Peygamber Muhammed ﷺ ilk kez açıkça İslam'a davet ettikten hemen sonra, amcası Ebû Leheb onu alaya aldı ve azarladı. Onu savunmak üzere Allah hemen şu ayetleri indirdi: "Ebû Leheb'in elleri kurusun, kendisi de kurusun! Malı da kazandıkları da ona fayda vermeyecek. Alevli bir ateşe girecek."271 Şaşırtıcıdır ki Ebû Leheb'in hayatının sonraki dokuz yılında, bu ayetlerin okunduğunu işitmesine rağmen, gururu onu bu ayetleri Kur'an'ın doğruluğunu çürütmek için bir fırsat olarak kullanmaktan alıkoymuştur. Ebû Leheb yalnızca Müslüman olsaydı, samimi olmasa bile, bu vahyin doğruluğu ciddi biçimde sorgulanırdı. Elbette bunu yapmayacağını, bu vahyi indirenin bilmekteydi.

In the moments following the Prophet Muhammad’s صلى الله عليه وسلم first public call to Islam, his own uncle, Abū Lahab, scoffed at and chastised him. In his defense, God immediately revealed, “May the hands of Abū Lahab be ruined, and ruined is he. His wealth will not avail him or that which he gained. He will burn in a Fire of [blazing] flame.”271 It is astonishing that for the next nine years of Abū Lahab’s life, despite hearing these verses being recited, his pride prevented him from taking them as an opportunity to discredit the Qur’an. Had Abū Lahab simply converted, even disingenuously, that would have brought into serious question the truth of this Revelation. Of course, He Who revealed this knew Abū Lahab would never do so.