will do well to examine a map of the world in our own times. He will find the marks of something more than an imposture.

Dini bir önder olarak birçok imparatorluğa başkanlık etmek ve insanlığın üçte birinin gündelik yaşamına yön vermek, belki de onu Allah'ın bir elçisi unvanına layık kılar.123 Burada bir iman sıçramasına gerek yoktur. Bütün bu işlerin tek bir kişi tarafından gerçekleştirilmesinin salt şansın eseri olduğunu ileri sürmek, ancak gerçeklikten habersiz ya da önyargıyla saptırılmış birinin iddia edebileceği bir şeydir. Okuma yazma bilmeyen, geri kalmış ve kabile çatışmaları içindeki Arabistan'da doğmuş, çevresindeki imparatorlukların sanatlarından, felsefelerinden, siyasetinden, savaşından ve eğitiminden uzak yaşayan bir adamın bu bilmeceyi düşünün. Bu adamın bir gecede ortaya çıkıp, derinliği, etkisi ve kalıcılığı eşsiz kalan bir çağrı yaptığını düşünün. Dininin yayılma hızı, çağrısının bugüne dek dünya çapındaki etkisi ve bu tek insanın olumlu etkisi, insanlık tarihinde eşi benzeri görülmemiş olmuştur ve öyle kalacaktır. Draper'ın Batı'da bunu fark eden tek gayrimüslim tarihçi olmadığı kesindir. Amerikalı bir akademisyen ve hukukçu olan Samuel P. Scott (ö. 1929) şöyle yazmıştır: Her hâlükârda, dinin amacı ahlakı aşılamak, kötülüğü azaltmak, insan mutluluğunu artırmak, insan zekâsını geliştirmek ise; insanlığın son hesaplaşma gününde huzura çağrılacağı o büyük günde iyi işler bir değer taşıyacaksa, Muhammed'in gerçekten Allah'ın bir Elçisi olduğunu kabul etmek ne saygısızlık ne de mantıksızlıktır.124

To be the religious head of many empires, to guide the daily life of one-third of the human race, may perhaps justify the title of a messenger of God.123 There is no leap of faith here. To say that sheer luck is responsible for all these things being accomplished by any one individual can only be claimed by someone uninformed about reality or perverted by prejudice. Consider the enigma of a man who himself was illiterate, born in a backwards and feuding Arabia, isolated from the arts, philosophies, politics, warfare, and education of the surrounding empires. Consider that this very man steps forward—overnight—with a call whose profundity, impact, and permanence remain peerless. The speed at which his religion spread, the global command of his call until today, and the positive influence of this single individual were—and will remain—unparalleled in human history. Draper was certainly not the only non-Muslim historian in the West who recognized this. Samuel P. Scott (d. 1929), an American scholar and jurist, wrote, In any event, if the object of religion be the inculcation of morals, the diminution of evil, the promotion of human happiness, the expansion of the human intellect; if the performance of good works will avail in that great day when mankind shall be summoned to its final reckoning, it is neither irreverent nor unreasonable to admit that Mohammed was indeed an Apostle of God.124

Fransız tarihçi Alphonse de Lamartine (ö. 1869), şu sözleriyle becerikli bir şekilde ifade etmiştir: Eğer amacın yüceliği, araçların azlığı ve şaşırtıcı sonuçlar insan dehasının üç ölçütüyse, modern tarihteki hangi büyük insanı Muhammed ﷺ ile karşılaştırmaya cesaret edebilir? En ünlü insanlar yalnızca silahlar, kanunlar ve imparatorluklar yarattı. Bunlar, en fazla, çoğu zaman gözlerinin önünde yıkılıp giden maddi güçler kurdular. Bu adam yalnızca orduları, yasaları, imparatorlukları, halkları ve hanedanları değil, o zamanki yerleşik dünyanın üçte birindeki milyonlarca insanı harekete geçirdi; üstelik bunun da ötesinde, sunakları, tanrıları, dinleri, fikirleri, inançları ve ruhları harekete geçirdi. Harfleri her biri kanun haline gelmiş bir Kitap temelinde, her dilden ve her ırktan halkları birbirine karıştıran manevi bir milliyet yarattı. Bu Müslüman milliyetinin silinmez özelliği olarak bize, sahte tanrılara karşı nefreti ve Bir ve maddi olmayan Tanrı'ya karşı tutkuyu bıraktı. Göğe karşı yapılan saygısızlığa karşı bu intikamcı vatanseverlik, Muhammed'in takipçilerinin erdemini oluşturdu: dünyanın üçte birinin onun inancına fethi onun mucizesiydi. Efsanevi teogonilerin bitkinliği arasında ilan edilen Tanrı'nın birliği fikri, kendi başına öyle bir mucizeydi ki, dudaklarından çıktığı anda bütün eski put tapınaklarını yıktı ve dünyanın üçte birini ateşe verdi...

As Alphonse de Lamartine (d. 1869), a French historian, skillfully put it, If greatness of purpose, smallness of means, and astounding results are the three criteria of human genius, who could dare to compare any great man in modern history with Muhammad? The most famous men created arms, laws and empires only. They founded, if anything at all, no more than material powers which often crumbled away before their eyes. This man moved not only armies, legislations, empires, peoples and dynasties, but millions of men in one-third of the then inhabited world; and more than that, he moved the altars, the gods, the religions, the ideas, the beliefs and souls. On the basis of a Book, every letter of which has become law, he created a spiritual nationality which has blended together peoples of every tongue and of every race. He has left to us as the indelible characteristic of this Muslim nationality, the hatred of false gods and the passion for the One and immaterial God. This avenging patriotism against the profanation of Heaven formed the virtue of the followers of Muhammad: the conquest of one third of the earth to his creed was his miracle. The idea of the unity of God proclaimed amidst the exhaustion of fabulous theogonies, was in itself such a miracle that upon its utterance from his lips it destroyed all the ancient temples of idols and set on fire one third of the world...

Onun hayatı, tefekkürleri, ülkesinin batıl inançlarına karşı kahramanca duruşu ve putperestliğin öfkesine meydan okuyan cesareti; Mekke'de on üç yıl boyunca bunlara karşı gösterdiği sebat, halkının alaycılığını ve hatta hemşehrilerinin neredeyse kurbanı olmayı kabullenişi: tüm bunlar ve nihayetinde durmaksızın yaptığı davet, eşitsiz şartlarda verdiği savaşlar, zaferine olan inancı ve felaket anlarındaki insanüstü güveni, zaferde gösterdiği hilm, tamamen tek bir fikre adanmış ve hiçbir biçimde bir imparatorluk peşinde olmayan hırsı; sonsuz duaları, Tanrı ile olan mistik konuşmaları, ölümü ve ölümünden sonraki zaferi; tüm bunlar bir sahtekârlığa değil, bir dogmayı yeniden ihya etme gücü veren sarsılmaz bir inanca işaret eder. Bu dogma ikili idi: Tanrı'nın birliği ve Tanrı'nın maddeden münezzeh oluşu. Birincisi Tanrı'nın ne olduğunu, ikincisi ise Tanrı'nın ne olmadığını anlatıyordu; biri sahte ilahları kılıçla yıkıyor, diğeri ise bir fikri sözle başlatıyordu. Filozof, hatip, peygamber, kanun koyucu, savaşçı, fikirlerin fatihi, akli dogmaların yeniden dirilticisi, resimsiz bir ibadetin kurucusu, yirmi dünyevi imparatorluğun ve bir manevi imparatorluğun kurucusu: İşte Muhammed ﷺ budur. İnsani büyüklüğün ölçülebileceği tüm ölçütler bakımından şunu sorabiliriz: Ondan daha büyük bir insan var mıdır?125

His life, his meditations, his heroic stance against the superstitions of his country, and his boldness in defying the furies of idolatry; his firmness in enduring them for thirteen years at Mecca, his acceptance of the role of public scorn and almost of being a victim of his fellow-countrymen: all these and, finally his incessant preaching, his wars against odds, his faith in his success and his superhuman security in misfortune, the forbearance in victory, his ambition, which was entirely devoted to one idea and in no manner striving for an empire; his endless prayers, his mystic conversations with God, his death and his triumph after death; all these attest not to an imposture but to a firm conviction which gave him the power to restore a dogma. This dogma was twofold, the unity of God and the immateriality of God; the former telling what God is, the latter telling what God is not; the one overthrowing false gods with the sword, the other starting an idea with words. Philosopher, orator, apostle, legislator, warrior, conqueror of ideas, restorer of rational dogmas, of a cult without images, the founder of twenty terrestrial empires and of one spiritual empire; that is Muhammad. As regards all the standards by which human greatness may be measured, we may well ask: is there any man greater than he?125