2.4 O'nun Hilmi ve Bağışlaması - Son Peygamber | Quran Course

2.4 O'nun Hilmi ve Bağışlaması - Son Peygamber | Quran Course

0% read · 3 min left

Son Peygamber Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

2.4 O'nun Hilmi ve Bağışlaması

2.4 His Clemency And Forgiveness

by Mohammad Elshinawy3 min readViewed 158 times

Hz. Muhammed ﷺ, İslam'a açıkça davet etmeye başladığında, ilk müminler sadece iman etmenin bile acımasız işkencelerle ve hatta idamla karşılaşmak anlamına geldiğini gördüler. Bazıları sokaklarda neredeyse ölene kadar dövüldü, bazıları ise öğle vaktinin kavurucu güneşinin altında saatlerce bağırmaları için çöle sürüklendi. Onları ezmek için üzerlerine ağır, kızgın taşlar konuldu, bedenlerini kavurmak için yakıcı zincir zırhlar giydirildi ve Habbâb ibn el-Eret gibi bazıları doğrudan yanan kömürlerin üzerine atıldı; öyle ki kendi etlerinin pişmesinin kokusunu aldılar.89 Bu vahşetlerin çoğu, bu trajik on yıl ilerledikçe daha da arttı ve Hz. Muhammed ﷺ'in kendisi de Kureyş müşriklerinden acımasız istismara uğradı. Onu itibarsızlaştırmak için hiçbir fırsatı kaçırmadılar, kızlarını boşattılar ve tüm kabilesini üç yıl boyunca aç bıraktılar; bu da eşinin ve en destekleyici amcasının ölümüne yol açtı. Fiziksel saldırı konusunda ise ‘Ukbe ibn Ebî Muayt, halka açık yerde namaz kıldığında onu arkadan boğmaya çalıştı, Ebû Cehil secdede iken üzerine kanlı deve bağırsakları döktürdü, ‘Utayba ibn Ebî Leheb ona tükürdü ve diğerleri onu baygın düşene kadar dövdü. Bu örnekler, Hz. Muhammed ﷺ'in ve en erken Müslümanların karşılaştığı zulüm ve eziyet okyanusundan bir damlacıktır. Yine de bu okyanus, Hz. Muhammed ﷺ'in kalbindeki dost ve düşman herkese yönelik merhameti, iyi niyeti ve koruyucu şefkati asla boğamadı. Aşağıda, düşmanlık ve hakaret karşısında, gücünün zirvesinde bile onun yüce karakterine dair birkaç kısa tasvir yer almaktadır.

Peygamber ﷺ bir devlet adamı olarak yetki sahibi olduğunda, intikam ya da hoşgörüsüzlük politikası hiç uygulamadı. Bunun yerine, kendisinin ve ashabının Mekke'de maruz kaldığı zulme doğrudan karşıt olan bir merhamet sistemi uyguladı. Bir keresinde Medine'den bir grup Yahudi, Peygamber ﷺ'in yanına gelip alaylı bir şekilde, İslami selamlaşma olan "Es-selâmü aleyküm (size selam olsun)" yerine, "Es-sâmu aleyküm (size ölüm olsun)" dediler. Eşi Âişe (r.a.), onların küstahça saygısızlığına öfkelenerek bu bedduayı onlara geri tekrarladı; ancak Peygamber ﷺ şöyle buyurdu: "Ey Âişe, yumuşak ol! Allah yumuşaktır ve her işte yumuşaklığı sever; o halde sert davranmaktan ve kabalıktan sakın."91 Bu dönemdeki otoritesi bile onu karşılık vermeye, misilleme yapmaya ya da eşinin, kendisine hakaret edenlere sert bir şekilde karşılık vermesine izin vermeye teşvik etmedi ﷺ. Uhud Savaşı sırasında, Kureyş ordusu 3.000 kişilik gücüyle, Müslümanların 700 kişisine karşı Peygamber ﷺ'e pusu kurmayı başardı. Ön dişi kırıldı, vücudu yaralandı ve miğferinin yüzünü delmesi sonucu yüzünden kan aktı. Onların elinden yine kan akıtılmasına rağmen, Allah'ın Resulü ﷺ, yüzündeki kanı silerken yine de karakterinin dayanıklılığını göstererek şöyle dedi: "Allah'ım, kavmimi bağışla, çünkü bilmiyorlar."92 Başka rivayetlerde ise önce şöyle buyurdu: "Peygamberlerini yaralayıp onun Allah'a davet ederken kanamasına sebep olan bir kavim nasıl felaha erebilir?" Sonra bir an sessiz kaldı ﷺ, ardından bağışlanma duasıyla Allah'a yöneldi. Ashabı, toz dağıldığında ona geldi ﷺ ve "Müşriklere beddua et" dediler. O ﷺ şöyle buyurdu: "Ben lanetleyici olarak gönderilmedim. Bilakis ben rahmet olarak gönderildim." 93 Kur'an, İsrailoğulları'ndan kâfir olanların peygamberlerinin diliyle lanetlendiğini bildirmesine rağmen,94 ve Peygamber ﷺ bazı uygulamaları, mesela faizi lanetlemiş, ve başlangıçta ana zulmedenlere lanet etmesi için Allah'a dua etmiş olmasına rağmen, onun genel tutumu, kendisine ve ashabına haksızlık edenler için bağışlanma dilemek olmuştur.

Upon wielding the power of a statesman, the Prophet صلى الله عليه وسلم never enacted a policy of vengeance or intolerance. Instead, he implemented a system of mercy that was in direct opposition to the cruelty he and his followers had been subjected to in Mecca. On one occasion, a group of Jews from Madinah entered upon the Prophet صلى الله عليه وسلم and mockingly said, “Al-sāmu ‘alaykum (death be upon you),” in place of the customary Islamic greeting of “Al-salāmu ‘alaykum (peace be upon you).” His wife ‘Āishah , appalled by their brazen disrespect, repeated the curse back to them, but the Prophet صلى الله عليه وسلم said, “O ‘Āishah, be gentle! Allah is Gentle and loves gentleness in all matters, so beware of harshness and vulgarity.”91 His authority in that phase still did not tempt him to retaliate, or respond in kind, or to even let his wife respond harshly to those who had insulted him .صلى الله عليه وسلم During the Battle of Uḥud, Quraysh’s army—3,000 strong against the Muslims’ 700—managed to ambush the Prophet .صلى الله عليه وسلم His front tooth was broken, his body was battered, and blood flowed from where his helmet had pierced his face. Somehow, after bleeding at their hands yet again, the Messenger of Allah صلى الله عليه وسلم still had the resilience of character to say as he wiped the blood from his face, “O Allah, forgive my people, for they do not know.”92 In other narrations, he first said, “How can a people succeed after they have wounded their Prophet and caused him to bleed as he calls them to Allah?” Then, he صلى الله عليه وسلم fell silent for a moment, before appealing to Allah with the prayer for forgiveness. His Companions came to him صلى الله عليه وسلم and said as the dust cleared, “Invoke a curse against the polytheists.” He صلى الله عليه وسلم said, “I have not been sent as a curser. Rather, I was sent as a mercy.”93 Though the Qur’an mentions that the wicked among the Israelites were cursed on the tongue of their prophets,94 and though the Prophet صلى الله عليه وسلم cursed certain practices like usury, and initially asked Allah to curse the leading persecutors, his normative demeanor was to seek forgiveness for those who wronged him and his followers.

Yıllar sonra, Müslümanlar Zâtu'r-Rikā'dan dönerken, Peygamber ﷺ ve Ashabı devesinden inip öğle güneşinden korunmak için gölge aradılar. Peygamber ﷺ yapraklı bir ağacın altında dinlendi ve kılıcını onun dalına astı. Ordu bir süre uyudu, ancak sonra Allah'ın Elçisi ﷺ'in onları çağırdığını duydular. Câbir İbn Abdullah, geldiklerinde yanında oturan, el-Gavres İbnü'l-Hâris adında bir bedevi adam gördüklerini rivayet eder. Allah'ın Elçisi ﷺ şöyle buyurdu: "Bu adam ben uyurken kılıcımı çekti ve uyandığımda elinde kınından çekilmiş bir kılıç vardı. Bana, 'Benden korkuyor musun?' dedi. Ben, 'Hayır' dedim. Dedi ki, 'Seni benden kim koruyacak?' Ben de üç kez, 'Allah!' dedim. Böylece kılıcı kınına geri koydu. İşte, bu da şimdi burada oturuyor." Câbir ekledi: "Allah'ın Elçisi ﷺ bundan sonra onu cezalandırmadı." Başka bir rivayette, kılıç elinden düştü; Peygamber ﷺ onu alıp, "Şimdi seni kim koruyacak?" dedi. Adam, "Sen daha hayırlı bir galip ol" dedi. Peygamber ﷺ, "Yine de Allah'tan başka ilah olmadığına şahitlik etmeyecek misin?" dedi. Adam, "Seninle asla savaşmayacağıma ve seninle savaşan bir topluluğun yanında bulunmayacağıma söz veririm" dedi. Peygamber ﷺ onu serbest bıraktı ve adam kabilesine dönüp, "Size en hayırlı insanlardan geldim" dedi. İşte böylece Peygamber ﷺ, adamın İslam'a girmeyi reddetmesine rağmen, onu koşulsuz olarak affetti ve serbest bıraktı.

Years later, as the Muslims traveled home from Dhāt al-Riqā‘, the Prophet صلى الله عليه وسلم and his Companions dismounted and sought shade from the midday sun. He صلى الله عليه وسلم rested under a leafy tree and hung his sword on it. The army slept for a while, but then heard the Messenger of Allah صلى الله عليه وسلم calling for them. Jābir ibn ‘Abdillāh  reports that upon their arrival, they found sitting with him a Bedouin man named al-Ghawrath ibn al-Ḥārith. The Messenger of Allah صلى الله عليه وسلم said, “This person drew my sword as I slept, and I awoke to find an unsheathed blade in his hand.” He said to me, ‘Are you afraid of me?’ I said, ‘No.’ He said, ‘Who will protect you from me?’ I said, ‘Allah,’ thrice, and so he returned the sword to its scabbard. And thus, here he is, sitting.”95 Jābir  added, “And the Messenger of Allah صلى الله عليه وسلم did not punish him thereafter.”96 In another narration, the sword fell from his hand, so the Prophet صلى الله عليه وسلم took it and said, “Who will protect you?” He said, “Be the better victor.” He said, “Will you still not testify that none is worthy of worship except Allah?” He said, “I will promise to never fight you, nor be with a people that fight you.” The Prophet صلى الله عليه وسلم let him go, and so the man returned to his tribe and said, “I have come to you from the best of people.”97 Just like that, the Prophet صلى الله عليه وسلم forgave him unconditionally and released him despite the man’s refusal to convert to Islam.

Ama kısa süre sonra direnmenin boşuna olduğunu anladı ve gökyüzünün gerçekten de Muhammed ﷺ'i destekliyor gibi göründüğünü fark etti. Bunun üzerine bir grup kadınla birlikte ona gitti ve Müslüman olarak bağlılık yemini etti. Kim olduğunu öğrenen Peygamber ﷺ nazikçe, "Hoş geldin, ey Hind." dedi. Elçinin ﷺ beklenmedik cömertliğinden etkilenen Hind şöyle ilan etti: "Allah'a andolsun ki, sizin ailenizden daha çok yok etmek istediğim bir aile yoktu, ama şimdi sizin ailenizden daha çok onurlandırmak istediğim bir aile yok."99 Hamza'yı öldürerek özgürlüğünü kazanan Habeşli köle katil Vahşî'ye gelince, Mekke'nin fethi sırasında şehirden kaçtı; bir hükümdarın ailesinden birini öldürmenin ölüm cezasını gerektirdiğinden emindi. Ancak Peygamber ﷺ hiçbir hükümdara benzemiyordu. Vahşî daha sonra şöyle dedi: "Bir kişinin ona karşı işlediği suç ne kadar ağır olursa olsun, Peygamber Muhammed ﷺ'in her zaman affetmeyi seçtiğini duydum." Bu, onun sonunda Mekke'ye dönmesine, İslam'ı kabul etmesine ve Allah'ın Elçisi ﷺ'in affını bizzat yaşamasına teşvik etti.100 Vahşî, kendini telafi edecek kadar uzun yaşadığına neredeyse inanamıyordu.

But she soon realized that resisting was futile, and that the heavens really did seem to support Muhammad صلى الله عليه وسلم, and so she went to him among a group of women and gave her pledge of allegiance as a Muslim. Upon learning who she was, the Prophet صلى الله عليه وسلم kindly replied, “Welcome, O Hind.” Touched by the unexpected magnanimity of the Messenger صلى الله عليه وسلم, she proclaimed, “By Allah, there was no household that I wished to destroy more than yours, but now there is no household that I wish to honor more than yours.”99 As for Waḥshī, the Ethiopian slave-assassin who earned his freedom by killing Ḥamzah, he fled the city at the conquest of Mecca, certain that killing a ruler’s family member warranted his death. However, the Prophet صلى الله عليه وسلم was unlike any ruler. Waḥshī later said, “I heard that no matter how grave a person’s crime against him, the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم always chose forgiveness.” This encouraged him to eventually return to Mecca, embrace Islam, and experience firsthand the forgiveness of the Messenger of Allah 100 .صلى الله عليه وسلم Waḥshī  could hardly believe he lived long enough to redeem himself.